Όταν είστε θλιμμένος, δεν είναι η θλίψη που σας κουράζει
25 Μαΐου 2018
Όταν η σκέψη μας για όσα δεν έγιναν από ενοχή γίνεται έγνοια…
28 Μαΐου 2018

«Πρέπει να τολμήσουμε να είμαστε ο εαυτός μας, όσο τρομακτικός ή παράξενος κι αν είναι αυτός». (Μέι Σάρτον)

Συχνά οι άνθρωποι σχετίζονται με κάποιον που μοιάζει με τη μητέρα τους ή στον πατέρα τους, με τους οποίους είχαν συγκρουσιακή σχέση μεγαλώνοντας.

Δεν επιλέγουν ένα σύντροφο που απλά μοιάζει με τη μητέρα ή με τον πατέρα τους, αλλά ένα σύντροφο που τους κάνει να νιώθουν τα ίδια επώδυνα συναισθήματα, τις ίδιες εσωτερικές συγκρούσεις για την αξία τους, την ίδια αμφιβολία για τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, την ίδια αδυναμία να υποστηρίξουν την αλήθειά τους, το ίδιο αίσθημα ανεπάρκειας ότι δεν αξίζουν μια σχέση αφοσίωσης και προτεραιότητας. “Μαζί” του αναπαράγουν γνώριμα συναισθήματα, που αφενός έχουν ανάγκη να εκφράσουν, αφετέρου είναι τα γνώριμα συναισθήματα που έμαθαν να θεωρούν αγάπη.

Ξαναζούν τα ίδια συναισθήματα σε μια προσπάθεια να καταφέρουν να ελέγξουν το συναισθηματικό χάος που ένιωσαν κάποτε.

Αν είστε άνθρωπος που επενδύετε ψυχικά, που συναισθάνεστε και κάνετε τα συναισθήματά σας πράξη, που αφοσιώνεστε, που δίνεστε και βάζετε προτεραιότητες, που έχετε πίστη, αλλά μεγαλώσατε σε ένα περιβάλλον που σας κατανοούσαν, σας συναισθανόντουσαν, αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να βάλουν προτεραιότητες, ούτε να αφοσιωθούν, δεν εκτιμάτε αυτό το χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σας, δεν του δίνετε το χώρο που χρειάζεται για να αναπτυχθεί, δεν εκφράζεστε όταν οι άλλοι δεν επενδύουν ψυχικά στη σχέση σας.

Νιώθετε οικεία σε περιβάλλοντα κατανόησης, αποδοχής, ενσυναίσθησης και παραμένετε σε αυτά, παρότι μπορεί να μην υπάρχει αφοσίωση, προτεραιότητα, πίστη, αλήθεια που αμοιβαία εκφράζετε και αλλάζετε υπεύθυνα σύμφωνα με αυτήν. Δίνετε σημασία στην προσοχή που σας δείχνουν και παραβλέπετε την έλλειψη εμπιστοσύνης, την απουσία αφοσίωσης, την αδυναμία αλλαγής, την έλλειψη συγχρονισμού, δίνετε σημασία στην κατανόηση και παραβλέπετε ότι ο χρόνος που σας αφιερώνουν είναι ελάχιστος, δίνετε σημασία στην τακτοποίηση των υποχρεώσεων και όχι στην επικοινωνία που κάνει τη συντροφικότητα να αποκτά νόημα και αξία. Συγκινείστε από την ενσυναίσθηση αλλά όταν πρόκειται να κάνετε υπερβάσεις που δίνουν ζωή στο μαζί, βρίσκεστε μπροστά σε προσδοκίες να γίνετε ένας γονιός για τον άλλον και να ικανοποιείτε εγωκεντρικές απαιτήσεις, οπότε υποχωρείτε νομίζοντας πως επειδή σας συναισθάνονται ή επειδή σας επιλέγουν αρκεί.

