Όταν επιτρέπουμε στην κατανόηση να μας περιβάλει, βλέπουμε στο καθετί που έχουμε ζήσει ένα νόημα, ένα νόημα αξίας και ζωής
17 Απριλίου 2018
Νιώθοντας μόνοι και απροστάτευτοι, αισθανόμαστε άγχος. Ανακουφιζόμαστε όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι και έτσι συνδεόμαστε
23 Απριλίου 2018

Η ελευθερία της δέσμευσης στις σχέσεις μας

Ν΄αγαπάμε χωρίς να πνίγουμε. Να μην πνιγόμαστε ανταποκρινόμενοι σε ανάγκες, ακινητοποιώντας τον άλλον άνθρωπο. Το αίτημα μας για σχέση είναι αίτημα για σχέση πραγματικά ή μήπως είναι αίτημα επανάληψης του τραύματός μας; Το αίτημα του άλλου ανθρώπου είναι αίτημα για σχέση; Όταν νιώθουμε ελεύθεροι, προχωράμε στις σχέσεις μας ελεύθεροι από ανάγκες και προσδοκίες να ζήσουμε ένα νέο παρελθόν μέσω του άλλου, να αποκαταστήσουμε τα ελλείματά μας μέσω του άλλου. Όσο πιο ελεύθεροι νιώθουμε μέσα μας, με αποδοχή σε αυτό που είμαστε και εκτιμώντας τι μπορούμε να αλλάξουμε και τι όχι, αυτό που μας ενώνει είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και η εκτίμηση, η αγάπη για αυτό που δημιουργούμε οι δυο μας.

Να νοιαζόμαστε χωρίς να απαιτούμε, χωρίς να υπερπροστατεύουμε. Να μη ζητάμε ένα μπαμπά ή μια μαμά να μας αναλάβει, αλλά να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της αποκατάστασης της αλήθειάς μας. Να μην παίρνουμε τον ρόλο του σωτήρα, από ανάγκη να πιστεύουμε ότι μόνο μέσω των ρόλων μας αξίζουμε να σχετιζόμαστε. Όταν νοιαζόμαστε πραγματικά για τον εαυτό μας, για αυτά που θέλουμε και χρειαζόμαστε, νοιαζόμαστε για αυτό που είναι ο άλλος άνθρωπος, καταλαβαίνουμε αυτά που αληθινά θέλει ο ίδιος.

Να μοιραζόμαστε χωρίς να θυσιαζόμαστε, χωρίς να γινόμαστε κτητικοί. Κάθε τάση για θυσία είναι ένας ρόλος που τείνετε να διατηρείτε από ενοχή. Χωρίς να υπάρχει ουσιαστική ανταπόκριση από την άλλη πλευρά, παραμένετε μόνοι σας παρέα με τη φαντασίωσή σας, νομίζοντας πως δεν σας αξίζει η ισότιμη ανταπόκριση. Η ενοχή προκαλεί σύγχυση και δεν σας αφήνει να αφουγκραστείτε τα συναισθήματά σας και να εμπιστευτείτε τη λογική σας. Προκαλεί παράλληλα και επιθετικότητα τόσο από τη δική σας μεριά όσο από τη μεριά του άλλου ανθρώπου, γιατί δεν συνδέεστε αληθινά οι δυο σας, αλλά αναπαράγετε κάτι προβληματικό μαζί. Γίνεστε κτητικοί γιατί το σύμπτωμα έχει “απόλαυση” και μέσω της εξάρτησης το συντηρείτε “απολαμβάνοντας” “μαζί”.

Να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα όπως είναι. Δεσμευόμαστε με συνέχεια, συνέπεια και σταθερότητα μαζί, με σεβασμό σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που θέλουμε από κοινού για τη σχέση μας; Μήπως δημιουργούμε φαντασιώσεις στο μυαλό μας, αρνούμενοι να δεχτούμε μια πραγματικότητα όπως είναι; Μήπως καθετί που μας δημιουργεί διανοητική και συναισθηματική σύγχυση δεν το συζητάμε, αλλά επιλέγουμε να παραμένουμε μόνοι στη φαντασίωσή μας, με ερωτηματικά που απαντάμε μόνοι μας, χωρίς την επιθυμία για σχέση ουσιαστικής δέσμευσης,  όπου κάθε αλήθεια που αφορά στη σχέση μοιράζεται και ακούγεται; Εκτιμάμε την ανταπόκριση του άλλου ανθρώπου, νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που μοιραζόμαστε μαζί, την οποία και εκφράζουμε;

Να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματα μας από άλλες σχέσεις. Όταν διαχειριζόμαστε τα πένθη μας, δεν μεταθέτουμε την ανάγκη λύτρωσης των συναισθημάτων μας από αυτά σε άλλους. Να συγχωρούμε τον εαυτό μας, να ελευθερωνόμαστε από το θυμό και την ενοχή. Αν δεν το κάνουμε, θα επαναλάβουμε ό,τι βιώσαμε στις σχέσεις μας. Αν, για παράδειγμα, μας εκμεταλλεύτηκαν, θα εκμεταλλευτούμε και εμείς με τη σειρά μας. Αν δεν κλείσουμε τον κύκλο του πένθους, θα νιώθουμε οργή για τους ανθρώπους που συνδέονται και δεσμεύονται και θα τους απαξιώσουμε με κάποιο τρόπο. Όσο απελευθερωνόμαστε από την απαξιωτική εικόνα για τον εαυτό μας και μας συγχωρούμε, μας κατανοούμε και μας σεβόμαστε, εκτιμάμε τον εαυτό μας σε κάθε εμπειρία ζωής, που αποτέλεσε μάθημα ζωής. Όσο δεν κρατάμε τον θυμό, περιμένοντας από τους άλλους ανθρώπους να αλλάξουν, μην αντέχοντας να δούμε όλη την αλήθεια μας όπως είναι, χωρίς να μας κατηγορούμε για αυτήν, τόσο μας καταλαβαίνουμε. Τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε συνάντηση είναι σημαντική, γιατί μας δείχνει πως νιώθουμε για τον εαυτό μας και τι χρειάζεται να αλλάξουμε στον τρόπο που φερόμαστε στον εαυτό μας.

Να χαιρόμαστε με την κάθε στιγμή που ζούμε, νιώθοντας ευγνωμοσύνη που αυτήν την στιγμή τη δημιουργούμε μαζί. Χωρίς να εξιδανικεύουμε τον εαυτό μας, ούτε τον άλλον άνθρωπο, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που αισθανόμαστε είναι κάτι που το δημιουργούμε μαζί, χάρη στις ικανότητες και των δυο μας να αφηνόμαστε, να δεχόμαστε, να ζυμώνουμε και να ζυμωνόμαστε.

Να δεχόμαστε αυτό που είμαστε και να βελτιώνουμε αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε. Να εκτιμάμε αυτό που είναι ο άλλος άνθρωπος. Να παρατηρούμε αν αυτό που είναι ο  ίδιος είναι συμβατό με τη δική μας αλήθεια. Να μην προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους κι όταν το κάνουμε, να αναγνωρίζουμε ότι είναι η ανάγκη μας να ελέγξουμε μια πλευρά του εαυτού μας μέσω των άλλων.

Να αφηνόμαστε στη μαγεία των συναισθημάτων μας, αντιμετωπίζοντας την τάση μας για έλεγχο να γίνονται τα πράγματα με ένα γνώριμο τρόπο, ακόμα κι αν δεν ήταν λειτουργικός, από ανάγκη για “ασφάλεια”. Η ουσιαστική επικοινωνία που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας, μια επικοινωνία που οι σκέψεις τακτοποιούνται και τα συναισθήματα ωριμάζουν, είναι η ασφάλεια που χρειαζόμαστε για να ταξιδέψουμε μαζί, σε ένα ταξίδι επιθυμίας για για τους δυο μας.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας