Κάθε πτυχή του εαυτού είναι πολύτιμη
5 Απριλίου 2024
Το δώρο
15 Απριλίου 2024

Να κρατήσουμε αυτό που είμαστε όταν νιώθουμε όμορφα με τον εαυτό μας

Δοτικότητα σημαίνει μοίρασμα, σημαίνει αφήνομαι όπου εμπιστεύομαι, σημαίνει ισοτιμία, σημαίνει εκτιμώ και νιώθω ευγνωμοσύνη όταν λαμβάνω, σημαίνει δίνω και δίνομαι εκεί που λαμβάνω.

Τι συμβαίνει όμως όταν έχεις ένα μοτίβο «δίνω εκεί που η αξία μου δεν αναγνωρίζεται; Εκεί που πρέπει να αποδεικνύω αυτό που είμαι συνεχώς, προκειμένου να αναγνωριστεί;»

Δίνεσαι εκεί που δεν έχουν να σου δώσουν και αυτό είναι ψυχοφθόρο για σένα. Είναι τραυματικό και σε παίρνει από τον εαυτό σου. Σε απομακρύνει από σένα και από την αξία σου.

-Φταίω εγώ, αναρωτιέσαι;

Είναι κάποιες σχέσεις που έχουν αρχή μέση και τέλος. Είναι κάποιες σχέσεις που δεν έχουν περιθώρια ανάπτυξης. Είναι αυτές που η επικοινωνία δεν σε ανοίγει στο είναι σου, που ο τρόπος που σε βλέπουν δεν ταιριάζει με αυτό που είσαι.

Όσο προσπαθείς, ματαιώνεσαι, απογοητεύεσαι. Το εσωτερικό σου παιδί με πείσμα σού υποδεικνύει μιαν επανάληψη. Προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους, εκείνους που ένα παρόμοιο πείσμα τους κάνει να μην αλλάζουν και δεν βλέπεις ότι κάποιες σχέσεις δεν έχουν δυνατότητα ανάπτυξης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κάτι κακό. Το γεγονός ότι δεν έχουν δυνατότητα ανάπτυξης, δεν σε κάνει κακό, δεν κάνει κακό τον άλλον. Εάν όμως το νιώθεις αυτό, γεμίζεις θυμό και δεν διαχειρίζεσαι την απόσταση όπως σου αξίζει και αξίζει στη μορφή που πρέπει να πάρει η σχέση.

Ο λόγος που επιμένεις σε καταστάσεις όπου πρέπει να αποχαιρετήσεις τη μορφή που είχαν μπορεί να είναι ο φόβος, μπορεί να είναι η πεποίθηση σου ότι θα έρθεις σε επαφή με την αλήθειά σου πιο εύκολα μέσα από μια σχέση, ίσως όμως να είναι άρνηση να δεσμευτείς με την αξία σου, με κάθε πράξη σου που την δικαιώνει και αυτή η διαδικασία να αποτελεί μονόδρομο για σένα.

Υπάρχει ένα παιδί μέσα μας που αρνείται να μεγαλώσει, να δεσμευτεί με ό,τι πολύτιμο διαθέτει, γιατί αυτό σημαίνει συνέπεια και συνέχεια, αφοσίωση και δέσμευση.

Λέει ότι φοβάται τις απώλειες, ενώ η μόνη απώλεια που μπορεί να βιώσει είναι η έλλειψη ευθύνης. Όχι πως αυτή δεν είναι απώλεια και δεν ακολουθείται από το ανάλογο πένθος.

Υπάρχει ένα παιδί μέσα μας, που πενθεί όταν αναγνωρίζει την αλήθεια. Για το παρελθόν, για όσα έχασε από όσα έδινε χωρίς κριτήρια. Για αυτό και επιμενει. Γιατί η αλήθεια δεν είναι ρόδινη και όταν έρχεται κάποιος σε επαφή μαζί της, πρέπει να έχει την ανάλογη δύναμη να την αντέξει, να συγχωρήσει αυτό το παιδί και να μείνει με τα συναισθήματά του, για όσο υπάρξει ανάγκη.

Αυτό το παιδί που έμαθε να λέει στον εαυτό του “μην κάνεις ποτέ στον άλλον αυτό που δεν θέλεις να σου κάνει”, πρέπει να μάθει να λέει ‘κάνε για τον εαυτό σου αυτό που θέλεις, χωρίς να περιμένεις κάποιον άλλον”. Όταν δεν περιμένεις, δεν εξαρτάται η αξία σου από μια προσμονή. Δεν φοβάσαι την έκβαση που θα έχει η κάθε προσπάθειά σου σε ό,τι κάνεις, γιατί σε νιώθεις μαζί σου όπως και μαζί σου είναι όλοι εκείνοι που βλέπουν σε σένα την αλήθειά σου και σε εκτιμούν για αυτήν. Δεν φοβάσαι να επιλέγεις και να αναλαμβάνεις την ευθύνη της απόφασής σου, χωρίς να απολογείσαι για αυτήν. Το κυριότερο, δεν κάνεις συμβιβασμούς που σε μειώνουν και σε απομακρύνουν από την αλήθειά σου και από αυτό που θέλεις για σένα.

Κι αν λες στον εαυτό σου «μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν οι άλλοι», λέγε παράλληλα σε σένα «μην κάνεις στον εαυτό σου, ό,τι δεν θα ήθελες να έκαναν οι άλλοι σε σένα».

Μην σε αδικείς, μην σε απαξιώνεις, μη σε εγκαταλείπεις, μη σε προδίδεις, μην κάνεις συμβιβασμούς που σε κάνουν να νιώθεις λίγη/ος, να σε εκτιμάς, να είσαι μαζί σου, να βλέπεις κάθε κομμάτι του εαυτού σου με ενωτική διάθεση, να σε εμπιστεύεσαι, να βλέπεις σε σένα κάθε πλευρά σου και να την ονομάζεις πολύτιμη.

Αγγελική Μπολουδάκη