Η αποδοχή της αλήθειας μας μοιάζει με ένα ταξίδι
14 Νοεμβρίου 2022
Η προσωπική ανάπτυξη μιας γυναίκας
26 Δεκεμβρίου 2022

Έχει ιερότητα η γέννα. Η γέννα ενός παιδιού όπως και η γέννα συναισθημάτων, σκέψεων, πεποιθήσεων, ιδεών

Γέννα… Έχει ιερότητα η γέννα. Η γέννα ενός παιδιού όπως και η γέννα συναισθημάτων, σκέψεων, πεποιθήσεων, ιδεών.

Για να υπάρξει γέννηση πρέπει να σπρώξουμε. Να βγούμε από την υποτακτική μας θέση και να προχωρήσουμε με όλους τους φόβους μας. Να δούμε πλευρές μας που δεν ήμασταν εξοικειωμένες, που ίσως δεν ήταν αποδεκτές. Να συμφιλιωθούμε μαζί τους. Να εκτιμήσουμε την ικανότητα μας να κυοφορούμε και να γεννάμε, ό,τι επιθυμεί η κάθε γυναίκα.

Για να υπάρξει γέννηση αξιοποιούμε την ενεργητική μας φύση και δημιουργούμε ένα κενό ώστε να κυοφορηθεί το καινούργιο. Κάτι αφήνουμε πίσω μας με έγνοια για μας και χωρίς ενοχή. Πώς να προχωρήσουμε όταν κρατάμε τόσες αποσκευές… Πώς να νιώσουμε ανάλαφρες κάτω από το βάρος ότι πρέπει να τα συμπεριλαμβάνουμε όλα χωρίς να αφήνουμε πίσω μας ό,τι δεν είναι αρμονικό με τη ζωή μας; Πώς να ζήσουμε όταν δεν ολοκληρώνουμε το πένθος μας για ό,τι πρέπει να αποσυρθεί… Πώς να εμπιστευτούμε την διαίσθησή μας όταν δεν ξεκαθαρίζουμε τις σκέψεις μας για ό,τι θέλουμε;

Η δεκτικότητα μας, η ικανότητα μας να δημιουργούμε χώρο μέσα μας και να συμπεριλάβουμε δεν είναι μια παθητική διαδικασία. Είναι μια πολύ ενεργητική διαδικασία όπου γινόμαστε ένα με ό,τι υπάρχει ροή, με ό,τι κυλάει με τρόπο που αυτό που είμαστε ολοκληρώνεται. Με τρόπο που η επιθυμία μας αναγεννιέται. Η επιθυμία μας για ζωή, για δημιουργικότητα, για αυθεντικότητα.

Όταν γεννάμε, κάτι μέσα μας παύει να προσαρμόζεται. Κάθε γέννα είναι και μια μικρή επανάσταση. Αποδοχή και αντοχή της δύναμής μας όπως και σεβασμός σε αυτήν. Σε όλες μας υπάρχει μια δύναμη, μια δύναμη κρυμμένη που αγωνιά να την αναγνωρίσουμε. Την ώρα που δεν γυρεύουμε στους άλλους μια αναγνώριση για αυτήν, φανερώνεται. Την ώρα που δεν εξαρτιόμαστε από τους άλλους για να της επιτρέψουμε να υπάρξει, ριζώνει.

Όσο καθαρίζουμε τον τρόπο σκέψης μας, αναθεωρούμε.

Μια γυναίκα όταν γεννάει, ακόμα κι αν οι άλλοι είναι δίπλα της, είναι μόνη της. Πρέπει να ολοκληρώσει το έργο της, βάζοντας όλες τις δυνάμεις της. Αναθεώρηση σημαίνει πως όταν νιώθεις μόνη σου ανακαλύπτεις πως μπορείς να τα καταφέρεις και μόνη σου. Μην ξεχνάμε πως μπορούμε να συνδεθούμε με τη ζωή μόνο όταν αποδεχόμαστε τη μοναχικότητά μας και νιώθουμε ευλογημένες σε αυτήν. Όταν την αποδεχόμαστε με ευγνωμοσύνη και αξιοποιούμε κάθε μας δημιουργική δύναμη.

Σημαίνει επίσης ότι σεβόμαστε την επιθυμία μας. Τη δική μας επιθυμία. Και όταν συνδεόμαστε, εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι εξελισσόμαστε στην δική μας επιθυμία όπου είμαστε. Στην επιθυμία μας να δίνουμε αξία στον εαυτό μας κάθε φορά που γινόμαστε ένα με ό,τι μας ενδιαφέρει.

Το να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είμαστε χωρίς να τον φοβόμαστε, σημαίνει ότι ελκύουμε ανθρώπους που όχι μόνο δεν φοβούνται αυτό που είμαστε αλλά νιώθουν περήφανοι μαζί μας.  Δεν το αμφισβητούν ούτε το υποτιμούν αλλά ούτε και βλέπουν κάτι άλλο, προσπαθώντας να μας κάνουν να πάρουμε το βλέμμα μας από μας και να μας βλέπουμε με τα δικά τους μάτια, δίνοντάς μας μια μορφή που δεν είμαστε εμείς.

Κάθε γέννα έχει ευθύνη. Την ευθύνη να επιλέγουμε προσεκτικά ανθρώπους, όπως και σκέψεις, ιδέες, πεποιθήσεις, αλήθειες.

Κάθε γέννα έχει ευθύνη. Να δούμε αυτό που είμαστε και να το αντέξουμε. Να το αναγνωρίσουμε και να το αποδεχτούμε. Χωρίς το φόβο αν γίνει αποδεκτό αλλά με την βεβαιότητα ότι μόνο αν θα γίνει αποδεκτό θα υπάρξει συμπόρευση.  Χωρίς την προσαρμογή σε ό,τι δεν είμαστε γιατί κάποιος μας βλέπει έτσι. Όπως και χωρίς συναισθηματική εμπλοκή, γιατί κάθε φορά που γεννάμε ό,τι είναι να γεννηθεί πρέπει να είμαστε επικεντρωμένες στην όλη διαδικασία με την ιερότητα που μας αξίζει. Πόσες φορές δεν έχουμε αποσπαστεί από μια σκέψη κάποιου άλλου, που βλέπει σε εμάς τους φόβους του ή την αμφιβολία που έχει εισπράξει ή την γελοιοποίηση που έχει αισθανθεί όταν τολμούσε. Η δεκτικότητα μας μας βοηθάει να συμπονάμε όχι όμως να προσαρμοζόμαστε σε βαθμό να αλλοιώνεται η προσωπικότητά μας. Να κατανοούμε όχι να δικαιολογούμε. Να λυπόμαστε χωρίς όμως να λησμονάμε ότι καθένας έχει την δική του ευθύνη για αλλαγή.

Κάθε γέννα έχει ευθύνη. Να αφοσιωνόμαστε στις ανάγκες μας όπως και στις ανάγκες εκείνου που γεννιέται. Και να επιλέγουμε ό,τι αναπτύσσει αυτήν την ικανότητα.

Αγγελική Μπολουδάκη