ΕΠΙΛΕΞΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ
19 Φεβρουαρίου 2023
Η υπερβολική ανεξαρτησία είναι αντίδραση στο τραύμα
27 Μαρτίου 2023

Η υγεία του σώματος και της ψυχής μας είναι η επικοινωνία των συναισθημάτων μας

Πόσο σημαντικό είναι να είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας. Να τα αντιλαμβανόμαστε, να εκφράζουμε τόσο αυτά όσο και τις ανάγκες μας.

Σύμφωνα με έρευνες, εάν δεν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, αυτά απωθούνται στο ψυχικό μας σύστημα και εμφανίζονται αργότερα με σωματικά συμπτώματα. Το χρόνιο στρες από την απώθηση συναισθημάτων εκδηλώνεται με διάφορες ασθένειες, που προσπαθούν να επικοινωνήσουν αυτό που νομίζουμε πως έχουμε κρύψει τόσο καλά, ενώ στην πραγματικότητα εκείνο  προσπαθεί να ανακαλύψει τρόπο διαφυγής, για να επικοινωνήσει αυτό που θέλει να μας πει μέσα από συμπτώματα.

Είναι σημαντικό λοιπόν να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα μας. Τη χαρά, τη λύπη, την ασφάλεια, την ανακούφιση, το ενδιαφέρον, την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά, τη στοργή, την αγανάκτηση, το άγχος, την ανησυχία, την αηδία, τη ματαίωση, την μετάνοια, το θυμό, τον εκνευρισμό, τη συντριβή, κ.α. Να τα σεβόμαστε, να παίρνουμε αποφάσεις σύμφωνα με αυτά.

Όταν τα αναγνωρίζουμε και τα εκφράζουμε, ελευθερώνονται, ελευθερωνόμαστε και εμείς μαζί τους.

Κι όμως, ίσως αναρωτηθεί κάποιος, γιατί, ενώ επικοινωνώ την οργή μου, δεν ανακουφίζομαι; Γιατί ενώ μοιράζομαι τη χαρά μου, δεν ελευθερώνομαι; Γιατί ενώ επικοινωνώ τη ματαίωση που νιώθω, δεν λυτρώνομαι; Γιατί ενώ τα εκφράζω, η ψυχή και το σώμα μου νοσεί;

Επειδή πρέπει να έχουμε την ικανότητα να διαχωρίζουμε τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις που αφορούν στο σήμερα από εκείνες που αφορούν το παρελθόν και παραμένουν μέσα μας σε εκκρεμότητα.

Αν ο ρόλος σου είναι να είσαι το “καλό” υποταγμένο παιδί που έμαθες να απωθείς τα συναισθήματά σου, η “ικανοποίηση” που νιώθεις όταν δεν εκφράζεις τα συναισθήματά σου κάθε φορά που ματαιώνεσαι, σε αιχμαλωτίζει, δεν σε ελευθερώνει. Δεν βιώνεις χαρά αλλά οδύνη, η συνήθεια όμως σε κάνει να νιώθεις οικειότητα και μια πλασματική χαρά. Επιλέγεις συνθήκες όπου δεν μπορείς να εκφράσεις την αλήθεια σου και παραμένεις παρότι χειραγωγείσαι, γιατί η ιδέα να εκφραστείς και να επιδιώξεις μια ισότιμη επικοινωνία σου φαίνεται άγνωστη. Όταν αποφασίζεις να εκφράζεις τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου, με εμπιστοσύνη ότι θα έχεις την αποδοχή από σένα, ελευθερώνεσαι. Όταν δεν εξαρτάσαι από την αποδοχή των άλλων, αυτονομείσαι. Παρατηρείς και εκτιμάς την αποδοχή των άλλων. Σε συνεπαίρνει το να είσαι ο εαυτός σου και η αλήθεια σου.

Αν ο ρόλος σου είναι να είσαι το αντιδραστικό παιδί που φοβάται να αναλάβει ευθύνες, αισθάνεσαι θυμό και απογοήτευση κάθε φορά που κάποιος δεν σε παίρνει από το χέρι για να αναλάβει τις ευθύνες σου. Ο θυμός διαιωνίζεται και γίνεται οργή. Εκφράζεις το συναίσθημά σου με τρόπο που το ανακυκλώνεις και το διαιωνίζεις, (απαίτηση, παρεξήγηση, αίσθημα παραμέλησης, κ.α), κάτι που γίνεται πολύ τοξικό για σένα. Δηλητηριάζεσαι, δεν ελευθερώνεσαι. Όταν συνειδητοποιείς ότι η υπευθυνότητα σού προσφέρει αυτονομία, η ευθύνη γίνεται πρόκληση και επιθυμία, σύνδεση, επικοινωνία. Νιώθεις ενθουσιασμό, ζωντάνια όταν διεκδικείς με επιχειρήματα αυτό που επιθυμείς.

