Προβλήματα στις αρθρώσεις
16 Απριλίου 2018
Η ελευθερία της δέσμευσης στις σχέσεις μας
18 Απριλίου 2018

Όταν επιτρέπουμε στην κατανόηση να μας περιβάλει, βλέπουμε στο καθετί που έχουμε ζήσει ένα νόημα, ένα νόημα αξίας και ζωής

Η αποδοχή, η κατανόηση και ο αυτοσεβασμός είναι βασικοί παράγοντες για την ψυχική υγεία και την ευημερία.

Η αποδοχή του εαυτού μας σημαίνει ότι δεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι, με όλες τις ατέλειές και τις δυσκολίες μας, χωρίς να τον κρίνουμε αρνητικά. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε μια θετική σχέση με τον εαυτό μας και να νιώσουμε αυτοσεβασμό.

Η κατανόηση είναι σημαντική, διότι βοηθάμε να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τις εμπειρίες μας. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε πώς να φτάσουμε στο σημείο που βρισκόμαστε και πώς μπορούμε να εξελιχθούμε.

Ο αυτοσεβασμός είναι ουσιώδης για την ψυχική μας ευημερία. Όταν φροντίζουμε τον εαυτό μας και τον αντιμετωπίζουμε με σεβασμό, είμαστε πιο ικανοί να φροντίζουμε και τους άλλους. Αυτή η στρατηγική μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε υγιείς και εμπλουτιστικές σχέσεις με τους άλλους, χωρίς να αναζητούμε στους άλλους την επιβεβαίωση ή την ανάκληση της αξίας μας.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός και αξίζει αγάπη, σεβασμό και φροντίδα. Αναγνωρίζοντάς το, συνειδητοποιούμε και εκτιμάμε τη μοναδικότητα των άλλων και συνδεόμαστε μαζί τους για αυτό που είναι, για αυτό που νιώθουμε μαζί τους και όχι γιατί λειτουργούν σαν αντικατοπτρισμός συμπεριφορών, σκέψεων και συναισθημάτων προς τον εαυτό μας ώστε να τις αναγνωρίσουμε και να τις αλλάξουμε.

Όταν συμφιλιωνόμαστε με το παρελθόν μας, μπορούμε πιο εύκολα να νιώσουμε την ευθύνη μας, όχι με φόβο αλλά με συναισθηματική ελαφράδα. Η ενοχή και ο θυμός είναι η προσδοκία μας να αλλάξουμε με μαγικό τρόπο το παρελθόν. Η κατανόηση μας βοηθά να καταλάβουμε πως κάθε εμπειρία είχε το νόημά της: Να αλλάξουμε ή να δεχτούμε κάτι σε μας. Έχοντας κατανόηση, προσεγγίζουμε τη ζωή με κατανόηση. Νιώθοντας καλοί, η οπτική μας για τη ζωή αλλάζει. Νιώθουμε ότι ανήκουμε, δίνουμε αξία στο μαζί, ένα μαζί που ενώνει. Η ευθύνη έρχεται σαν φυσικό αποτέλεσμα της έγνοιας μας.

Νιώθοντας ενωμένοι, κάθε κομμάτι του εαυτού μας μας ανήκει. Αισθανόμαστε ακέραιοι, κάτι που μας επιτρέπει να αισθανόμαστε κομμάτι μιας ευρύτερης αλυσίδας που δεν έχει την εξουσία να μας διασπάσει, αλλά ενωνόμαστε μαζί της συνειδητοποιώντας πως την χρειαζόμαστε όπως μας χρειάζεται.

Κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν και νιώθοντας ένα με την αξία μας, μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν φροντίζαμε αρκετά τις ανάγκες μας. Ίσως και να μην ήμασταν σε επαφή μαζί τους. Ή μπορεί να ικανοποιούσαμε τις επιφανειακές ανάγκες μας και εκείνες που χάρη στην ικανοποίηση τους η ψυχή μας θρεφόταν συναισθηματικά και πνευματικά, τις αμελούσαμε. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται όμως δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Το να κατανοείς τις ουσιαστικές ανάγκες σου, να τις αφουγκράζεσαι και να τις σέβεσαι, προυποθέτει να νιώθεις ένα με σένα. Αλλιώς όποια ανάγκη φαίνεται επικρατέστερη μπορεί να κυριαρχήσει. Όποια ανάγκη φαίνεται πιο δελεαστική, μπορεί να εξιδανικευτεί και να ικανοποιηθεί.

Ωριμάζοντας, βλέπουμε τον εαυτό μας με κατανόηση. Νιώθουμε ένα με μας, μια που δεν μας διαχωρίζουμε σε καλό και κακό εαυτό ανάλογα με τα λάθη που μας επιρρίπτουμε. Συνειδητοποιούμε ότι η κάθε εμπειρία μας άφησε τα δώρα της. Κάνουμε τον απολογισμό μας και ανακαλύπτουμε ότι η ζωή μόνο μας προσφέρει τελικά.

Όταν είμαστε μέσα στην ενοχή, στην επίκριση και στο θυμό, παρατηρούμε τα ψεγάδια και τα μεγεθύνουμε. Όταν επιτρέπουμε στην κατανόηση να μας περιβάλει, βλέπουμε στο καθετί που έχουμε ζήσει ένα νόημα, ένα νόημα αξίας και ζωής, το οποίο αφενός το χαιρόμαστε, αφετέρου το αξιοποιούμε όπως του αξίζει και μας αξίζει.

Αγγελική Μπολουδάκη