Αποδέχομαι τον εαυτό μου
30 Σεπτεμβρίου 2021
Το Ύψιστο Κάλεσμα της Γυναίκας
3 Οκτωβρίου 2021

Και ίσως αυτό που χρειάζεται να ακούσει είναι ότι εμείς θα είμαστε μαζί του σε κάθε συνθήκη

Group of Diverse Kids Playing at the Field Together

Κάθε συναίσθημα έχει τη θέση του στην ψυχή μας. Κάθε συναίσθημα θέλει το χρόνο του να το αναγνωρίσουμε, να το καταλάβουμε, να το νιώσουμε.

Όταν δεν το κρίνουμε, το ακούμε.

Τι ήρθε να μου μάθει; Ποιο δώρο ήρθε να μου χαρίσει;

Να δεχτώ το δώρο με ευγνωμοσύνη, να ωριμάσω μαζί του.

Να ωριμάσω όταν μπορώ και στον χρόνο που μπορώ.

Ο φόβος, ο θυμός, η λύπη, η χαρά, όλα καλοδεχούμενα είναι.

Ο φόβος, ο θυμός, η λύπη παίρνουν τη θέση ενός μηνύματος που δεν έχει εκφραστεί ακόμα. Για αυτό και δεν υποχωρούν τόσο εύκολα. Παίρνουν τη θέση ενός άλλου που αγωνιά να τον ακούσουμε. Να αφουγκραστούμε προσεκτικά αυτό που θέλει να μας πει.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι εύκολο να τα αποχωριστούν. Τι θα βάλουν στη θέση τους, αναρωτιούνται; Έναν άνθρωπο, μια δραστηριότητα, τι άλλο;

Αν θα επικρίνουμε όποιον δεν το κάνει, αν θα τον κινητοποιήσουμε, αν τον παροτρύνουμε, μήπως τα καταφέρουμε να κάνουμε όλοι μαζί παρέα; Να μπει αυτή η παρέα να καλύψει την έλλειψη;

Ένα μικρό παιδί είναι μαζί με τη μητέρα του. Μαζί οι δυο τους. Έρχεται ο πατέρας να δείξει τον κόσμο. Πόσα ωραία πράγματα έχει, πόσο ωραίοι μπορούμε να είμαστε εμείς, ακόμα και σε εκείνα που δεν είναι τόσο ωραία. Μας λέει ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα όπως τα θέλουμε, όμως αυτό αποτελεί πρόκληση και εμείς είμαστε έτοιμοι για τις προκλήσεις. Το μικρό παιδί φοβάται, θυμώνει, λυπάται. Η αγκαλιά της μητέρας το κρατάει και το κρατάει γερά. Το άγχος γιγαντώνεται. Τι θα υπάρξει έξω από αυτήν την αγκαλιά; Ποιος θα το περιμένει; Ο πατέρας του δείχνει το δρόμο, όμως αυτό το δρόμο πρέπει να τον ακολουθήσει μόνος του ο καθένας μας. Κάνοντας σωστά και λάθη.

Και ίσως αυτό που έχει ανάγκη είναι να νιώθει πως έχει δικαίωμα τόσο στα σωστά όσο και στα λάθη. Για να νιώθει ανάλαφρα, ενώ ταυτόχρονα να νιώθει καλό και τις στιγμές που δεν νιώθει και τόσο. Να νιώσει πως μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα σε αυτή τη ζωή και ότι και αυτό καλό είναι, γιατί αυτή είναι η γοητεία της ζωής.

Η ζωή παύει να είναι δύσκολη όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είναι δύσκολη. Ότι κάθε δυσκολία είναι μια πρόκληση. Μας αφυπνίζει, μας χαρίζει τα δώρα της. Καθετί συμβαίνει γιατί έχουμε την δύναμη να το αντιμετωπίσουμε.

Το μικρό παιδί μέσα μας αντιστέκεται γιατί νομίζει ότι η ζωή πρέπει να μας εξασφαλίζει την ευτυχία για να είμαστε καλοί και να νιώθουμε καλά. Νομίζει επίσης ότι φταίει κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε καλά. Φοβάται πως θα μείνει μόνο του.

Και ίσως αυτό που χρειάζεται να ακούσει είναι ότι εμείς θα είμαστε μαζί του σε κάθε συνθήκη.

Αγγελική Μπολουδάκη