ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΙ ΑΓΚΙΝΑΡΕΣ ΜΕ ΑΡΑΚΑ!
28 Νοεμβρίου 2020
Όταν συμφιλιωνόμαστε με τις αδυναμίες μας, αποδεχόμαστε τη δύναμή μας
4 Δεκεμβρίου 2020

“Μυστικό έναν εαυτό έκλεινα εντός μου, δεν είχε όριο τα Ρούχα μου ή το Δέρμα… Έκλεινε εντός του και κατείχε δικά του σπάνια Πράγματα”. Thomas Traherne

Όταν συνειδητοποιούμε τις δυνατότητές μας, δοκιμάζουμε διάφορους τρόπους για να τις υποστηρίξουμε. Τα συναισθήματά μας πολλά και ενίοτε αμφιθυμικά μας κάνουν να λειτουργούμε με τρόπο που δεν βοηθά πάντα την αποδοχή τους.

Δοκιμάζουμε να τις εκφράσουμε με ένα τρόπο που να εκφράζει την αλήθειά μας, όμως συχνά αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε είναι διαφορετικό από αυτό που κάνουμε τελικά. Και αυτό γιατί συνειδητοποιούμε πως σε ό,τι κάνουμε επιλέγουμε να νιώθουμε συναισθήματα που νιώθει ένα μικρό παιδί. Ένα μικρό παιδί φαντάζεται ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από αυτό. Χρειάζεται τον άλλον να τον επιβεβαιώνει. Χρειάζεται καθετί γύρω του να επιβραβεύει τις προσπάθειές του για να τολμά απερίσπαστο από εσωτερικές κυρίως συγκρούσεις.

Κάθε φορά λοιπόν που υποστηρίζουμε τις δυνατότητές μας αντί για να στραφεί η προσοχή μας σε αυτές και σε ό,τι μπορούμε να κάνουμε σε αρμονία μαζί τους, αυτό το παιδί μας αποσπά την προσοχή. Θα έχω την επιβεβαίωση των άλλων; Αυτό το ερώτημα που γίνεται η προτεραιότητά του, περιορίζει την ελευθερία στην έκφραση, την αυθεντικότητα στο αποτέλεσμα. Όταν προσπαθούμε να πετύχουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας με ένα ανώριμο τρόπο, που τελικά δεν επιτρέπει περιθώρια στην ελευθερία και στην αλήθεια, τελικά το καταστρέφουμε και φυσικά υποτιμάμε τις δυνατότητές μας. Όσο πιέζουμε τον εαυτό μας να δημιουργήσει με ένα συγκεκριμένο καλούπι, τόσο τελικά το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Προσπαθεί δηλαδή κάποιος να δημιουργήσει κάτι συγκεκριμένο αλλά κάτω από το βάρος των αναγκών, αυτό που δημιουργεί εκφράζει αντίθετες ιδέες και συναισθήματα από αυτά που έχει την πρόθεση να εκφράσει.

Πόσες φορές βλέπουμε κάτι, όχι όπως είναι, αλλά όπως εμείς θα θέλαμε να το βλέπουμε; Το βλέπουμε όχι όπως είναι αλλά αποζητώντας μια σχέση μαζί του, όπου είμαστε αναμεμιγμένοι με αυτό με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να καλυφθεί μια ανάγκη μας. Δεν παρατηρούμε ένα στοιχείο στη φύση για αυτό που είναι, αλλά για αυτό που θα μας προσφέρει.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Σαν να αποφεύγουμε να είμαστε ένα ξεχωριστό άτομο, να δούμε και να σεβαστούμε τη διαφορετικότητα, που έχει το δικαίωμα να υπάρχει από μόνη της όπως και εμείς το ίδιο.

Αυτό έχει να κάνει με τα βιώματά μας που ως παιδιά δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς κάποιον άλλον, γιατί βιώναμε την απεραντοσύνη της ζωής με τρόμο.

Σαν ενήλικες όταν εκτιμάμε την αυτονομία μας και δημιουργούμε σε αυτήν, βλέπουμε το καθετί για αυτό που είναι και το εκτιμάμε για αυτό. Χωρίς την ανάγκη μιας αδιαίρετης σχέσης μαζί του, νιώθουμε ελεύθεροι να σεβαστούμε τον εαυτό μας και να νιώσουμε την αρμονία σε ό,τι δημιουργούμε.  Όταν ικανοποιούμε τις ανάγκες μας δεν επιβεβαιώνουμε το έργο μας ή τον άλλον εξαρτημένοι από την επιβεβαίωση που μας δίνει. Δημιουργούμε με τρόπο που η δημιουργικότητα μας κάνει να αισθανόμαστε πλήρεις. Δίνουμε παραμένοντας ακέραιοι, γιατί δίνουμε αυτό που θέλουμε και χρειάζεται. Η ανάγκη για επιβεβαίωση γίνεται εκτίμηση της κάθε προσπάθειάς μας, όπως και του κάθε αποτελέσματος. Δεν επιβεβαιώνουμε τον άλλον για αυτό που μας δίνει, αλλά τον εκτιμάμε για αυτό που είναι. Η εξάρτηση γίνεται σύνδεση. Όταν δεν εξαρτώμαστε για να καλυφθούν οι ανάγκες μας εκτιμάμε την ισότιμη ανταπόκριση. Η απαίτηση γίνεται αναγνώριση πως όσο υπομένουμε και επιμένουμε δίνοντας σε ό,τι μας δίνει, οι κόποι μας δικαιώνονται. Η απαίτηση από εξάρτηση και επιβεβαίωση μας κάνει να δίνουμε σε ό,τι μας αφαιρεί, η υπομονή και η επιμονή σε ό,τι μπορούμε να δημιουργήσουμε μαζί με αυτό μας δίνει χαρά, κάνει τις προσπάθειες να καρποφορούν, τις ελπίδες να αναπτερώνονται. Η απόδοση των θετικών ή των αρνητικών ιδιοτήτων μας στους άλλους για να είναι μαζί μας ώστε να μην πορευόμαστε μόνοι μας, γίνεται παραδοχή, αποδοχή και αξιοποίησή τους, σεβασμός και εκτίμηση του εαυτού.

Αποδεχόμενοι τις δυνατότητές μας όπως είναι, τις αξιοποιούμε με σεβασμό σε αυτές και σε μας.

Αγγελική Μπολουδάκη