Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου
19 Μαρτίου 2024
Αναλαμβάνω την ευθύνη των συναισθημάτων μου, επικοινωνώ τις ανάγκες μου
29 Μαρτίου 2024

Επαρκής

Όταν ήσουν παιδί, κρινόσουν για τα λάθη σου. Κρινόσουν από ανθρώπους που και εκείνοι δεν κατανοήθηκαν από άλλους.

Δεν ένιωσες επαρκής για αυτό που ήσουν. Νόμιζες ότι άξιζες μόνο εάν ήσουν τέλειος/α.

Δεν δίνεις στον εαυτό σου το δικαίωμα να κάνεις λάθος. Νιώθεις ευάλωτος, τρωτός, ανεπαρκής, ατελής.

Είμαστε οι νίκες μας, είμαστε κι οι αποτυχίες μας. Είμαστε τα λάθη μας, είμαστε οι αδυναμίες μας. Είμαστε τα επιτεύγματά μας.

Είμαστε οι στόχοι μας αλλά και οι αστοχίες μας.

Είμαστε επαρκείς για αυτό που είμαστε.

Και η ευθύνη μας προς εμάς;

Όταν κρίνεις τον εαυτό σου για τα λάθη σου, η ευθύνη γίνεται υποχρέωση, βάρος, ανυπόφορο φορτίο. Όταν σε δέχεσαι και με τα λάθη σου, η ευθύνη γίνεται ανάλαφρη, γιατί σε κάθε λάθος βλέπεις την προοπτική της βελτίωσης. Η μεταμέλεια γίνεται πράξη, μετατρέπεται σε μετάνοια. Μια μετάνοια χωρίς ενοχή, αλλά με έγνοια για τον εαυτό μας.

Νιώθοντας επάρκεια, καθετί που βλέπεις στον άλλον, που δεν τον βοηθά σε αυτό που είναι, γίνεται επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Δεν περιμένεις την επιβεβαίωση, ο άλλος μπορεί να αντιδράσει, να αρνηθεί αυτό που θα του πεις, στόχος σου όμως είναι η επικοινωνία και όχι η επιβεβαίωση του παιδιού για την επάρκειά του.

Νιώθοντας επαρκής για αυτό που είσαι, νιώθεις ότι έχεις όλες εκείνες τις δυνατότητες που σου επιτρέπουν να είσαι εσύ. Όταν σε δέχεσαι, κάθε δυνατότητά σου μοιάζει οικεία, γιατί στόχος σου δεν είναι η κατάκτηση αλλά η χαρά από αυτό που κάνεις. Κάθε αστοχία σού δίνει κίνητρο και δύναμη να προσπαθήσεις ξανά. Όταν σε περιλαμβάνεις, χωρίς να σε κρίνεις, κάθε αλληλεπίδραση είναι ένα βίωμα που σε βελτιώνει και σε αναπτύσσει γιατί έχει τη δική της αξία να σου μάθει, να σε πονέσει, να σε μετακινήσει, να ωριμάσεις.

Αγγελική Μπολουδάκη