Η μοναξιά δεν προέρχεται από την απουσία ανθρώπων γύρω μας, αλλά από την αδυναμία να επικοινωνήσουμε τα πράγματα που θεωρούμε σημαντικά. (Carl Jung)
13 Μαρτίου 2018
Ευλογημένες οι καρδιές…
15 Μαρτίου 2018

Έγνοια ή ενοχή

Νοιαζόμαστε όταν ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας. Όταν νοιαζόμαστε τον άλλον όπως φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όταν σεβόμαστε τον εαυτό μας και κάθε σχέση που μοιραζόμαστε αμοιβαιότητα και ειλικρίνεια.   

Τι μπορεί να μας κάνει να μην ενδιαφερόμαστε πραγματικά για τον εαυτό μας;

Μια υποσυνείδητη ενοχή που έχει σαν αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι φταίμε. Όταν ο γονιός δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του για τα λάθη του, ζητώντας συγγνώμη από το παιδί του και επανορθώνοντας με έμπρακτο τρόπο, το παιδί επιρρίπτει την ευθύνη στον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι χρεώνεται το λάθος του γονιού, αναζητώντας την αιτία στη δική του συμπεριφορά. Μεγαλώνοντας, όποιος κι αν φταίει, θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για το λάθος του άλλου, με αποτέλεσμα να μην υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Το δικαίωμα στην ειλικρίνεια, στην ισοτιμία, στο δίκιο. Δεν υπερασπίζεται τις αξίες του, ακόμα και αν ο άλλος δεν τις σέβεται, τις αγνοεί ή τις καταπατά. Δεν συνειδητοποιεί ότι πρέπει να εκφράσει το συναίσθημά του και την ανάγκη του αλλά το μοτίβο “μήπως φταίω;” τον κάνει να νιώθει ντροπή, ενοχή, απελπισία, απροθυμία, σύγχυση, αμηχανία, ανασφάλεια, αποθάρρυνση, διστακτικότητα, δυστυχία, επιφυλακτικότητα, μούδιασμα, φόβο. Και ενώ νιώθει ενόχληση, αγανάκτηση,  ματαίωση, μοναξιά, στενοχώρια, εκνευρισμό, δεν εκφράζει την ανάγκη του για αυθεντικότητα, κατανόηση, νοιάξιμο, εκτίμηση, ειλικρίνεια. Πως να ενδιαφερθεί για τον εαυτό του, όταν τα αυτονόητα που θα πρέπει να λαμβάνει για να νιώθει καλά τα νομίζει ζητούμενα;

Αν δεν φροντίζετε τον εαυτό σας, τα συναισθήματά σας, αν δεν υποστηρίζετε τις σκέψεις σας, νιώθετε λύπη. Αν η ελλιπής ανταπόκριση αποτελεί πρόκληση για να αλλάξετε τον άλλον, νιώθετε απελπισία. Αν στην έλλειψη ευγνωμοσύνης του άλλου προσπαθείτε να αποδείξετε ότι αξίζετε, νιώθετε απόγνωση. Αν στην απουσία του άλλου αναπληρώνετε με παρουσία, νιώθετε μοναξιά. Αν στην απουσία κοινής οπτικής και προοπτικής χαράζετε τον δρόμο για τον άλλον, αποπροσανατολίζεστε από τα δικά σας σχέδια ζωής.

Αν μάθατε να φροντίζετε τους άλλους, βάζοντας τους σε προτεραιότητα, χωρίς να αναρωτιέστε για το τι θέλετε εσείς, όπως και πως νιώθετε κάθε φορά από την ανταπόκριση του άλλου (του οποιοδήποτε άλλου, με τον οποίο δημιουργείτε σχέση), μήπως ακυρώνετε τον εαυτό σας; Είστε δοτικός και υπεύθυνος άνθρωπος, για αυτό και λειτουργείτε έτσι. Όμως τη δοτικότητα χρειάζεται να την δώσετε πρώτα από όλα σε σας. Και να παρατηρήσετε προσεκτικά αν ο άλλος άνθρωπος σας δίνει αυτά που έχετε ανάγκη. Θα ακούσετε πολλούς ανθρώπους να σας λένε ότι αυτό είναι εγωιστικό, άνθρωπους που μεγάλωσαν με θυματοποιημένο τρόπο και λειτουργούν είτε ως θύματα που υπομένουν αυτές τις συμπεριφορές είτε ως θύτες, ταυτιζόμενοι με την αδικία ή την βία που υπέστησαν. Η αλήθεια είναι πως τον άλλον άνθρωπο τον αγαπάμε όπως τον εαυτό μας. Αν δεν εκτιμάμε και σεβόμαστε τον εαυτό μας, ο καθρέφτης θα μας δείχνει ανθρώπους που δεν σέβονται τον εαυτό τους ούτε τον εκτιμούν και άρα δεν μπορούν να σεβαστούν και να αγαπήσουν τον άλλον άνθρωπο.

Αν αισθάνεσαι ότι φταίς, νιώθεις λάθος. Ό,τι κι αν κάνεις, το χαρακτηρίζεις λάθος. Πως να διακρίνεις το λάθος του άλλου και να τοποθετηθείς σε αυτό με κριτική άποψη; Συμπονάς, λυπάσαι, δικαιολογείς. Και εσύ που είσαι; Γιατί δεν υποστηρίζεις την αλήθεια σου, δεν την εκφράζεις, ώστε να δεις αν ο άλλος την ακούσει; Ο άλλος που για να συμπορευτείς πρέπει να έχετε κοινή αντίληψη για το πως βλέπετε την πραγματικότητα και την ζωή.

Αυτός ο άλλος μπορεί να είναι ο σύντροφός σου/ η σύντροφός σου, ο φίλος σου, ο συγγενής σου, ο εργοδότης σου, ο δημοσιογράφος που διαβάζεις ή ακούς, ο πολιτικός που ψηφίζεις για να κυβερνήσει και πολλοί άλλοι.

Αν έμαθες να σιωπάς την αλήθεια σου για αυτό που χρειάζεσαι, για αυτό που έχεις ανάγκη για να είσαι καλά με τις ανάγκες της ακεραιότητας (αυθεντικότητα, δημιουργικότητα, νόημα κ.α) , της ισότιμης σύνδεσης (αποδοχή, κατανόηση, εγγύτητα, συναισθηματική ασφάλεια, υποστήριξη κ.α) της αυτονομίας ώστε να επιλέγεις τα όνειρά σου και τις αξίες σου, της πνευματικότητας (αρμονία, έμπνευση, κ.α), της φυσικής φροντίδας, χρειάζεται να επαναπροσδιορίσεις τον τρόπο που σκέπτεσαι και αισθάνεσαι ώστε να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου με τρόπο που να σε εκφράζει και να σε ικανοποιεί. Μόνο έτσι η έγνοια θα πάρει τη μορφή της φροντίδας και της μέριμνας που σου αξίζει.

Αγγελική Μπολουδάκη