Όταν λέμε “επιθυμία”, τι είδους βίωμα επικαλούμαστε; Περί τίνος πρόκειται;
30 Απριλίου 2018
…για να ανταπεξέλθουν τον πόνο της ματαιότητας δημιούργησαν
1 Μαΐου 2018

Η κίνηση και η δημιουργικότητα στη ζωή μας

Συχνά αναβάλλουμε, διπλώνουμε τα όνειρά μας σε ένα σεντούκι και τα κρύβουμε με τόση επιμέλεια, που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Αναλωνόμαστε σε τόσα άλλα ανούσια θέματα και εκείνο που μας περιμένει, για να το κρατήσουμε και να μας αποζημιώσει για όλα τα δύσκολα συναισθήματα που ξοδέψαμε περιμένοντας, το λησμονούμε καταφεύγοντας στη λήθη, ώστε να μην μπορούμε να ψάξουμε στο χάρτη της ψυχής μας, για να το αναζητήσουμε και να το βρούμε.

Αναβάλλουμε, διστάζουμε για αυτό που υποθετικά θα συμβεί, αναρωτιόμαστε και χανόμαστε στους λαβυρίνθους των σκέψεών μας, αδύναμοι να πάρουμε αποφάσεις.

Ένα μπουμπούκι θέλει το χρόνο του να μείνει στη μήτρα τόσο, ώστε να ωριμάσει και να δώσει όλες του τις μυρωδιές, όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ισχυριζόμαστε. Λέμε ότι το μπουμπούκι θέλει το χρόνο του να ανθίσει, ακόμα κι όταν ετοιμάζεται να πέσει στο χώμα από σήψη. Χαμένοι στις αμφιβολίες μας, δεν το προετοιμάσαμε να ανθίσει.

Έτσι, εκείνο αφημένο ετοιμάζεται να εμποτιστεί σε έναν αργό θάνατο, χωρίς την ικανοποίηση που δίνει η μνήμη από τις στιγμές που εναγκαλιστήκαμε με αυτές και απολαύσαμε όλους τους χυμούς των.

Νομίζουμε πως με αυτόν τον τρόπο διατηρούμε τον έλεγχο του εαυτού μας, αποτρέποντας όλες εκείνες τις εκπλήξεις που θα μπορούσαν να μας κάνουν να περιδιαβούμε σε μονοπάτια, διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει να φαντασιωνόμαστε στους μονόδρομους του μυαλού μας.

Έχουμε μάθει να ορίζουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο τρόπο και καθετί διαφορετικό, ακόμα κι αν είναι καλύτερο, μας κάνει να τρέμουμε στην ιδέα της αλλαγής, που σημαίνει απώλεια ενός φθαρμένου ρούχου που, παρότι δεν μας ταιριάζει, έχουμε συνηθίσει να το φοράμε, έχουμε συνηθίζει να ζούμε μπαλώνοντας και όχι δημιουργώντας.

Φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη, να απλώσουμε την ματιά μας σε ουρανούς πιο καθαρούς από αυτούς που έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε, φοβόμαστε να απαλλαγούμε από μια ζωή χωρίς νόημα, είμαστε εθισμένοι σε έναν τρόπο ζωής που μπορεί να είμαστε το θύμα, αλλά τουλάχιστον έχουμε ένα γνώριμο ρόλο.

Κάθε διαφοροποίηση, από καθετί που εκφράζει την εσωτερική μας φυλακή, μας φέρνει σε επαφή με μια αβάσταχτη μοναξιά, ακριβώς γιατί μας εισάγει σε νέους ρόλους, που όσο υγιείς κι αν είναι, το κενό που δημιουργείται για να τους δεχτεί αποτελεί μια επώδυνη διαδικασία που προσπαθούμε να την αποφύγουμε.

Φοβόμαστε να αυτονομηθούμε και προσπαθούμε σαν το μικρό παιδί που πεισματικά κρατάμε τα παιδικά μας παιγνίδια να μην αποχωριστούμε την παιδική μας ηλικία. Η ενηλικίωση έχει ευθύνη, την ευθύνη της αλλαγής, της δράσης, της αποκάλυψης του εαυτού μας.

Ζωή σημαίνει κίνηση, σημαίνει αλλαγή, σημαίνει απώλειες και όταν τολμάμε να ζήσουμε, σίγουρα κάτι θα αφήσουμε πίσω μας, για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε χώρο στη ζωή μας για καθετί καινούργιο που διψά να αναπτυχθεί. Όσο πιο γεμάτα είναι τα χέρια μας από φόβο, από θυμό, από ενοχή ή από αντίδραση, τόσο θα εμποδίζουμε αυτό που είναι δικό μας να πάρει χώρο στην καρδιά μας, τόσο θα αποτρέπουμε ανθρώπους και καταστάσεις που μοσχοβολάν αλήθεια να μας παρασύρουν στον αέρα της ελευθερίας τους.

