Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι είναι ο καθένας μας, αλλά ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στις αλληλεπιδράσεις μας
9 Νοεμβρίου 2022
Έχει ιερότητα η γέννα. Η γέννα ενός παιδιού όπως και η γέννα συναισθημάτων, σκέψεων, πεποιθήσεων, ιδεών
24 Δεκεμβρίου 2022

Η αποδοχή της αλήθειας μας μοιάζει με ένα ταξίδι

Οι πεποιθήσεις μας διαμορφώθηκαν από τις εμπειρίες της ζωής μας. Από το νόημα που δώσαμε σε αυτές όταν ήμασταν παιδιά.

Εαν ένας άνθρωπος ακούστηκε, κατανοήθηκε, πιστεύει στον εαυτό του, νιώθει επαρκής, δίνει αξία στη ζωή του. Οι πεποιθήσεις του είναι ρεαλιστικές.

Ενας άνθρωπος που μεγάλωσε στην επίκριση ή στην αδιαφορία ή στον έλεγχο ή στην απόρριψη κ.α αισθάνεται πως δεν αξίζει. Δεν νιώθει άξιος να δημιουργήσει, δεν πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει, δεν νιώθει ότι αξίζει να αγαπηθεί. Νιώθει σύγχυση και η εικόνα που έχει για την πραγματικότητα επηρεάζεται από το αίσθημα αξίας του.

Αρχικά, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι αξίζει. Είναι μάταιο όμως και ανώφελο. Το τραύμα κυλάει στην ψυχή, διαπερνά το μυαλό, επιδρά στα συναισθήματα, αλλοιώνει την εικόνα εαυτού, επηρεάζει το σώμα. Θέλει το χρόνο του να δημιουργηθεί ο ψυχικός χώρος στον άνθρωπο να το χωρέσει και να το συμπεριλάβει.

Ένας άνθρωπος μπορει να έχει αγαπηθεί αλλά όχι με τον τρόπο που χρειαζόταν ο ίδιος. Μπορεί να μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον θεωρητικά ασφαλές αλλά να μην τον είδαν όπως ήταν, να μην αναγνώρισαν τις ανάγκες του, να μην τον κατάλαβαν πραγματικά, να μην άκουσαν τα πραγματικά του αιτήματα. Πώς να δει τον εαυτό του, αν δεν τον έχει αναγνωρίσει κάποιος άλλος; Πώς να νιώσει ασφάλεια για αυτό που είναι, όταν δεν έχει νιώσει την ασφάλεια της αποδοχής;  Πώς να αγαπήσει τον εαυτό του, αν δεν έχουν συνδεθεί συναισθηματικά με τις ανάγκες του;

«Εκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, όμως δεν αγαπήθηκα για αυτό που ήμουν, άρα δεν αγαπήθηκα», συλλογίζεται.

Στην προσπάθειά σου να αλλάξεις τη σκέψη σου κάνεις σπασμωδικές κινήσεις που σε απομακρύνουν πιο πολύ από σένα. Προσπαθείς να τελειοποιήσεις την εικόνα σου,  δημιουργείς εξαρτητικές σχέσεις, καταφεύγεις σε μαγικές λύσεις, κ.α. Όλα αυτά όμως είναι μάταια, γιατί έτσι μένεις μακριά από την αλήθεια σου. Από τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμησή σου.

Μόνο η αποδοχή της αλήθειας σου σε βοηθάει. Ήσουν ένα παιδί που επειδή δεν μπόρεσαν να το δουν, να το ακούσουν και να το καταλάβουν, πληγώθηκες. Χρειαζόσουν συναισθηματική προσοχή την οποία δεν είχες και τώρα μπορεί να αδυνατείς να φροντίσεις τον εαυτό σου όπως θα ήθελες, όπως σου αξίζει.

Το να αποδεχτείς ότι δεν αγαπήθηκες όπως χρειαζόσουν δεν σημαίνει ότι έφταιγες. Δεν σημαίνει ότι η οικογένειά σου ήταν κακή. Ούτε ότι οι γονείς σου το έκαναν από πρόθεση.  Σημαίνει ότι αυτή είναι η αλήθεια. Έκαναν λάθη, δεν έκαναν κάτι σκόπιμα. Αυτά τα λάθη όμως είχαν και έχουν επίπτωση στον ψυχισμό σου.

Η αποδοχή της αλήθειας είναι εκείνη που ελευθερώνει. Όχι η αποφυγή της. Η αποδοχή της θλίψης που ένιωσες δημιουργεί χώρο συμπόνιας μέσα μας. Η άρνησή της μας σκληραίνει. Η αναγνώριση του θυμού απαλύνει την ένταση. Η άρνηση του διαιωνίζει το θυμό που γίνεται οργή και μίσος ή μετάθεση σε άλλους που δεν σου δίνουν λόγο να θυμώνεις. Η αποδοχή της πραγματικότητας που ζήσαμε μας κάνει να μην μεταθέτουμε σε άλλους τα συναισθήματα που ζήσαμε αλλά να τα αντέχουμε.

Η άρνηση, οι δικαιολογίες, η εξιδανίκευση προκαλεί πλάνες. Αλλοιώνει την πραγματικότητα που ζούμε. Η άρνηση διαιωνίζει τα συναισθήματα και αναζητα χώρους όπου στην πραγματικότητα ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια συναισθήματα προσπαθώντας  να τα εκτονώσει. Ενώ η συνειδητοποίηση, παρότι εμπεριέχει πόνο, είναι μια εσωτερική διεργασία που ανακουφίζει, γιατί αυτός ο πόνος έχει νόημα χάρη στην αλήθεια.

Η αποδοχή της αλήθειας μας μοιάζει με ένα ταξίδι. Με διαφορετικούς σταθμούς, όπου υπάρχει πόνος, θλίψη, θυμός, απογοήτευση. Υπάρχει και χαρά όμως κάθε φορά που αντέχουμε αυτά τα συναισθήματα. Που τα αποδίδουμε εκεί που ανήκουν. Χωρίς ενοχή. Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε την πραγματικότητα οπως είναι. Δεν την ντύνουμε με τα συναισθήματα που νιώθουμε. Όταν τα συνειδητοποιούμε, δεν τα αποζητάμε απεγνωσμένα προκειμένου να τα νιώσουμε ώστε να γίνουν συνειδητά. Όταν τα συνειδητοποιούμε, ζούμε τη ζωή για αυτό που είναι, για αυτό που είμαστε σε σύνδεση μαζί της.