Η ζωή είναι πάντα γενναιόδωρη. Μας δίνει εκείνο που χρειαζόμαστε κάθε φορά.
20 Ιουλίου 2023
Αν η ανάγκη μου είναι να με καταλάβεις, πώς να συνδεθώ μαζί σου, προσπαθώντας να καταλάβω τον διαφορετικό εσωτερικό σου κόσμο;
28 Ιουλίου 2023

Το θέμα δεν είναι να ασχολούμαστε με το πόσο κακοί είναι οι άλλοι, αλλά με το πως θα βελτιωθούμε εμείς, πως θα αναπτυχθούμε σε αυτό που είναι ο καθένας μας, ώστε και οι επιλογές μας να καθρεφτίζουν την αξία μας

Γιατί θυμώνεις όταν συνειδητοποιείς ότι δεν ταιριάζεις με ανθρώπους που είχες επιλέξει; Γιατί επικρίνεις τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόσουν, όταν επιλέγουν μια άλλη πορεία όπου δεν σε περιλαμβάνουν;

Επειδή ξεκινάμε τις σχέσεις με προσδοκίες. Τις διατηρούμε με προσδοκίες. Ο άλλος άνθρωπος γίνεται ο καμβάς που ζωγραφίζουμε όλα εκείνα που φανταζόμαστε. Και κατά τη διάρκεια της σχέσης, κάνουμε παρέα με τις φαντασιώσεις μας και όχι με αυτά που ζούμε.

Αν ζούσες τη στιγμή όπως ήταν, θα παρατηρούσες διαφορές δυσεπίλυτες. Διαφορές στις αξίες, στις ανάγκες, στον τρόπο που σχετίζεστε.

Πόσο πιο εύκολο όμως φαίνεται να φανταζόμαστε το άλλο πρόσωπο και να προβάλουμε σε αυτό όλες τις επιθυμίες μας. Χωρίς να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, αν ο τρόπος που σχετίζεται ο άλλος ανταποκρίνεται στις αξίες μας για τις σχέσεις.

Όταν δεν θυμώνεις και δεν επιρρίπτεις τις ευθύνες στον άλλον, μένεις με τη δική σου ευθύνη. Τολμάς να δεις ποια αλήθεια σου δεν υποστηρίζεις, ώστε να την αναλάβεις και να μην γοητεύεσαι από αντανακλάσεις για να την δεις. Κι όταν την βλέπεις, την αναπτύσσεις.

Για να κλείσεις ένα κύκλο, περνάς τα στάδια του πένθους. Αλλιώς είναι όμως να βιώνεις το συναίσθημα που πόνου ή του θυμού και αλλιώς να μένεις προσκολλημένος σε αυτά τα συναισθήματα σε ένα αδιέξοδο που γίνεται μονόδρομος.

Παρατηρούμε ανθρώπους εγκλωβισμένους για χρόνια σε ένα συναίσθημα όπου αρνούνται να απεξαρτηθούν και να προχωρήσουν. Ετσι όμως το πένθος δεν ολοκληρώνεται ποτέ.

Είναι πιο εύκολο να επικρίνεις, να κατηγορείς, να πετάς την ευθύνη στον άλλον. Πιο ειλικρινές όμως, πιο έντιμο και κυρίως πιο υπεύθυνο είναι να δεις τι σε ώθησε σε αυτήν την επιλογή. Τι σε έκανε να παραβλέπεις αυτά που συνέβαιναν και δικαιολογούσες. Τι σε έκανε να σε αφήσεις. Αναλαμβάνοντας την αλήθεια σου με τόλμη και υπευθυνότητα, συνειδητοποιείς ποια εσωτερική αλλαγή πρέπει να κάνεις. Όταν συνειδητοποιείς, για παράδειγμα ότι δεν εκτιμούσες την αξία σου, κάνεις τις αλλαγές σου. ΄Ο,τι κάνεις στη ζωή σου εναρμονίζεται με την αξία σου.  Παρατηρείς τους ανθρώπους που εκτιμούν την αξία τους, τους επιλέγεις στη ζωή σου.

Αν είσαι προσκολλημένος σε ένα συναίσθημα, είναι γιατί αυτό το συναίσθημα σε χρειάζεται να το αναλάβεις. Να σε φροντίσεις, να σε ακούσεις, να το αντιμετωπίσεις θεραπευτικά. Αν δεν το αντιμετωπίσεις, θα εξαρτάσαι από ένα πρόσωπο, διαφορετικό κάθε φορά, για να ανακυκλώνεις το συναίσθημα. Με αυτόν τον τρόπο η οδύνη θα σε περιορίζει. Το συναίσθημα δεν θα θεραπεύεται, οπότε θα σχηματίσεις την πεποίθηση ότι σου αξίζει να το ζεις ξανά και ξανά σε μια δραματική επανάληψη.

Η ανάληψη ευθύνης είναι η μόνη που μας λυτρώνει, γιατί μας αλλάζει. Το θέμα δεν είναι να ασχολούμαστε με το πόσο κακοί είναι οι άλλοι, αλλά με το πως θα βελτιωθούμε εμείς, πως θα αναπτυχθούμε σε αυτό που είναι ο καθένας μας, ώστε και οι επιλογές μας να καθρεφτίζουν την αξία μας. Και μην ξεχνάμε πως το συναίσθημα που αναπαράγουμε, μεταφέρεται στους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε. Για αυτό και τα μέλη μιας οικογένειας κουβαλάνε για χρόνια ένα συναίσθημα και απελευθερώνονται μόνο όταν ένα μέλος καταφέρνει να αποδεσμευτεί από αυτό και επιτρέπει στον εαυτό του να ζήσει χωρίς τον καταναγκασμό της επανάληψής του.

Αγγελική Μπολουδάκη