Για να γευτούμε το λουκούλλειο γεύμα της ζωής, θα πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να το δημιουργήσουμε παρέα με εκείνους που έχουν μάθει να αναλαμβάνουν την ευθύνη της δημιουργίας των ονείρων τους, αντάμα με εκείνους που επιτρέπουν στον εαυτό τους να ζήσουν με αγάπη για τον εαυτό τους και τους άλλους.

Η ακινησία είναι φόβος ζωής, ψυχικός θάνατος.

Ζωή σημαίνει ρίσκο, ώστε να ανοίξουμε τους ορίζοντες μας, πέρα από αυτά που έχουμε συνηθίσει να ζούμε.

Στο χέρι μας είναι να συμμαχήσουμε με τον εαυτό μας, να βρούμε τα όρια μας και να τα διευρύνουμε, να αποδεχτούμε τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μας, να αφουγκραστούμε τα συναισθήματα μας, να γαληνέψουμε τους φόβους μας και να ανοιχτούμε στο πέλαγος, χωρίς να φοβόμαστε πως θα βγούμε ζημιωμένοι στο ταξίδι της ζωής.

Αν προετοιμαστούμε καλά, αν μυηθούμε σε αυτό που μας ενδιαφέρει, αν αφεθούμε στη διαφορετικότητα του άλλου ανθρώπου χωρίς να τη φοβηθούμε,  θα αισθανθούμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, γιατί μαθαίνουμε, όχι να αποφεύγουμε τα κύματα αλλά να τιθασεύουμε τις φουρτούνες, κάθε φορά που παρουσιάζονται.

Κάθε αναβολή μας φέρνει σε επαφή με την αδράνεια, με την έλλειψη επιθυμίας. Αν αναβάλλουμε, αν δεν αναλάβουμε τις επιθυμίες μας, οι οποίες μας περιμένουν καρτερικά, ψάχνουμε αφορμές για να ροκανίσουμε σαν τρωκτικό τους νεοσσούς που έχουν αρχίσει να εκκολάπτονται μέσα μας και μας ζητούν απεγνωσμένα να τους βοηθήσουμε στα πετάγματά τους.

Για να καλοδεχτούμε το ταξίδι στη ζωή μας, χρειάζεται να μην χανόμαστε σε λεπτομέρειες, όπου μικρές ή και μεγάλες αποτυχίες θα μπορούσαν να μας κάμψουν. Η ζωή θέλει πειραματισμούς, όση γνώση κι αν διαθέτουμε. Χρειάζεται να πειστούμε πως έχουμε το δικαίωμα στα λάθη και στα σωστά της καρδιάς μας, πως το κάθε υφάδι που αποτελεί τμήμα του εαυτού μας είναι πολύτιμο για τη χρησιμότητά του και το μοναδικό του χρώμα συμβάλλει στο δικό μας ξεχωριστό πίνακα.

Σαλπάρουμε λοιπόν, γνωρίζοντας πως δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και πως δεν χρειάζεται ν’ αναλωνόμαστε σε θέματα, τα οποία θα μπορούσαν να μας απομακρύνουν από τους στόχους μας.

Εστιάζουμε σε αυτό που μας ενδιαφέρει και επενδύουμε εκεί.

Δεν λέμε ψέματα στον εαυτό μας για τα προβλήματα που έτσι ή αλλιώς θα παρουσιαστούν στον δρόμο μας και τα αντιμετωπίζουμε χωρίς υπεκφυγές, γιατί κάθε φορά που δεν λέμε αλήθεια στον εαυτό μας απομακρυνόμαστε από τη δύναμή μας.

Δεν επιτρέπουμε στο παρελθόν μας να μας επηρεάζει αρνητικά, αλλά αξιοποιούμε εποικοδομητικά τα μαθήματά του και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνουμε ανοίγματα  όπου μαθαίνουμε από αυτά.

Τολμάμε να ηγηθούμε των αποφάσεων μας, ακόμα κι αν αυτό επισύρει αντιδράσεις στο περιβάλλον μας. Οι άνθρωποι που μπορούν να μας εκτιμήσουν θα τις σεβαστούν και θα συνεχίσουν να είναι δίπλα μας με τον τρόπο που μπορούν.

Συνδεόμαστε με τους άλλους αλλά δεν εξαρτόμαστε από αυτούς. Δεν επιζητάμε, για να τολμήσουμε το δικαίωμα στο όνειρό μας, την επιβεβαίωση των άλλων εξαρτημένοι από εκείνους, όπως το μικρό παιδί που πεισματικά θέλει τον άλλον να συμφωνεί σε όλα μαζί του, για να προχωρήσει στη ζωή του, άτολμο στα βήματά του.

Αν συμφιλιωθούμε με τη γαλήνη και την αντάρα μέσα μας, ως αναπόσπαστα κομμάτια του εαυτού μας, κάνουμε το ταξίδι μας και, ως μυημένοι της ζωής, αξιοποιούμε τις εμπειρίες μας. Καθετί το οποίο εκπέμπει μια αρνητική δυναμική αποτελεί μάθημα για μας που το αξιοποιούμε κατάλληλα, ενώ εκτιμάμε το καθετί στη ζωή μας που μας γεμίζει θετικά συναισθήματα και το περιβάλλουμε με αγάπη.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας