Ένα γοητευτικό πλάσμα
7 Μαΐου 2018
Γιατί είναι σημαντικό να αναγνωρίσω αυτό που είμαι;
9 Μαΐου 2018

Ό,τι σας ανοίγει στη ζωή

Αν οι γονείς σας δεν ήταν αρκετά κοντά μεταξύ τους όταν ήσασταν παιδί, σχηματίσατε μια εικόνα ζευγαριού μακριά ο ένας από τον άλλον. Αν δεν υπήρχαν ομοιότητες μεταξύ τους να τους ενώσουν, η παράσταση που σχηματίσατε για το ζευγάρι είναι μια σχέση δυο ανθρώπων όπου ο καθένας είναι μόνος του σε αυτήν.

Το σχήμα δυο ανθρώπων που συνδέονται, που αλληλεπιδρούν και επικοινωνούν ενεργητικά, απουσιάζει και καλείστε να το δημιουργήσετε, για να νιώσετε την ανάγκη όπως και την επιθυμία να είστε μαζί με τον άνθρωπο που επιλέγετε.

Κάθε φορά που έρχεστε κοντά με έναν άνθρωπο, ένα βαθύ άγχος σας κυριεύει. Στην αρχή νομίζετε ότι σας το προκαλεί ο άλλος άνθρωπος και αποσύρεστε. Στην πραγματικότητα όμως βρίσκετε μπροστά όχι μόνο σε κάτι άγνωστο, σε μια εν δυνάμει σχέση που η παράστασή της απουσιάζει, αλλά και σε κάτι που σας έχει προκαλέσει επώδυνα συναισθήματα στο παρελθόν ως παιδί.

Τείνετε να επιλέγετε ανθρώπους που με κάποιο τρόπο είστε μακριά. Όπου υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που σκέπτεστε και διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας, ανθρώπους που δεν δεσμεύονται για διάφορους λόγους, όπως και ανθρώπους που έχουν κοινά με τα δικά σας ελλείματα και αδυνατούν να σχετιστούν και να συνδεθούν. Νιώθετε πιο “καλά” σε αυτά τις σχέσεις, γιατί ταιριάζουν με τη μοναχική παράσταση που έχει φτιαχτεί στο μυαλό σας.

Όταν συναντιέστε με ανθρώπους που συνδέονται, με ανθρώπους που πιστεύουν στην ουσία του μαζί, είτε αποσύρεστε είτε λειτουργείτε επιθετικά. Κάθε αίτημα που απευθύνετe στον άλλον άνθρωπο είναι αίτημα γκρίνιας, παράπονου, απειλής και δεν λέτε αυτό που θέλετε με ξεκάθαρο τρόπο έτσι ώστε το αίτημά σας να γίνει κατανοητό. Το αίτημά σας δεν απευθύνεται στον σύντροφό σας στην πραγματικότητα, αλλά στο κενό που νιώθετε μέσα σας από την απουσία μιας υγιούς παράστασης. “θα μπορέσω να ανταποκριθώ;” “θα τα καταφέρω;” “θα με θέλει όταν τολμήσω να αποκαλύψω τον εαυτό μου;” είναι ερωτήματα που σας ταλαιπωρούν.

Πότε φτιάχνετε σενάρια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και πότε δέχεστε παθητικά ό,τι συμβαίνει χωρίς να εκφράζεστε με ειλικρίνεια. Εξιδανικεύετε ή υποτιμάτε σύμφωνα με τις ανάγκες του μικρού παιδιού που έχετε μέσα σας, ενώ, κάθε φορά που μια ενήλικη ευθύνη σας καλεί να δεσμευτείτε με τον εαυτό σας πάνω από όλα και στη συνέχεια με ανθρώπους που δεσμεύονται με την ευθύνη τους, αντιδράτε με φόβο, θυμό ή θλίψη.

Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσετε αυτήν την παράσταση και σίγουρα δεν είναι ανώδυνο. Ένας έλεγχος, ένα πρόγραμμα στο κεφάλι σας, αποφασίζει είτε για μια μοναχική ζωή είτε για σχέσεις που στην ουσία είστε μόνη σας. Όσο επιμένετε να δημιουργήσετε επιθυμία μέσα σας, τα συναισθήματά σας βοηθούν τη λογική σας να κατευθύνεστε σε επιλογές που δημιουργείτε το δικό σας “μαζί”. Αν δεν σας αποθαρρύνουν ο θυμός κι η ένταση που θα νιώθετε, όσο ανοίγετε την καρδιά σας στους ανθρώπους που και εκείνοι ανοίγουν την καρδιά τους για να σας δεχτούν, τόσο εκτιμάτε το “μαζί” και ανοίγεστε σε αυτό. Ο ψυχισμός δεν αλλάζει εύκολα και ό,τι κλονίζει την αδράνεια, την παθητικότητα στην οποία έχετε μάθει να ζείτε μόνη σας, πυροδοτεί συναισθήματα που δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμα. Αν δεν τα παρερμηνεύσετε και δεν τα αποδώσετε αλλού, σας είναι πιο εύκολο να επιμείνετε σε ό,τι σας ανοίγει στη ζωή.

Πείθεστε ότι όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, αυτή ρέει χωρίς να χρειάζεται να κάνετε ή να λάβετε τα πάντα και τολμάτε να επικοινωνείτε με τρόπους που αυτή διευκολύνεται να καρποφορήσει.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας