Η αλλαγή πραγματοποιείται μέσα μας
9 Νοεμβρίου 2020
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ
10 Νοεμβρίου 2020

Εκείνος που αισθάνεται κι εκείνος που παρατηρεί τον εαυτό του να αισθάνεται…

“Ο άνθρωπος είναι πάντα διπλός:

 εκείνος που πράττει, 

κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να πράττει,

 εκείνος που υποφέρει,

 κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να υποφέρει,

 εκείνος που αισθάνεται,

 κι εκείνος που παρατηρεί τον εαυτό του να αισθάνεται.

 Όταν λέω εγώ, 

τι εννοώ,

 το Α ή το Β εγώ μου;”

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Α, Ίκαρος

 

-Ποια ήταν τα παράπονά σας ως παιδιά;

-Ένιωθα απόγνωση γιατί χρειαζόμουν αποδοχή, την οποία όμως δεν είχα όπως την ήθελα, ανασφάλεια γιατί δεν με κατανοούσαν, θυμό γιατί δεν σεβόντουσαν τις ανάγκες μου, δυσφορία γιατί με επέκριναν, στενοχώρια γιατί δεν συνδεόντουσαν μαζί μου σύμφωνα με αυτό που ήμουν, με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου.

Τα συναισθήματα που ένιωσες σε χρειάζονται. Να τα αγκαλιάσεις, να τα σεβαστείς, να τα κατανοήσεις. Αν δεν ακούστηκαν όσο θα ήθελες, σε έχουν ανάγκη να τα αισθανθείς, να σε συμπονέσεις.

Όταν δεν σε συναισθάνεσαι, τα ζεις ξανά και ξανά, τα αισθάνεσαι κάθε φορά που ένα γεγονός τα πυροδοτεί. Το γεγονός όμως είναι μόνο η αφορμή, δεν είναι η αιτία.

Κάθε φορά που νιώθεις πως δεν σε αποδέχονται, αισθάνεσαι απόγνωση. Αυτήν που αισθάνθηκες όμως τότε, με τον τρόπο που την ένιωσες ως παιδί. Ένα μικρό παιδί μέσα σου υποφέρει. Και αυτό το παιδί αντιδρά σπασμωδικά, προκειμένου να πάρει την αποδοχή. Από τον γονιό όμως, όχι από το πρόσωπο με το οποίο αλληλεπιδράτε στο παρόν. Με τους τρόπους που αντιδρούσες στον γονιό σου. Με το συναίσθημά που ένιωθες τότε. Αγκαλιάζοντας το συναίσθημά σου, τοποθετείσαι στο παρόν, επικοινωνείς το συναίσθημά και την ανάγκη σου, παρατηρώντας αν υπάρχει η κατανόηση που χρειάζεται μια σχέση που διακρίνεται από αλήθεια. Όσο όμως κυριαρχεί η απόγνωση, νιώθεις ενοχές για τις σκέψεις που έκανες τότε και αυτή η ενοχή, όταν επικοινωνείς και δεν γίνεται αποδεκτό το συναίσθημα και η ανάγκη σου, σε κάνει να ανέχεσαι και να προσπαθείς να αποδείξεις αυτό που είσαι. Ή όταν γίνεται κατανοητή η ανάγκη και το συναίσθημά σου, αναζητάς την αποδοχή που χρειάζεται ένα μικρό παιδί που τα θέλει όλα δικά του. Νιώθοντας σεβασμό για το συναίσθημα που ένιωσες τότε ως παιδί, σε συγχωρείς. Χωράς το συναίσθημά σου, σε αγκαλιάζεις μαζί με αυτό, κάτι που σε ηρεμεί. Νιώθοντας αποδοχή για σένα, αποδέχεσαι τους άλλους ανθρώπους, ενώ συζητάς για τις συμπεριφορές τους. Η επικοινωνία σου εστιάζει στη σύνδεση, παρατηρείς αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα και έτσι δεν διαιωνίζεται το συναίσθημα που ένιωσες τότε.

