Ένωση της δύναμης με την αδυναμία, σύνθεση εαυτού
17 Μαΐου 2018
Eίναι άνοιξη πια, δε χωράει η πίκρα μέσα στο φως (Γ. Ρίτσος)
21 Μαΐου 2018

Είσαι πάντα ελεύθερος να αλλάξεις γνώμη και να διαλέξεις ένα διαφορετικό μέλλον. Ή ένα διαφορετικό παρελθόν. (Ριτσαρντ Μπαχ)

Αν ως παιδί σας απασχολούσαν ερωτηματικά για την κατάσταση που βιώνατε: “γιατί να μου συμβαίνει αυτό;” “γιατί με κάνει να αισθάνομαι πως δεν αξίζω;” “γιατί με απορρίπτει;” “τι λάθος κάνω;”, μήπως είμαι λάθος;”γιατί δεν είναι παρών όταν τον χρειάζομαι;”, γιατί όταν του μιλάω για αυτό που αισθάνομαι, αντιδρά και θυμώνει και δεν με ακούει;” “γιατί δεν συνδέεται μαζί μου, αλλά ενδιαφέρεται περισσότερο για τους άλλους”, αυτά τα ερωτηματικά οργανώνουν τον τρόπο που σκέπτεστε για τον εαυτό σας.

Αργότερα, όποια κατάσταση σας κάνει να επαναλαμβάνετε τα συγκεκριμένα ερωτηματικά ασκεί έλξη σε σας και δεν μπορείτε να της αντισταθείτε. Το ονομάζεται πάθος, έρωτα, αλλά στην πραγματικότητα είναι η επανάληψη ενός φαύλου κύκλου που βιώσατε ως παιδί.

Γιατί όμως να εμπλέκεστε σε παρόμοιες καταστάσεις και δεν συνδέεστε με ανθρώπους που δεν έχετε ερωτηματικά μαζί τους,  όπου η επικοινωνία και η συναισθηματική σύνδεση είναι το ζητούμενο και για τους δυο σας;

Από τη μια σας ελκύει το όμοιο, αυτό που έχετε ζήσει, γιατί έχει εγγραφεί ως οικείο, από την άλλη έχετε ανάγκη να εκφράσετε τον πόνο που έχετε ζήσει από παιδί και τον εκφράζετε όταν έρχεστε σε επαφή με παρόμοιες καταστάσεις που σας τον θυμίζουν. Ο μη εκφρασμένος πόνος γίνεται θλίψη που σας ταλαιπωρεί. Όσο τον εκφράζετε λοιπόν, έστω μέσω αυτών των καταστάσεων, η θλίψη βρίσκει διέξοδο. Γίνεται θυμός, βέβαια, και με αυτήν την έννοια ανακυκλώνεται το συναίσθημά σας και δεν λυτρώνεστε, αλλά τουλάχιστον δεν εσωτερικεύεται για να σας κάνει κακό. Ένας άλλος λόγος όμως που ελκύεστε από παρόμοιες καταστάσεις, είναι γιατί έχετε ένα παντοδύναμο κομμάτι μέσα σας που προσδοκά να αλλάξει τα πράγματα στην οικογένειά σας για να αλλάξετε κι εσείς. Επιλέγοντας ανθρώπους που σας θυμίζουν την ελλιπή ανταπόκριση που βιώσατε ως παιδί, παίζετε σε ένα έργο όπου σκηνοθετείτε και δραματοποιείτε την παιδική σας ηλικία. Κατευθύνετε αυτούς τους ανθρώπους ελπίζοντας να αλλάξουν, να σας αγαπήσουν αληθινά, όπως κάνατε ως παιδί για να αλλάξει ο γονιός που σας προκάλεσε αυτά τα ερωτήματα. Στην πραγματικότητα δημιουργείτε αυταπάτες για να παραμείνετε παιδί και να μην αναλάβετε την ωρίμανσή σας. Ένα παιδί ζητά με απαιτητικό τρόπο να του δοθούν αυτά που χρειάζεται, πιστεύοντας ότι ο άλλος θα του δώσει όλα αυτά που θέλει, ενώ ένας ενήλικας κάνει τους απολογισμούς του με το παρελθόν, φιλτράρει προσεκτικά αυτό που θέλει να κρατήσει και απολαμβάνει την κληρονομιά του όπως και αυτά που δημιουργεί ο ίδιος.

Ως παιδί μάθατε να ζειτε στη φαντασίωση, μια που αυτό που ζούσατε δεν σας πρόσφερε ηρεμία και γαλήνη, οπότε δημιουργείτε σχέσεις, όπου η αλήθεια στη συναισθηματική σύνδεση υπάρχει μοναχά στη φαντασίωσή σας.  Επαναλαμβάνετε στην τωρινή σας πραγματικότητα αυτό που έχετε υποστεί σχεδόν με εμμονή. “Θα συνεχίσω να έχω αυτά τα ερωτηματικά και δεν θα αναλάβω με ευθύνη την αλλαγή μου πιστεύοντας ότι αξίζω αληθινά, και θα εμπλέκομαι με άλλους ανθρώπους θυμώνοντας μαζί τους προσδοκώντας να τους αλλαξω. Θυμώνω με αυτούς τους ανθρώπους, πιστεύοντας ότι ο άλλος μου προκαλεί τη δυστυχία που αισθάνομαι, γιατί μου είναι πιο “εύκολο” να προσπαθώ να εναποθέτω σε εκείνον τη σωτηρία μου, ώστε να μην αντιμετωπίσω την αλήθεια μου και αναλάβω την ευθύνη της αλλαγής μου.”

Όταν αποφασίσετε να αναλάβετε δυναμικά το ενήλικο υπεύθυνο κομμάτι μέσα σας, πείθεστε να ανατρέψετε το σκηνικό και να δημιουργήσετε το δικό σας με ό,τι θετικό έχετε βιώσει στο παρελθόν και με αυτό που δημιουργείτε εσείς σήμερα.

Τα ερωτηματικά αντικαθίστανται ως εξής: “Αξίζω, άρα επιλέγω ό,τι αντικατοπτρίζει την αξία μου. Δεν απορρίπτω τον εαυτό μου, τον αποδέχομαι όπως αποδέχομαι και τους άλλους ανθρώπους, χωρίς να προσπαθώ να τους αλλάξω. Δεσμεύομαι με τον εαυτό μου με υπευθυνότητα και συνέπεια, άρα επιλέγω ανθρώπους που δεσμεύονται και εκείνοι και μαζί δημιουργούμε σχέσεις αμοιβαιότητας. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να τα έχω όλα και τακτοποιώ τις εκκρεμότητές μου με το παρελθόν, ώστε να βιώνω με ελευθερία την κάθε στιγμή που ζω. Εκτιμώ και νιώθω ευγνωμοσύνη για τα δώρα ζωής που έλαβα και μοιράστηκα με ανθρώπους που μας συνέδεσαν αισθήματα αγάπης. Δέχομαι από τον κάθε άνθρωπο αυτό που μπορεί να μου δώσει με ευγνωμοσύνη, χωρίς να απαιτώ, αλλά και χωρίς να παραβλέπω αυτό που χρειάζομαι για να δημιουργηθεί μια υγιή σχέση που με βελτιώνει σαν άνθρωπο.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας