Τι θαρρείς…
13 Φεβρουαρίου 2018
Είναι ό,τι είναι λέει η αγάπη
14 Φεβρουαρίου 2018

Η αυτοεπίκριση για να αλλάξει χρειάζεται αποδοχή, κατανόηση, συγχώρεση, επιείκεια, επιβράβευση

Εάν μεγαλώσατε στην επίκριση, τείνετε να επικρίνετε τον εαυτό σας.

Όταν ήσασταν παιδί δεν μπορούσαν να σας καταλάβουν. Δεν είχατε την αποδοχή και την κατανόηση που χρειαζόσασταν.

Ένα μικρό παιδί μέσα σας είναι πληγωμένο που δεν έγινε αποδεκτό στον πυρήνα του και νομίζει πως φταίει για αυτό.

Κάθε επανεγγραφή θέλει προσπάθεια για να γίνει, θέλει αλλαγή τρόπου σκέψης. Το να εκτιμάτε τον εαυτό σας και να αξιολογείτε κάθε πλευρά σας είναι εκείνο που επιθυμείτε, όμως μας έλκει το οικείο και όχι το ανοίκειο. Να σας επικρίνετε και όχι να σας εκτιμάτε.

Εκείνο που έχετε ανάγκη είναι να σας κατανοήσετε, να συγχωρήσετε τον εαυτό σας, να σας αποδεχτείτε.  Κάθε φορά που προσπαθείτε όμως, ένα φίλτρο αρνητισμού επηρεάζει τον τρόπο που βλέπετε τον εαυτό σας.

Δεν το κάνετε σκόπιμα ή επειδή θέλετε το κακό για σας, αλλά επειδή η συνήθεια είναι πιο εύκολη.

Νιώθατε μοναξιά στην επίκριση και όσο επικρίνετε τον εαυτό σας συνεχίζετε να νιώθετε και πάλι αυτό το αίσθημα. Ο εαυτός σας θέλει παρέα και η καλύτερη παρέα είναι η αποδοχή. “Μα να αποδεχτώ κάθε λάθος μου;” λέτε… “Πως θα μάθω από τα λάθη μου, αν τα αποδέχομαι όλα;” Όλοι κάνουμε λάθη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε λάθος. Δεν είμαστε λάθος, κάνουμε λάθη, που μπορούν να γίνουν μαθήματα ζωής όσο εκτιμάμε τον εαυτό μας. Αναλαμβάνουμε τις συνέπειες, όταν μας κατανοούμε κι όχι όταν μας πολεμάμε.

Όταν ένας άνθρωπος επικρίνει τον εαυτό του, υποσυνείδητα λειτουργεί με τρόπο που αποδεικνύει ότι αυτό που του αξίζει είναι η επίκριση. Χωρίς να το κάνει συνειδητά, προσαρμόζει τις πράξεις του με τρόπο που οι άλλοι τον επικρίνουν. Δεν υπολογίζει τις συνέπειες, γιατί αυτό που έχει στο μυαλό του είναι “δεν αξίζω, θα αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους πως δεν αξίζω”.

Η εικόνα που έχουμε σχηματίσει από παιδιά θέλει πολλή προσπάθεια για να αλλάξει. Στο παιδικό μυαλό το παιδί φταίει πάντα. Αυτό που σκέφτεται και αισθάνεται γίνεται εικόνα του. Γίνεται οι πράξεις του αργότερα. Πράξεις που επηρεάζουν τον ίδιον και ίσως και άλλους ανθρώπους.

Επικρίνει τον εαυτό του, συγκρίνεται με άλλους με κριτήρια που τον αδικούν.  Δεν μπορεί να νιώσει ικανοποίηση για αυτό που είναι, γιατί το κριτήριό του δεν είναι να κάνει κάτι που του αρέσει και τον ικανοποιεί αλλά να πετύχει αυτά που νομίζει πως πρέπει, ώστε να έχει την αποδοχή των άλλων.

Προσπαθεί να βρει ένα τρόπο επικοινωνίας και σύνδεσης, ένα τρόπο που να εκφράζει την αλήθεια του, αλλά αυτό που βίωσε γίνεται μονόδρομος. Αναζητά την αποδοχή, την επιβεβαίωση στους άλλους για να μην επικρίνει τον εαυτό του και έτσι δεν μπορεί να εκτιμήσει την δυνατότητα σύνδεσης ώστε να την επιλέγει. Μόνο όταν η ανάγκη του αλλάξει, μόνο όταν συνδεθεί με τον εαυτό του, θα αναζητά την ουσία, την οποία θα μοιράζεται.

Εκείνο που τον βοηθά είναι η αποδοχή, η κατανόηση, η συγχώρεση, η επιβράβευση στον εαυτό του. Μόνο έτσι θα συνδεθεί με τους άλλους επικοινωνώντας την αλήθεια των συναισθημάτων και των σκέψεων του, ώστε να νιώσει την δυνατότητα σύνδεσης από την ανταπόκριση. Θα ακούσει και τους άλλους, θα εμπιστευτεί το μοίρασμά τους εκείνο που τους συνδέει. Θα ακούσει παράλληλα την αλήθεια των άλλων, εκείνη με την οποία δεν ταιριάζει, θα κρατήσει τις αποστάσεις του με σεβασμό στον εαυτό του και στους άλλους.

Η επίκριση είναι μια προσπάθεια σύνδεσης, μια προσπάθεια όμως μάταιη γιατί στην πραγματικότητα αποσυνδέει. Το παιδί στον ενήλικα επαναλαμβάνει εκείνα που έμαθε, ο ενήλικας που κατανοεί, συνδέεται με τον εαυτό του και με τους άλλους επικοινωνώντας αλήθειες που συνδέουν και αναπτύσσουν.

 Αγγελική Μπολουδάκη