Αν ο ρόλος σου είναι να επικρίνεις τον εαυτό σου, κάθε φορά που έρχεσαι σε επαφή με τα συναισθήματά σου, νιώθεις ανεπιθύμητος, αποτυχημένος, εγκαταλελειμμένος, αισθάνεσαι ότι οι άλλοι θα σε απορρίψουν όταν εκφραστείς. Στην κριτική του άλλου που απευθύνεται στην προσωπικότητά σου δεν προστατεύεις όπως πρέπει τον εαυτό σου. Στην κριτική του άλλου που αφορά στην συμπεριφορά σου επιδιώκοντας την σύνδεση, νιώθεις υποτιμημένος, προσβεβλημένος, χειραγωγημένος και δεν βλέπεις την σύνδεση που σας φέρνει μαζί. Αυτά όμως δεν είναι πηγαία συναισθήματα, είναι αρνητικές αξιολογήσεις για τον εαυτό σου. Όσο τα νιώθεις, αυτά σε πνίγουν. Δεν βρίσκουν διέξοδο γιατί όσο τα εκτονώνεις ανακυκλώνονται και μαζί με αυτά και η επίκρισή προς τον εαυτό σου. Όταν απεξαρτάσαι από τον ρόλο σου, εκτιμάς τον εαυτό σου. Στην κριτική του άλλου που αφορά στην ανάπτυξη της αλήθειας σου, βελτιώνεσαι. Παρατηρείς τι σε βοηθάει και αναπτύσσεσαι. Εκτιμάς τον εαυτό σου, προσηλώνεσαι στους στόχους σου, ανοίγεις τον δρόμο σου και προχωράς με εκείνους που η οπτική για τη ζωή είναι κοινή.

Αν ο ρόλος σου είναι να θεωρείς τον εαυτό σου ανήμπορο, ανακαλύπτεις εμπόδια παντού, αισθάνεσαι διαχωρισμένα από τους στόχους σου. Νιώθεις αποτυχία, απειλή, φοβάσαι ότι οι άλλοι θα σε εκμεταλλευτούν.  Όταν αισθάνεσαι εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, ο ρόλος υποχωρεί, γίνεσαι ένα με τους στόχους σου και πορεύεσαι μαζί τους με υπομονή και επιμονή. Νιώθεις αυτοπεποίθηση, σιγουριά, βάζεις όρια.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε, όπου έχουμε κάθε δικαίωμα να τα εκφράζουμε, από τις αρνητικές αξιολογήσεις που κάνουμε για τον εαυτό μας, όπου όταν τις κάνουμε, χρειάζεται να μας κατανοήσουμε και να μας αποδεχτούμε.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε το ρόλο μας, εκείνον που πήρε την αίσθηση που είχαμε για τον εαυτό μας, όπου η συναισθηματική έκφραση δεν επιτρεπόταν, κάτι που μας έκανε να αισθανόμαστε ότι έπρεπε να εξαρτηθούμε από κάποιον άλλον, (από άνθρωπο, από ομάδα, από κατάσταση, κ.α) για να νιώθουμε συναισθήματα μόνο για αυτά, προκειμένου να έχουμε έναν εαυτό που νιώθει. Έτσι όμως ετεροπροσδιοριζόμαστε, κάτι που κάνει μη εφικτή την πραγματική έκφραση των συναισθημάτων και τη σύνδεση που εμπεριέχει αλήθεια.

Κάθε φορά που εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, το σώμα και η ψυχή μας ελευθερώνονται. Τα αναγνωρίζουμε, τα εκφράζουμε, τα μοιραζόμαστε, συνδεόμαστε χάρη σε αυτά.

Κάποιες φορές, οι φόβοι ή οι πεποιθήσεις μας μας κάνουν να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Βάζουμε σε προτεραιότητα τα συναισθήματα των άλλων, νομίζοντας πως τα δικά μας δεν αξίζουν, πως θα απορριφθούμε κ.α. Κι όμως, τα συναισθήματά μας λένε την αλήθειά μας. Εκείνη που μας συνδέει με τον εαυτό μας, με το είναι μας, με την προσωπικότητά μας. Εκφράζοντας την συναισθηματική μας αλήθεια, νιώθουμε την σύνδεση που αναπτύσσει.  Αισθανόμαστε την ελευθερία στο σώμα και στην ψυχή μας.

Αγγελική Μπολουδάκη