Από τις πρώτες μέρες της ζωής του το παιδί έχει μια πρωταρχική ανάγκη να το αναγνωρίζουν και να το σέβονται γι’ αυτό που είναι πραγματικά κάθε συγκεκριμένη στιγμή
25 Οκτωβρίου 2021
Λεπτομέρειες. Είμαστε γεμάτοι λεπτομέρειες. Χιλιάδες λεπτομέρειες
28 Οκτωβρίου 2021

Η αποδοχή του πόνου ελευθερώνει, ελευθερώνει και το ίδιο το συναίσθημα

Δεν είμαστε αυτό που μας συνέβη, είμαστε ό,τι κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε.

Πολλά και διαφορετικά συναισθήματα μας κατακλύζουν όταν θυμόμαστε όσα ζήσαμε, αλλά και τις εμπειρίες που δημιουργήσαμε στην πορεία της ζωής μας, όπου σωστά και λάθη εναλλάσσονταν.

Ένα από τα συναισθήματα είναι και ο πόνος.

Όταν ερχόμαστε σε επαφή με τον πόνο, θέλουμε να απαλλαγούμε από εκείνον, να τον απομακρύνουμε, να ξεφύγουμε από την παρουσία του. Κι όμως εκείνος είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι πρέπει να ασχοληθούμε μαζί του, για να μπορέσει να μας αποχαιρετήσει, αφού τον αποδεχτούμε και τον φροντίσουμε.

Όταν τον αντιμετωπίζουμε σαν εχθρό, ο πόνος γίνεται ενοχή.

-Φταίω που νιώθω έτσι.

Δεν φταις για το συναίσθημά σου. Είσαι όμως υπεύθυνος  να το αναγνωρίσεις. Να το δεχτείς, να του κάνεις παρέα όσο σε χρειάζεται. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ένοχα είναι ο φόβος ότι δεν θα είσαι αγαπητός με το συναίσθημά σου. Κι όμως, όταν αγαπάς τον εαυτό σου με όλα τα συναισθήματα να σου κάνουν παρέα, χωρίς να τα κρίνεις, νιώθεις αξιαγάπητος κάτι που το εκπέμπεις.

Μην κατηγορείς τον πόνο σου. Έρχεται να σου φανερώσει την πληγή σου. Να ασχοληθείς μαζί της, να σου συμπαρασταθείς, να τη θεραπεύσεις.

Όταν τον αποδοκιμάζεις, επικρίνεις ολάκερο τον εαυτό σου. Είναι σαν να έχεις ένα παιδί που πονάει και ταυτόχρονα τον επικρίνεις για τον πόνο του, περιμένοντας να γίνει καλά έτσι.

Άλλες φορές τον δικαιολογείς, νομίζοντας ότι μόνο ο πόνος σου αξίζει. Υπομένεις καρτερικά χωρίς να τον αποχωρίζεσαι, σαν να τον έχεις ανάγκη για να υπάρχεις. Έτσι όμως συνηθίζεις σε αυτόν και κάθε κατάσταση που προκαλεί πόνο σου φαίνεται γνώριμη και σε έλκει.

Όταν τον συνειδητοποιώ, δεν τον φοβάμαι. Τον νιώθω, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που με κάνει να πονάω.

Όταν δεν νιώθω την ανάγκη να ξεφύγω από αυτόν, γίνομαι ένα μαζί του και παρακολουθώ το ταξίδι του στην ψυχή ή στο σώμα. Παρατηρώ τι θέλει να μου πει.

Όταν το σώμα είναι εκείνο που πονάει, με φροντίζω, με προσέχω, κάνω ό,τι μπορώ για να τον αντιμετωπίσω. Δέχομαι τα μηνύματά του και αλλάζω ό,τι πρέπει να αλλάξω, για να μην χρειάζεται να μου θυμίζει με την παρουσία του ότι πρέπει να με φροντίσω. 

Εάν ο πόνος είναι ψυχικός, γίνομαι ένα μαζί του, τον δέχομαι, αφουγκράζομαι το μήνυμά του. Κάτι πρέπει να ακούσω για μένα, κάτι πρέπει να απενοχοποιήσω, κάτι πρέπει να κατανοήσω, κάτι πρέπει να συγχωρέσω, κάτι πρέπει να αφήσω. Ο ψυχικός πόνος προέρχεται κυρίως από την δική μας έλλειψη κατανόησης προς εμάς, από την πεποίθηση ότι τα συναισθήματα είναι αρνητικά, κάτι που μας γεμίζει ενοχή, από το φόβο της μη επάρκειας αν αποκαλυφθούν τα συναισθήματά μας, από την ανάγκη να μας δεχτούμε στην ολότητά μας που, όταν δεν ανταποκρινόμαστε σε αυτήν, υποφέρουμε.

Όταν συνειδητοποιώ πόσο πολύτιμος είναι ο πόνος μου, δέχομαι τα μηνύματά του, ανοίγομαι σε αυτόν σαν ένα φίλο που ήρθε να μου φανερώσει κάτι για μένα. Έρχεται να μου φανερώσει ότι ο τρόπος που φέρομαι στον εαυτό μου πρέπει να γίνει πιο φιλικός. Είναι ο φιλικός μου καθρέφτης και όταν τον βλέπω έτσι, εναρμονίζομαι με το μήνυμα που μου δίνει. Και όταν εναρμονίζομαι μαζί του, τον αποχαιρετώ, τον ελευθερώνω από το βάρος που του δίνω, με ελευθερώνω και εμένα από εκείνον.

Αγγελική Μπολουδάκη