Η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις
25 Νοεμβρίου 2018
Αποδοχή της διαφορετικότητας
27 Νοεμβρίου 2018

Το εσωτερικό μας παιδί

Οι εμπειρίες που ζήσαμε ως παιδιά, θετικές και αρνητικές, αποτελούν το εσωτερικό μας παιδί. Αυτό το παιδί ήταν φορές που ένιωθε ασφάλεια από την ανταπόκριση, ενώ άλλες ένιωθε μόνο του. Ήταν φορές που η αποδοχή του χάριζε τη ζεστασιά που χρειαζόταν, ενώ άλλες δεν ένιωθε αποδεκτό. Η έγνοια των άλλων έδωσε βαρύτητα στην ύπαρξή του, ενώ κάποιες στιγμές η απόσυρσή τους το έκαναν να νιώθει μη επαρκές για να έχει την φροντίδα που του άξιζε.

Αυτό το εσωτερικό παιδί  καθοδηγεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Αντιδράμε σε ερεθίσματα του παρόντος με τα συναισθήματα που νιώσαμε ως παιδιά σε αντίστοιχα ερεθίσματα. Ή αποζητάμε εμπειρίες ώστε να ζήσουμε και πάλι αυτά τα συναισθήματα για να εκφραστούν.

Εαν υπήρξαν στιγμές που νιώθαμε πως δεν ακουγόμασταν όσο θα θέλαμε,  είτε προσπαθούμε να ακουστούμε εκεί που δεν είναι εφικτό είτε νομίζουμε πως δεν ακουγόμαστε.

Για παράδειγμα, σε μια φιλική σας σχέση που διακρίνεται από αμοιβαιότητα, ειλικρίνεια και αυθεντικά συναισθήματα, σταθερότητα στην ανταπόκριση και συνέπεια, μοιράζεστε ένα γεγονός που σας θυμώνει. Η φίλη σας δεν σας καταλαβαίνει γιατί εκείνη την περίοδο την απασχολεί κάτι που την αποσπά από τον εαυτό της και από την δυνατότητά της για κατανόηση. Το εσωτερικό σας παιδί, πληγωμένο που δεν ακούστηκε στο παρελθόν όσο θα ήθελε, θυμώνει, αντιδρά και επιτίθεται. Νιώθει ένοχο, νομίζοντας πως δεν αξίζει να ακουστεί και δεν συζητάτε το συναίσθημά σας με τη φίλη σας, παρότι στο παρελθόν κάθε φορά που μιλούσατε με ειλικρίνεια ακουγόσασταν. Όταν έρχεστε σε επαφή και επικοινωνία με το εσωτερικό σας παιδί, ακούτε τον πόνο του, τον θυμό του, τη λύπη του. Δεν θυμώνετε μαζί του. Δεν νιώθετε ενοχές που δεν μπορούσαν να σας ακούσουν. Κατανοώντας, κατανοείτε τη φίλη σας. Εκτιμάτε την αξία της σχέσης σας, την επιθυμία να εμπεριέχετε η μια την άλλη, την προσπάθεια που κάνετε και οι δυο να είστε ειλικρινείς με τα συναισθήματά σας στη σχέση σας. Προσπαθείτε να μπείτε στη θέση της και να την νιώσετε. Συνδέεστε μαζί της. Έτσι μπορεί να σας ακούσει πιο εύκολα, να σας καταλάβει και εκείνη.

Τα συναισθήματα του εσωτερικού παιδιού αποζητούν την λύτρωσή τους. Ο θυμός, η λύπη που διαιωνίζεται είναι γιατί είτε αρνούμαστε να τα δεχτούμε είτε γιατί δυσκολευόμαστε να κάνουμε το πένθος μας για κάθε ζεστή στιγμή που ζήσαμε η οποία δεν θα επαναληφθεί όπως και για κάθε στιγμή που βιώσαμε επώδυνα συναισθήματα, όπου όμως δεν μπορούμε να την ξαναζήσουμε για να αποκατασταθεί το συναίσθημα που ζήσαμε τότε. Μαθαίνουμε να ζούμε με κάθε συναίσθημα που νιώσαμε τότε, το οποίο όμως το εμπεριέχουμε και το κατανοούμε.

Εκείνο που μας βοηθάει είναι να θυμηθούμε κάθε στιγμή που νιώσαμε αποδοχή, ασφάλεια, κατανόηση, που αισθανθήκαμε ότι μας εμπεριείχαν όπως λαχταρούσε η ψυχή μας. Ενώ ταυτόχρονα φροντίζουμε κάθε επώδυνο συναίσθημα που νιώσαμε ως παιδί με θεραπευτικό τρόπο. Όταν τα αγκαλιάζουμε, δεν αναζητάμε τραυματικούς τρόπους έκφρασης. Κάνοντας το πένθος μας για κάθε στιγμή που δεν θα επαναληφθεί, φροντίζουμε το εσωτερικό μας παιδί. Αναγνωρίζουμε στη συνέχεια κάθε εμπειρία που μπορούμε να συνδημιουργήσουμε και να συνυπάρξουμε με αυθεντικότητα και ειλικρίνεια, κατανοώντας ο ένας τις ανάγκες του άλλου.

Κατανοώντας το εσωτερικό μας παιδί, το βοηθάμε να αποκτήσει ένα γαλήνιο σπιτικό.

Αγγελική Μπολουδάκη