Παρούσα σε σένα
1 Απριλίου 2024
Να κρατήσουμε αυτό που είμαστε όταν νιώθουμε όμορφα με τον εαυτό μας
10 Απριλίου 2024

Κάθε πτυχή του εαυτού είναι πολύτιμη

Όταν ήσουν παιδί, είχες ανάγκη από συναισθηματικό κράτημα.

-Δεν είναι αρκετά υπεύθυνος/η, δεν δεσμεύεται, δεν με συναισθάνεται, είναι απών, ο τρόπος που συνδέεται μαζί μου είναι εξαρτητικός: «με έχεις ανάγκη και χωρίς εμένα επέρχεται χάος», όμως… θα αλλάξει. Κάποτε θα αλλάξει.

Κρατιόσουν από αυτήν την πεποίθηση, γιατί έπρεπε να κρατηθείς από κάτι για να υπάρξεις. Και ευτυχώς που το έκανες.

Μεγαλώνοντας, πώς να αφήσεις ό,τι δημιούργησες με τόσο κόπο, που σε έσωσε από την ανυπαρξία;

Συνεχίζεις να λειτουργείς έτσι, γιατί αυτή η αυταπάτη γίνεται ένα μαλακό μαξιλάρι για σένα που σε βοηθά να ονειρεύεσαι.

Κρατιέσαι από αυτήν, γιατί χωρίς αυτήν, η φοβία γίνεται ένα με σένα και η αλήθεια πολύ σκληρή για να την αντιμετωπίσεις.

Ο άνθρωπος που δεν δεσμεύεται δεν θα το κάνει ποτέ, ούτε ο άνθρωπος που δεν συνδέεται, πολύ περισσότερο ο άνθρωπος που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του. Και εκείνος που σου λέει, πως χωρίς εκείνον δεν θα υπάρξεις, κάνει επίκληση στο συναίσθημά σου για να ταιριάξει σε σένα μιαν αυταπάτη του για τη σχέση.

Πώς να αφήσεις κάτι στο οποίο στηρίχτηκες, στο οποίο δημιουργησες ένα συνεκτικό ιστό που σου επέτρεψε τη συνοχή σου;

Όσο δεσμεύεσαι στα καθημερινά σου, αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου, συνδέεσαι, υπάρχεις και χωρίς τον άλλον, η φοβία σιγά σιγά γίνεται αγάπη για σένα. Δέχεσαι την αλήθεια ότι δεν μπορούν όλοι να δεσμευτούν, να συνδεθούν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να υπάρχουν αυτόνομα και ισότιμα με τον άλλον. Δεν πειράζει, δεν είναι κακό αυτό. Συμβαίνει, γίνεται.

Νιώθεις πιο ελεύθερα, σαν κάτι να κινείται μέσα σου με διαφορετικό τρόπο. Μπορούμε να συνυπάρξουμε, ορίζοντας ο καθένας μας τη μορφή των σχέσεων που επιθυμεί να έχει με τρόπο που δεν πονάμε σε αυτές. Εσύ μπορείς να λειτουργείς αρμονικά στις σχέσεις που δεν υπάρχει κοινή οπτική, εγώ επιλέγω να διαμορφώνω την απόσταση, όταν οι αξίες δεν είναι κοινές, που επιτρέπω στη δική μου αλήθεια να κινείται, με την ευχή να είσαι καλά όπως επιλέγεις να είσαι.

Κι όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου, χωρίς να τον κρίνεις, γίνεσαι μια αγκαλιά για σένα. Καθετί αλλάζει και ωριμάζει στο χρόνο του όταν το αναγνωρίζεις. Όταν συμπορεύεσαι με αυτό και σε βοηθάς στο δρόμο που αναζητάς την αλήθεια σου, η δική σου αλήθεια γίνεται ο θησαυρός σου. Ανακαλύπτεις πόσο πολύτιμη είναι κάθε πτυχή του εαυτού σου, τόσο εκείνες που έχεις εξερευνήσει όσο κι εκείνες που σε περιμένουν να τις αναγνωρίσεις.

Αγγελική Μπολουδάκη