Όχι, δεν θα αγοράσω λυσάρια στο δημοτικό. Πηνελόπη Δέλτα θα του πάρω και Τριβιζά, ίσως και έναν Ιούλιο Βερν να μάθει να ονειρεύεται. Να λύσει έτσι μόνο του τις απορίες του όταν ενηλικιωθεί.
16 Σεπτεμβρίου 2021
Αφήστε κάποιον να σας αγαπήσει όπως είστε…
19 Σεπτεμβρίου 2021

Όταν ήμασταν παιδιά διαμορφώσαμε πεποιθήσεις που μας επηρέασαν

Όταν ήμασταν παιδιά διαμορφώσαμε πεποιθήσεις που μας επηρέασαν. Επηρέασαν και επηρεάζουν τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας όπως και με τους άλλους. Τον τρόπο που επικοινωνούμε. Τον τρόπο που αισθανόμαστε και σκεπτόμαστε για μας και για την πραγματικότητα.

Οι πεποιθήσεις πολλές και διαφορετικές για τον καθένα μας. Μπορεί ως παιδί να νόμιζες πως δεν θα τα κατάφερνες ό,τι κι αν έκανες. Μπορεί να ένιωθες αδικημένη-ος. Μπορεί να πίστευες ότι σχέση σημαίνει πεδίο μάχης. Ίσως νόμιζες πως η θέση που σου αξίζει είναι να παραμένεις στο περιθώριο, να μην υποστηρίζεις αυτό που είσαι. Ίσως νόμιζες πως δεν άξιζες να ακουστείς ή να σε καταλάβουν.

Αυτή η πεποίθηση γίνεται εικόνα μας. Λειτουργούμε σύμφωνα με αυτήν. Για την ακρίβεια λειτουργεί ένας άλλος αντί για μας. Αν νόμιζες πως ό,τι κι αν έκανες δεν θα τα κατάφερνες, λειτουργείς με τρόπο που τελικά δεν τα καταφέρνεις. Σαν η πεποίθηση να αποκτά κυρίαρχη θέση και να καθορίζει το αποτέλεσμα. Αν νόμιζες πως δεν άξιζες να ακουστείς ή να σε καταλάβουν, επικοινωνείς με τρόπο που δεν γίνεσαι κατανοητός, νομίζοντας πως οι άλλοι πρέπει να σε καταλάβουν. Ζητάς μια επιβεβαίωση ότι αξίζεις να ακουστείς, για να μπορέσεις να ακούσεις εσένα.  Ο θυμός, η ενοχή, η λύπη έχουν να κάνουν περισσότερο γιατί η πεποίθηση “ζητά” να δικαιωθεί, και λιγότερο ή καθόλου με ό,τι συμβαίνει στο σήμερα.

Η πεποίθηση επιμένει στη διαιώνισή της. Ό,τι μάθαμε προσπαθούμε να το διατηρήσουμε. Η εικόνα δεν αλλάζει εύκολα. Θέλει συνειδητοποίηση και διαρκή προσπάθεια.

Γιατί τη διατηρούμε;

Το παιδί μέσα μας περιμένει να του πει κάποιος άλλος ότι αξίζει, περιμένει ότι κάποιος άλλος θα αναγνωρίσει ότι τα καταφέρνει. Περιμένει από τον άλλον πάντα. Αποσυνδεδεμένος όμως από εκείνον. Όπως κάνει ένα παιδί.

Αποχωριζόμαστε την πεποίθησή μας όταν αναγνωρίζουμε ότι ο άλλος δεν είναι για να μας επιβεβαιώνει πως τα καταφέρνουμε ή για να μας αποδεικνύει ότι αξίζουμε. Τον χρειαζόμαστε για να μοιραζόμαστε καθετί που καταφέρνουμε ή δεν καταφέρνουμε, για να μοιραζόμαστε κάθε εμπειρία μας που μας κάνει να νιώθουμε ότι αξίζουμε ή ότι δεν αξίζουμε. Επικοινωνούμε με τρόπο που συνδεόμαστε. Όταν η επικοινωνία δεν είναι πεδίο μάχης, ανακαλύπτεις πόσα κοινά σημεία έχεις με κάθε άνθρωπο με τον οποίο επικοινωνείς. Δεν ζητάς υποσυνείδητα να επιβεβαιωθεί το μοτίβο αλλά ανακαλύπτεις τρόπους σύνδεσης όπου νιώθεις χαρά σε αυτές.

Οι πεποιθήσεις μας διαμορφώθηκαν στην παιδική μας ηλικία. Θέλει πολλή προσπάθεια για να τις αποχωριστούμε. Θέλει πάνω από όλα να αγκαλιάσουμε αυτό το παιδί που οι πεποιθήσεις του δημιούργησαν μια εικόνα που πίστεψε πως είχε, μια εικονα που δεν μας άφηνε να αισθανθούμε, να σκεπτούμε, να συνδεθούμε όπως θέλουμε, όπως έχουμε πραγματικά ανάγκη, όπως μας αξίζει πραγματικά.

.

Αγγελική Μπολουδάκη