Η ελευθερία μας περιμένει στο τέλος του φόβου
20 Ιουνίου 2019
Τι εννοείς;
21 Ιουνίου 2019

Όταν δεν έχουμε ανάγκη τους ρόλους μας, αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας

Είμαστε ο εαυτός μας, είμαστε όμως και οι ρόλοι μας. Ρόλοι που μας υπαγορεύουν πως να σκεφτούμε, πως να αισθανθούμε, πως να συμπεριφερθούμε.

Κοιτάμε τον εαυτό μας σύμφωνα με αυτούς τους ρόλους. Αξιοποιούμε τη δημιουργικότητά μας με αυτή τη ματιά. Προσεγγίζουμε τους ανθρώπους με αυτούς. Προσπαθούμε εν αγνοία μας να δικαιώσουμε τους ρόλους μας, με τρόπους που υπονομεύουν τελικά την αλήθειά μας.

Αν έμαθες να είσαι χρήσιμος με το ρόλο του σωτήρα, σα σωτήρας προσεγγίζεις τους άλλους. Το να αφεθείς και να εκφράσεις την εαυλωτότητά σου, να αποκαλύψεις τις αδυναμίες σου σε φοβίζει. Κι όταν το κάνεις, εκφράζεις την ανάγκη του ρόλου σου. “Δεν με αφήνεις να σε σώσω”. Ενώ αυτό που χρειάζεσαι είναι να πεις “Είμαι εγώ. Είναι φορές που νιώθω δύναμη, ενώ άλλες νιώθω αδυναμία. Έχω φόβους, ελλείψεις, προσπαθώ όμως. Αναπτύσσομαι, βελτιώνομαι, παρότι δεν τα καταφέρνω πάντα. Κάνω λάθη, μαθαίνω όμως από αυτά, μαθαίνω να διακρίνω τις προσδοκίες του ρόλου μου από τις επιθυμίες μου να αναπτυχθώ σε αυτό που είμαι. Παρατηρώ ποιοι άνθρωποι με δέχονται για την πραγματικό μου εαυτό και ποιοί με προσεγγίζουν με τις ανάγκες των ρόλων τους.”

Κάθε φορά που νιώθεις την επιθυμία να εκφράσεις τις ανάγκες σου, αγωνιάς. Χάνεται η συνήθεια του ρόλου σου και έρχεσαι σε επαφή με την ευαλωτότητά σου, με τις αδυναμίες σου. Η παντοδυναμία του ρόλου αποχωρεί και αποκαλύπτεται ένας απογυμνωμένος εαυτός. Ένας εαυτός με ανάγκες, με ατέλειες, με φόβους. Όλα αυτά όμως πως να τα μοιραστείς όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς; Όταν έχεις συνηθίσει ότι ασφάλεια είναι η ανασφάλεια που νιώθεις όταν νομίζεις ότι είσαι χρήσιμος με ένα ρόλο; Αυτός ο τρόπος σκέψης έγινε άμυνα και προστασία σου. Τώρα πρέπει να ανακαλύψεις νέους τρόπους να λειτουργείς, να συνδέεσαι, να μοιράζεσαι. Πρέπει να δώσεις προτεραιότητα σε ό,τι χρειάζεσαι αληθινά σύμφωνα με αυτό που είσαι και όχι σύμφωνα με αυτό που ήταν ο ρόλος σου. Να εκτιμάς τι είναι καλό για σένα και όχι τι εξυπηρετεί το ρόλο σου. Να μην επιδιώκεις να σου κάνουν τα χατίρια αλλά να πασχίζεις για την υπευθυνότητά σου, την δέσμευση σου με ό,τι σε ενδιαφέρει, τις προτεραιότητες που χρειάζεται να έχεις. Και όλα αυτά συνειδητοποιώντας πως πλέον δεν είσαι παιδί για να πάρει κάποιος άλλος την ευθύνη σου.

Μπορεί να συνήθισες να λυπάσαι τον εαυτό σου, να λειτουργείς ως θύμα. Κάθε συναίσθημα, σκέψη και πράξη προσδιορίζεται από αυτόν τον ρόλο. Ο ρόλος σου σου υπαγορεύει να εκφράζεις τα αιτήματά σου για να σε λυπηθούν, να αισθάνεσαι για να σε λυπηθούν, να σκέπτεσαι για να σε λυπηθούν. “Όταν με λυπάσαι, με αγαπάς. Όταν με εμπιστεύεσαι, όταν με εκτιμάς, όταν πιστεύεις σε μένα και στις δυνατότητές μου, βάζοντας μου όρια κάθε φορά που σου ζητώ να με λυπηθείς,  όσο ασχολείσαι με την αξία σου και κινητοποιώντας με με εκτίμηση να ασχοληθώ με την δική μου, δεν με αγαπάς.”.  Βλέπεις και τους άλλους έτσι. Όσο περισσότερο τους λυπάσαι τόσο περισσότερο τους “αγαπάς”. Κοίτα πόσο σε λυπάμαι, τους λες, γιατί δεν καταλαβαίνεις πόσο σε αγαπάω; Θα σε αγαπάω όσο σε λυπάμαι, θα με αγαπάς όσο με λυπάσαι, ακινητοποιημένοι και οι δυο στους ρόλους μας, εξαρτημένοι από τις ανάγκες μας και όχι από την ώθηση που δίνουμε ο ένας στον άλλον να προχωράμε ο καθένας μας στον δικό του δρόμο, εκτιμώντας ο ένας τη διαδρομή του άλλου, ώστε η επικοινωνία μας να έχει αξία, αλήθεια και ουσία. Το να λυπάσαι τον εαυτό σου και να λειτουργείς σα θύμα ήταν μια άμυνά σου, μια άμυνα που χρειαζόσουν, γιατί είχες ανάγκη να επιβεβαιώσεις ένα συναίσθημα που ένιωθες στο παρελθόν. “Λυπάμαι”. Επειδή όμως δεν αναγνωρίστηκε, ζητάς την επιβεβαίωση ότι πραγματικά άξιζε να λυπάσαι τότε. Είχες δίκιο για τα συναισθήματά σου. Όταν τα αναγνωρίζεις, δεν ζητάς την επιβεβαίωσή τους. Δεν ζητάς από τους άλλους να σε ποτίσουν από αυτό το συναίσθημα με τις συμπεριφορές τους προς εσένα για να το νιώσεις, ανακυκλώνοντας το ίδιο συναίσθημα, γιατί δεν χρειάζεσαι να σε επιβεβαιώνουν ότι είχες δίκιο να το νιώθεις τότε. Αναλαμβάνεις εσύ να επουλώσεις τα τραύματά σου και να κατανοήσεις τα συναισθήματά σου.

Συνειδητοποιώντας ότι λειτουργείς σύμφωνα με τους ρόλους σου, αποδέχεσαι κάθε εκδοχή του εαυτού σου. Βάζεις όρια στις συμπεριφορές εκείνες που σε επηρεάζουν αρνητικά και επηρεάζουν τον τρόπο που σχετίζεσαι με τους άλλους.

 Όταν δεν είσαι ο ρόλος σου, έχεις ανάγκη τον εαυτό σου. Έρχεσαι σε επαφή με τις αληθινές σου ανάγκες και τις ικανοποιείς. Νιώθεις ελεύθερα να ασχοληθείς με την δημιουργικότητά σου, με τρόπο που να εκφράζει την αλήθειά σου.

Όταν δεν έχεις ανάγκη τους ρόλους σου, δεν παίρνεις ένα ρόλο δίπλα στους άλλους προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τους ρόλους σου αλλά σέβεσαι τις ανάγκες σου για αμοιβαιότητα και ψυχική σύνδεση και τις εκφράζεις με ειλικρίνεια. Συνειδητοποιείς αν οι άλλοι άνθρωποι έρχονται κοντά σου με τους ρολους τους, ζητώντας υποσυνείδητα να τους ικανοποιήσεις για να παραμείνουν σε αυτούς ή προσεγγίζετε ο ένας τον άλλον γιατί η αλήθεια σας σας φέρνει μαζί. Όταν ο ρόλος χάνει την εξουσία του μέσα σου, δεν ανέχεσαι, ούτε δικαιολογείς, ούτε κάνεις συμβιβασμούς εις βάρος της αξίας σου. Δεν καταφεύγεις στην φαντασίωση ώστε να εξιδανικεύεις αυτό που δεν υπάρχει, αλλά δημιουργείς με αξία σε αυτό που είσαι και  εκτιμάς κάθε άνθρωπο που με το δικό του δημιουργικό τρόπο δίνει μορφή στην δική του αλήθεια.

Όταν δεν είσαι ο ρόλος σου, δεν φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου. Σέβεσαι και αγαπάς τον εαυτό σου, γνωρίζοντας πως μόνο αν σε εκτιμάς μπορείς να εκτιμήσεις αληθινά και τους άλλους. Νιώθεις ευγνωμοσύνη για ό,τι έχεις στη ζωή σου, για την ίδια τη ζωή.

Αγγελική Μπολουδάκη