Ζωή
2 Ιουλίου 2018
Μπαμπάς
7 Ιουλίου 2018

Η συναισθηματική απεμπλοκή οδηγεί στην ελευθερία

Εμπλεκόμαστε συναισθηματικά με τους άλλους όταν επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν οι σκέψεις και οι πράξεις τους. Όταν οι συμπεριφορές μας δεν είναι προσωπική μας επιλογή αλλά αντίδραση στις  συμπεριφορές των άλλων.

Ένα παιδί νιώθει ασφάλεια όταν οι άλλοι το καταλαβαίνουν. “Νιώθω το θυμό σου, τη λύπη σου στη συμπεριφορά σου. Παρόλο που πρέπει να βάλω όρια στη συμπεριφορά σου, σε συναισθάνομαι”. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε η συμπεριφορά που δεν κατανοεί τον αφήνει με ένα “γιατί”. Παίρνει προσωπικά τη συμπεριφορά του άλλου και κάθε φορά αναρωτιέται “Θα δει αυτό που είμαι; Θα καταλάβει αυτό που θέλω; Θα είναι εκεί για μένα; Μήπως αυτό που είμαι δεν είναι αρκετό;”.

Συναισθανόμαστε τους άλλους και δεν επηρεαζόμαστε από τις συμπεριφορές τους, όταν μας κατανοούμε. Όταν κάθε φορά που κάνουμε κάτι για τους άλλους, προσεγγίζουμε και τον εαυτό μας ταυτόχρονα με ενδιαφέρον. “Αυτό που κάνω με εκφράζει, με ευχαριστεί, το κάνω επειδή το θέλω ή για να ικανοποιήσω τους άλλους μήπως τους χάσω;” “Λειτουργώ έτσι από προσωπική επιλογή ή αντιδρώ σε μια συμπεριφορά του άλλου;”

Η κάθε είδους εμπλοκή υποκινείται από ένα φόβο. “Θα τα καταφέρω χωρίς εσένα;” “Θα τα καταφέρεις χωρίς εμένα;” Αν ασχοληθώ με μένα, τι θα απογίνει ο άλλος χωρίς εμένα;” “Τι θα απογίνω εγώ  χωρίς αυτόν;”  “Μήπως με εγκαταλείψει;” “Μήπως τον εγκαταλείψω;” “Αν κάνω αυτό που με ευχαριστεί, θα δει αυτό που έχω, θα νιώσει αυτό που είμαι;” “Αν εκείνος κάνει κάτι που τον ευχαριστεί, μήπως η ελευθερία που νιώσει τον πάρει από μένα ή μήπως η ελευθερία που νιώσω με κάνει να φύγω;”

Έτσι όμως δεν νιώθουμε ελεύθεροι. Η συναισθηματική μας κατάσταση επηρεάζεται και εξαρτάται από τις συμπεριφορές των άλλων, οι οποίες δεν έχουν απαραίτητα στόχο εμάς. “Με πληγώνεις”, “Με κάνεις ευτυχισμένο”, “Με απογοητεύεις”. Νομίζουμε ότι ο άλλος είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Το παιδί είναι εξαρτημένο από τους άλλους, ως ενήλικες όμως είμαστε αυτόνομοι.

Αισθανόμαστε ελεύθεροι όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη των συναισθημάτων μας. “Πληγώθηκα από αυτήν την συμπεριφορά, γιατί χρειάζομαι…” “Νιώθω χαρά όταν συνδεόμαστε” “Απογοητεύτηκα γιατί μου είπες …. και χρειάζομαι…” Επικοινωνώντας το συναίσθημά μας, σεβόμαστε τον εαυτό μας. Σεβόμαστε και τον άλλον που έχει ανάγκη να γνωρίζει πως αισθανόμαστε. Όταν εκφραζόμαστε είναι φορές που ακουγόμαστε και άλλες όχι.  Εμείς αποφασίζουμε πως θα αντιδράσουμε ακολουθώντας το συναίσθημά μας και την ανάγκη μας. Αν θα επικοινωνήσουμε την ευγνωμοσύνη μας ή τις αποφάσεις μας.

Επικοινωνώντας τα συναισθήματά μας, δρούμε ελεύθερα. Όταν νιώθω χαρά, απογοήτευση, λύπη, θυμό, συνειδητοποιώ πως αυτά είναι δικά μου συναισθήματα όπου επιλέγω να νιώθω έτσι ή να μην νιώθω. Όταν ενδιαφέρομαι για τη δική μου συναισθηματική μου κατάσταση, την προστατεύω. Αν νιώθω χαρά, το επικοινωνώ, ονομάζοντας τι μου δίνει χαρά και νιώθοντας ευγνωμοσύνη για αυτό. Όταν νιώθω θυμό, λύπη ή απογοήτευση, το επικοινωνώ και εκεί που παρατηρώ ότι ακούγεται και οι συμπεριφορές αλλάζουν το εκτιμώ. Εκεί που δεν ακούγεται και το συναίσθημα ή η συμπεριφορά παρερμηνεύεται, ο άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει, γιατί για την ώρα έχει ανάγκη να ακούσει κάτι δικό του και η απόφαση ανήκει σε μένα για το τι θα κάνω, χωρίς να επιρρίπτω ευθύνες στον άλλον, αλλά αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής και της απόφασής μου.

Όταν οι συμπεριφορές μας  δεν είναι είναι απόρροια αντιδράσεων αλλά προσωπικές επιλογές, σημαίνει ότι συνειδητοποιούμε πότε μιλάει το εσωτερικό μας παιδί και θέλει να το αγκαλιάσουμε και να το παρηγορήσουμε και πότε ο ώριμος εαυτός μας που σέβεται το συναίσθημα και την προσωπική του επιθυμία και τα προστατεύει.

 Αγγελική Μπολουδάκη