Ποιος διευθύνει;
8 Μαρτίου 2021
Είμαστε η αλήθεια μας; Είμαστε το σύμπτωμά μας;
13 Μαρτίου 2021

Μάθαμε….

Μάθαμε να συνδεόμαστε κατηγορώντας, επικρίνοντας, γελοιοποιώντας τον άλλον.

Μάθαμε να επιβεβαιώνουμε όταν κάποιος κατηγορείται, γελοιοποιείται, αμφισβητείται, να χειροκροτάμε στην αρένα.

Μάθαμε να αμφιβάλλουμε, να μην εμπιστευόμαστε όταν κάποιος μας δίνει κάτι. Το παρερμηνεύουμε, το διαστρεβλώνουμε, αλλοιώνουμε την αξία του.

Μάθαμε να νιώθουμε τον άλλον δικό μας, μόνο όταν του υπαγορεύουμε τι θα κάνει και εχθρό μας όταν ακολουθεί το δικό του λόγο και δρόμο.

Μάθαμε να μην εκτιμάμε τον άλλον που μας βοηθά στην προσωπική μας ανάπτυξη, κυρίως όταν εκείνος αναπτύσσεται μόνος του.

Μάθαμε να μας “ενώνει” η αντίδραση σε ό,τι συμβαίνει, ο διχασμός, η σχάση, δεν μάθαμε όμως να σεβόμαστε τον άλλον άνθρωπο, δεν μάθαμε να επιδιώκουμε την ένωση, δεν μάθαμε να επιβεβαιώνουμε ό,τι μας ενώνει μέσα μας, ό,τι μας ενώνει με τον άνθρωπο με σεβασμό και εκτίμηση στην αξία του.

Μάθαμε να προβάλουμε ή να μεταθέτουμε στον άλλον δικές μας πλευρές, νομίζοντας πως είναι δικές του. Μάθαμε να κοιτάμε τον άλλον με το όνομα που μας δίνουμε, σύμφωνα με την απαξιωτική εικόνα που συντηρούμε για τον εαυτό μας.  Προβάλλοντας τις στον άλλον, κάνοντας τον να νιώσει όπως νιώθουμε για τον εαυτό μας, τείνουμε να δημιουργήσουμε μαζί του την ίδια σχέση που συντηρούμε με τον εαυτό μας. Έτσι απαλλασσόμαστε από το να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας, να μας κατανοήσουμε, να αναλάβουμε την ευθύνη αυτού που μπορούμε να αλλάξουμε.

Μάθαμε να αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους, ανθρώπους δοχεία, για να αδειάζουμε τα θυμωμένα μας συναισθήματα, αρνούμενοι να έρθουμε σε επαφή με τη λύπη και τον πόνο μας. Μάθαμε να κατηγορούμε τους άλλους, όχι όμως να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας, συνειδητοποιώντας ότι οι αλλαγές για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι συλλογικές.

Μάθαμε να λειτουργούμε διωκτικά όταν ο άλλος απομακρύνεται για λίγο ή για πολύ, δεν μάθαμε όμως να σεβόμαστε την απόφασή του και να προχωράμε με αφοσίωση στο δικό μας δρόμο. Σαν τα παιδιά που θέλουν οπωσδήποτε ένα γονιό για να παραμείνουν ανεύθυνα παιδιά.

Μάθαμε να θυμώνουμε όταν ο άλλος δεν κάνει αυτό που θέλουμε για να νιώθουμε ασφάλεια, δεν μάθαμε όμως να εκτιμάμε την αξία του κάθε ανθρώπου όπως και την αξία αυτού που μας προσφέρει. Μάθαμε να κατηγορούμε ή να περιφρονούμε, δεν μάθαμε όμως να προσφέρουμε την βοήθειά μας ή να ρωτάμε σε τι μπορούμε να βοηθήσουμε ώστε να έχει αποτέλεσμα η κάθε σύμπραξη.

Μάθαμε να λειτουργούμε σαν τα μικρά παιδιά που θέλουμε τους άλλους εξαρτητικά κοντά μας, για να μας γεμίζουν το κουβαδάκι της ανεπάρκειάς μας κάθε φορά που αδειάζει και δεν εκτιμάμε το ότι ο άλλος ακούει το συναίσθημα και την ανάγκη μας τη στιγμή που είμαστε μαζί. Άλλωστε και η ζωή μας μια στιγμή είναι.

Μάθαμε να μην λέμε “δεν μπορώ άλλο” χωρίς ενοχές.

Μάθαμε να νιώθουμε ενοχές που δεν θέλουμε να προσπαθούμε άλλο και αντί να σταματάμε, να συνεχίζουμε με περισσότερη εμμονή.

Μάθαμε να μην εκτιμάμε τους ανθρώπους που έχουν την τόλμη να το κάνουν, αλλά τους πολεμάμε για αυτό. Δίνουν το χρόνο τους, όμως  εμείς γεμάτοι αμφιβολίες ψάχνουμε να βρούμε το ψεγάδι, όπως άλλωστε το κάνουμε για τον εαυτό μας.

Μάθαμε να μας δίνει ένας άνθρωπος το χέρι του και εμείς θυμώνουμε που δεν μας δίνει ολόκληρο τον εαυτό του, θεωρώντας αυτονόητο ότι πρέπει να μας τον δώσει.

Μάθαμε να μην ζητάμε με σεβασμό από ανθρώπους που η άποψή τους είναι σημαντική να τη μοιραστούν μαζί μας αλλά το κάνουμε με επιθετικό ή με αποφευκτικό τρόπο.

Μάθαμε ότι τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι δεδομένα και έτοιμα να μας προσφερθούν, γιατί αν δούμε ότι πρέπει να δώσουμε, συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τον παράδεισο της βρεφικής μας ηλικίας και την αυταπάτη ότι μπορούμε να τον ξαναζήσουμε.

Κάθε κοινωνική βία αποκαλύπτει την ατομική μας βία. Την ατομική βία όλων μας.

Αγγελική Μπολουδάκη