Δεν είναι εύκολο να υποστηρίξουμε χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας που δεν αναγνωρίστηκαν. Δεν είναι αδύνατο όμως. Δεν είναι εύκολο για πολλούς ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι η προσοχή, η κατανόηση, η ενσυναίσθηση δεν είναι αρκετές να θεμελιώσουν μια σχέση και ότι αυτές οι ανάγκες, χωρίς την ψυχική επένδυση που χρειάζεται μια σχέση, ικανοποιεί ανάγκες της παιδικής ηλικίας που δεν εκπληρώθηκαν. Χωρίς την αμοιβαία ωρίμαση, όπου δυο άνθρωποι εξελίσσονται ενώ ταυτόχρονα ωριμάζει η διαδικασία δέσμευσης και σύνδεσης, παραμένουν σε μια φαντασίωση ότι τους ικανοποιεί κάτι που πρέπει να αφήσουν. Καμία παιδική ανάγκη δεν μπορεί ποτέ να καλυφθεί σε έναν ενήλικα από άλλον ενήλικα. Εκείνο που ο ώριμος εαυτός μας μπορεί να κάνει είναι να φροντίσει το τραυματισμένο παιδί μέσα του ώστε να μην απαιτεί αλλά να συνδέεται, να μην ανέχεται απαιτήσεις αλλά να παρατηρεί την ικανότητα δέσμευσης, αφοσίωσης, προτεραιότητας, να μην ονειροπολεί αλλά να μιλάει κάθε φορά που βλέπει την αδυναμία του άλλου να ανταποκριθεί και να αξιολογεί την ικανότητα να ακούει και να αλλάζει ώστε να ικανοποιείται και για τους δυο η συντροφικότητα και η ισοτιμία, το νόημα να είναι μαζί δυο άνθρωποι.

Για πολλούς ανθρώπους, χρειάζεται πολύς χρόνος ίσως και χρόνια για να αποποιηθούν μοτίβα που δεν τους προσφέρουν αρμονία και ηρεμία, αλλά είναι μοτίβα που έμαθαν, συνήθισαν, αγάπησαν ανθρώπους σε αυτά και έμαθαν να αγαπούν.

Δεν μπορούμε να ζήσουμε μια δεύτερη παιδική ηλικία, μπορούμε όμως να δούμε με μια νέα ματιά το τραύμα μας συμφιλιωμένοι με κάθε συναίσθημα που ζήσαμε, με κατανόηση για τα συναισθήματα που ακόμα νιώθουμε. Χρειάζεται όμως παράλληλα να μάθουμε και να αφήνουμε τα επωδυνα συναισθήματα που αφορούν στο παρελθόν, για να δημιουργούμε χώρο για μας και για τους άλλους που είναι στη ζωή μας, για εκείνους που έρχονται, για τα συναισθήματα που νιώθουμε μαζί τους. Να αναγνωρίσουμε πως το καθετί έγινε από άγνοια, από φόβο, από περιορισμό, από αδυναμία. Χρειάζεται, επίσης, να δούμε πως είναι φορές που κρατάμε ένα επώδυνο συναίσθημα, γιατί προσκολλιόμαστε σε αυτό, βασανίζοντας τον εαυτό μας, προσδοκώντας τη λύτρωση μέσα από ένα δρόμο γεμάτο εμπόδια και ταλαιπωρίες. Όταν δούμε ότι αξίζουμε να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από καθετί που δεν είναι δικό μας και να αφοσιωθούμε σε ό,τι είναι, νιώθουμε οικείο τον εαυτό μας, φίλο μας αγαπημένο. Και όταν αγαπάμε και σεβόμαστε κάθε χαρακτηριστικό μας, όταν αναδεικνύουμε εκείνα που αποτελούν τον κορμό μας, είναι εύκολο να αφοσιωθούμε σε ό,τι δημιουργεί ασφάλεια, σε ό,τι στην ανταπόκριση αναγνωρίζουμε κάθε υγιή και δημιουργική πλευρά μας.

Αγγελική Μπολουδάκη