Τους αγαπάς
28 Φεβρουαρίου 2018
Η θετική στάση στον εαυτό μας και η αποδοχή της πορείας μας μάς γαληνεύουν
1 Μαρτίου 2018

Η αγάπη ζυμώνεται και ωριμάζει στις καρδιές και στο μυαλό μας

Αγαπάμε τον εαυτό μας κάθε φορά που μας φροντίζουμε. Το σώμα μας, η ψυχή μας θέλουν την έγνοια μας.

Μικρές καθημερινές φροντίδες μας δίνουν χαρά.

Πόσες φορές όμως στον αγώνα για την καθημερινότητα, μας αμελούμε; Δεν μας προσέχουμε όπως το χρειαζόμαστε. Το άγχος, η θλίψη έρχεται να μας πουν ότι θέλουμε την αγκαλιά μας. Να μας διαθέσουμε χρόνο, όσο μπορούμε περισσότερο.

Το σώμα μας θέλει ξεκούραση όπως και άσκηση, το πνεύμα μας χρειάζεται όμορφες εικόνες για να παραμείνει ανοιχτό, η ψυχή μας θέλει ηρεμία.

Αγαπάμε τον εαυτό μας όταν είμαστε εκεί για μας. Κάτι που μας δημιουργεί ασφάλεια, μας χαρίζει χαρά,

Όταν είμαστε εκεί, μαζί μας για μας, είμαστε εκεί και για τους αγαπημένους μας. Κάνουμε και τους άλλους να νιώθουν ασφάλεια.

Πόσες φορές δεν περιμέναμε κάτι άλλο να μας φέρει την ευτυχία; Κάτι έξω από μας. Αδικούσαμε τον εαυτό μας γιατί δεν μας εμπιστευόμασταν, φορτώναμε και στους άλλους ένα βάρος που δεν τους ανήκε. Μια αγωνία για κάτι άλλο μακρινό μας έβγαζε από το είναι μας. Αποδοχή χρειαζόμαστε. Από μας πάνω από όλα. Από μας για μας.

Κατανοώντας, συγχωρώντας άλλους και τον εαυτό μας, ελευθερωνόμαστε.

Καθετί που ζήσαμε, αν το αγκαλιάσουμε με κατανόηση, παίρνει τη μορφή που του δίνουμε και του αξίζει.

Κάθε εικόνα που σχηματίσαμε, όταν νιώσουμε ότι ο άλλος, ο σημαντικός μας άλλος, έκανε αυτό που μπορούσε, αυτό που είχε την ικανότητα να κάνει ως αδύναμος άνθρωπος, τόσο κρατιόμαστε από την αγάπη μας για εκείνον, όπως κι από τη δική του αγάπη αθωώνοντάς τον.

Σε όλους μας υπάρχει ένα μικρό παιδί, ένα πληγωμένο παιδί, που ζητά από τον χρόνο να γυρίσει πίσω, για να μας δώσει αυτό που μας στέρησε. Περιμένει και περιμένει… Αναρωτιέται γιατί αυτό που ζητά δεν γίνεται και θυμώνει.

Αυτό που ζητά, να γυρίσει ο χρόνος πίσω, για να ζήσει τη συνάντηση, να θησαυρίσει από αυτήν, είναι η ελπίδα του να ζήσει τη μέρα, την ώρα, το λεπτό, να τα χορτάσει, όπως δεν συνέβηκε τότε. Αυτό που έχει ανάγκη είναι η υπόσχεση ότι του άξιζε να τα ζήσει.

Όταν έρχεται σε επαφή με το παράπονο, το θυμό, την απογοήτευση και τους δίνει χώρο και χρόνο, ωριμάζουν και εκείνα μέσα του. Κατανοούνται.

Άξιζε να ζήσει την ηρεμία, την γαλήνια αγάπη, την εκτίμηση της ανταπόκρισης. Δεν νιώθει ενοχές για τα συναισθήματα που ένιωσε τότε και νιώθει κάποιες φορές στην καρδιά του. Το φίλτρο όπου έβλεπε την πραγματικότητα και τους άλλους με το φόβο (επιθυμία) της απόρριψης σαν να καθαρίζει.

Νιώθοντας ενοχές για τα συναισθήματα μας, επιβεβαιώνουμε ότι είμαστε άξιοι απόρριψης ή όποιας άλλης κατασκευής δημιουργήσαμε στο μυαλό μας ως παιδιά. Κοιτάμε τον εαυτό μας και τον κόσμο έτσι. Κατανοώντας και συγχωρώντας μας, ο φακός μας δείχνει τον εαυτό μας και τον κόσμο όπως είναι.

Συγχωρώντας τον εαυτό μας, συγχωρούμε την αδυναμία. Κατανοούμε ότι αυτή η αδυναμία πρώτα από όλα πλήγωσε εκείνον, που η απόσταση από το συναίσθημά του τον έκανε να μην δοθεί όσο θα ήθελε, να μην δεχτει την αγάπη όσο επιθυμούσε, να μην χαρεί τη συνάντηση όσο λαχταρούσε η καρδιά του. Η δυσκολία του τον κράτησε μακριά από ό,τι περισσότερο αγαπούσε.

Ανοίγοντας την καρδιά μας στο λάθος του, συγχωρούμε κάθε λάθος δικό μας, που στην πραγματικότητα τον αναζητούσε. Για την ακρίβεια, αναγνωρίζουμε πως η λέξη λάθος δεν υπάρχει. Γιατί κάθε αναζήτηση μας που μας τον θύμιζε, που τον ψάχναμε για να του πούμε πως τον αγαπάμε, ήταν αγάπη. Και στην αγάπη δεν υπάρχει λάθος. Ουσιαστική και πολύτιμη αγάπη ήταν, άρα άξιζε να βιωθεί.

Συγχωρώντας, είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε ότι η υποχρέωσή μας δεν είναι να ελευθερώσουμε άλλους από τα βάρη τους. Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη δική του διαδρομή, καθένας μας είναι υπεύθυνος να αναγνωρίσει ότι στις διαδρομές που κάναμε στη ζωή μας δεν νιώσαμε μόνο πόνο, θυμό και λύπη, αλλά νιώσαμε κι αγάπη, τη δεχτήκαμε, τη δώσαμε, τη ζήσαμε.

Αναγνωρίζοντας ότι είμαστε περαστικοί, δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να ζήσουμε την κάθε ώρα, το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο στο έπακρο σαν να είναι το μοναδικό. Σαν να είναι μια γιορτή, η δική μας γιορτή με τους αγαπημένους μας.

 Αγγελική Μπολουδάκη