 Κάθε φορά που οι ανάγκες σου δεν γίνονται σεβαστές, θυμώνεις. Δεν τις εκφράζεις όπως τους αξίζει, δεν επικοινωνείς τα συναισθήματά σου με τρόπο που εμπεριέχεις τον άλλον άνθρωπο στην επικοινωνία σας. Υποσυνείδητα διαιωνίζεις το συναίσθημά σου, νομίζοντας ότι σου αξίζει να θυμώνεις. Η ενοχή για το θυμό που ένιωσες τότε σε κάνει να τον ανακυκλώνεις. Όταν σε δικαιώνεις, συνειδητοποιώντας ότι κάθε συναίσθημα είναι φυσιολογικό, ο θυμός δεν γίνεται έκρηξη αλλά ορμή για επικοινωνία, παρατήρηση αν υπάρχει δυνατότητα για επικοινωνία και κατανόηση και από τις δυο πλευρές.

Κάθε φορά που επικρίνεσαι, νιώθεις την ίδια δυσφορία. Το συναίσθημα του παρελθόντος σε παρασύρει και δεν διακρίνεις την γόνιμη κριτική που σε αναπτύσσει από την επίκριση όπου ο άλλος άνθρωπος ακυρώνοντας τον εαυτό του σε επικρίνει. Αντιδράς στη μια, ανέχεσαι την άλλην. Η ντροπή που ένιωσες τότε σε κάνει να δικαιολογείς επικριτικές συμπεριφορές και να μην επικοινωνείς την ανάγκη σου για αυτό που χρειάζεσαι, παρατηρώντας στη σχέση σας την αλλαγή που ηρεμεί την ικανότητά σου για σύνδεση και σε αναπτύσσει. Όταν δεν σε επικρίνεις αλλά σε αθωώνεις, παρατηρείς αν η κριτική των συμπεριφορών σου από τον άλλον σε εμπεριέχει, σε αγκαλιάζει, σε αναπτύσσει. Όταν σε επικρίνεις, νιώθεις δυσφορία, οπότε προκειμένου να ανακουφιστείς, περιορίζεσαι στις λέξεις που σε επιβεβαιώνουν και όχι στις πράξεις που ανοίγουν το πνεύμα και την καρδιά σου, διαιωνίζοντας έτσι υποσυνείδητα το συναίσθημά σου. Εκτιμώντας σε, δίνεις χώρο στη συγχώρεση, στην ευγνωμοσύνη, στην έγνοια, σε έλκει η ευγνωμοσύνη, όπου το πνεύμα σου ανοίγει, η καρδιά σου χωρά την αγάπη.

Κάθε φορά που δεν συνδέονται σύμφωνα με τις ανάγκες σου, στενοχωριέσαι. Δεν επικοινωνείς τις ανάγκες σου, δεν εκφράζεις την επιθυμία σου. Ακολουθείς προσδοκίες άλλων και χάνεις το δικό σου δρόμο. Αγαπώντας εσένα, υποστηρίζεις τις δικές σου επιθυμίες. Κατανοείς πως κάθε άνθρωπος έχει το δικό του τρόπο να συνδέεται, αυτή η συνειδητοποίηση όμως δεν σε απομακρύνει από τον δικό σου τρόπο. Δεν στενοχωριέσαι ούτε θυμώνεις. Συνυπάρχεις με όλους, συνδέεσαι με τους ανθρώπους που υπάρχει δυνατότητα για ζύμωση και η επιθυμία για ανάπτυξη είναι κοινή. Η επικοινωνία ρέει, η κατανόηση συνδέει.

Ο εαυτός μας είναι τόσο πολύπλοκος όσο και απλός. Κατανόηση χρειάζεται και διάθεση να τον μάθουμε, να τον συμπαθήσουμε, να τον συμπονέσουμε, να τον αγαπήσουμε. Κι αν απομακρυνθήκαμε από εκείνον, για λίγο ή για πολύ, για να κρίνουμε κάτι σωστά και να το αξιολογήσουμε όπως του αξίζει, πρέπει να απομακρυνόμαστε για λίγο, δίνοντας ανάσες ώστε το ταξίδι μας να κάνει την αξία μας να κυλάει ελεύθερα μέσα μας. Κάθε φορά που το καταφέρνουμε και ο κόσμος μας μοιάζει οικείος και γνώριμος.

Αγγελική Μπολουδάκη