Το σύνδρομο της Στοκχόλμης
30 Ιουλίου 2019
Η τελετή συγχώρεσης
30 Ιουλίου 2019

Οι επιλογές σας

Κάθε φορά που κάνετε μια επιλογή, θυμηθείτε πως νιώθατε ως παιδί.

Ποια εικόνα είχατε για τον εαυτό σας τότε; Ποια εικόνα είχατε για τους γονείς σας όταν ματαιωνόσασταν; Ποια ήταν τα συναισθήματα που νιώθατε μετά από ματαιώσεις;

Νιώθατε ακύρωση, υποτίμηση, αισθανόσασταν πως δεν αξίζατε;

Είχατε μια εικόνα για τον εαυτό σας μικρή και ασήμαντη;

Προσέξτε μήπως οι επιλογές σας (εργασία, δραστηριότητα, συνεργασίες, φιλικές σχέσεις όπως και ερωτική) προσδιορίζονται από αυτά τα συναισθήματα, από αυτήν την εικόνα εαυτού.

Αν νιώθατε ακυρωμένος -η, προσκολλάστε σε αυτό το συναίσθημα, νομίζοντας πως είναι το μόνο που αξίζετε κι οι επιλογές σας τείνουν να διαιωνίζουν το συναίσθημα που νιώθατε τότε. Σας ακυρώνουν, σας υποτιμούν, σας χρησιμοποιούν, είστε μια επιλογή ανάγκης και όχι επιθυμίας κι εσείς εμπλέκεστε και προσκολλάστε, γιατί η ιδέα ότι δεν είστε σημαντικός -η για να αξίζετε το σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων επικρατεί.

Αν θυμώνατε με τους γονείς σας και τους θεωρούσατε μικρούς και ασήμαντους, σας ελκύουν επιλογές που εξαιτίας των συμπεριφορών τους είτε νιώθετε έτσι μαζί τους ή τους βλέπετε έτσι. Ελκύεστε από αυτούς τους ανθρώπους προσπαθώντας μάταια να τους αλλάξετε.

Αν, όσο θετική κι αν ήταν η στάση των γονιών σας, συνέβησαν επώδυνα γεγονότα στην οικογένειά σας που είχαν επιπτώσεις στα συναισθήματά σας, αναζητάτε την οδύνη, θεωρείτε τον πόνο από την έλλειψη ισότιμης ανταπόκρισης σαν κάτι αναγκαίο που είναι φυσιολογικό να συμβαίνει στις σχέσεις και στις συνεργασίες.

Αν νιώθατε λύπηση για τις συμπεριφορές των γονιών σας ή ντροπή για εκείνους, εμπλέκεστε με ανθρώπους που αναβιώνετε τα ίδια συναισθήματα λύπησης και ντροπής μαζί τους. Οι συμπεριφορές τους υποτιμούν την αξία τους και εσείς παίζετε το ρόλο του σωτήρα για αυτούς. Νιώθετε μια παράδοξη έλξη που αν την παρατηρήσετε προσεκτικά είναι λύπηση, ένα περίεργο συναίσθημα που σας κάνει να υποτιμάτε τον εαυτό σας, όμως εσείς το παρερμηνεύετε αποκαλώντας το πόθο ή αγάπη.

Ο πόνος ζητά την επικύρωση του με διάφορους τρόπους.

Όταν  σέβεστε το παρελθόν σας, δεν νιώθετε την ανάγκη να το αναβιώνετε. Όταν το βλέπετε όπως είναι δεν νιώθετε την ανάγκη να το διαστρεβλώνετε, να επικρατούν τα αρνητικά σας συναισθήματά για αυτό. Όταν κατανοείτε τον εαυτό σας σε αυτό, κατανοείτε πως δεν χρειάζεστε τα συναισθήματα που νιώσατε τότε. Όταν σας βλέπετε όπως είστε και όχι όπως νιώθατε τότε για τον εαυτό σας, δεν χρειάζεστε ανθρώπους που αντανακλούν αυτό που νιώθατε τότε. Νιώθετε την ανάγκη να το αναβιώνετε με διάφορους τρόπους όταν το επικρίνετε, όταν επικρίνετε τον εαυτό σας σε αυτό.

Όταν δεν το φοβάστε, όταν δεν φοβάστε τον εαυτό σας για αυτό, αλλά το αναγνωρίζετε σαν κάτι που έγινε, δεν φοβάστε τα συναισθήματά σας για αυτό, δεν επηρεάζεται η εικόνα σας για το παρελθόν σας. Δεν είστε το παρελθόν σας, είστε ο εαυτός σας, ένας εαυτός αξίας. Όταν μπορείτε να διαχειριστείτε τα συναισθήματά σας για το παρελθόν σας, αγαπάτε τον εαυτό σας, σας εκτιμάτε και άρα οι επιλογές σας είναι επιλογές εκτίμησης προς τον εαυτό σας.

Όταν έρχεστε σε επαφή με τον πόνο και τον αποδέχεστε, δεν νιώθετε την ανάγκη να τον διαιωνίζετε για να δικαιωθείτε που τον νιώσατε στο παρελθόν. Αποδέχεστε κάθε συναίσθημά σας ως φυσιολογικό, το αγκαλιάζετε, το περιβάλλετε, το απαλύνετε μέσα σας αν είναι ένα συναίσθημα επώδυνο. Δεν έχετε ανάγκη τον πόνο αλλά τον καταλαβαίνετε. Δεν επιλέγετε καταναγκαστικά καταστάσεις προκειμένου να αναβιώνετε ό,τι βιώσατε τότε, γιατί εκτιμώντας τον εαυτό σας ό,τι σας πονά δεν το χρειάζεστε.

Οι επιλογές σας είναι επιλογές αξίας με την έννοια ότι υπάρχει ισοτιμία, ανταπόκριση, προτεραιότητα, ουσιαστική εκτίμηση και σεβασμός σε αυτό που είσαστε, στην επιθυμία σας για αμοιβαιότητα.

Δεν επιλέγετε με κριτήριο την αρνητική εικόνα που είχατε για τον εαυτό σας ή για άλλους ανθρώπους, νομίζοντας πως μόνο αυτό σας αξίζει, αλλά επιλέγετε ό,τι η αμοιβαιότητα στην ανταπόκριση σας κάνει να νιώθετε καλά με την αξία σας.

Δεν επιλέγετε με κριτήριο την παροδική χαρά προσπαθώντας να εξαφανίσετε με μαγικό τρόπο την οδύνη που νιώσατε στο παρελθόν, αλλά ό,τι η ανταπόκρισή του σας δίνει χαρά, ό,τι προσθέτει στην αξία σας με τον σεβασμό του και την εκτίμησή του για τον εαυτό σας. Αυτό που σας δίνει χαρά δεν είναι μια πρόσκαιρη επιβεβαίωση αλλά το ότι υπολογίζεστε σας δίνει χαρά, το ότι σας σέβονται και σας εκτιμούν σας δίνει χαρά, το ότι ακούγεστε και γίνονται σεβαστά τα αιτήματα που αφορούν στο μαζί της σχέσης σας σας δίνει χαρά.

Δεν επιλέγετε με κριτήριο πόσο αδύναμος είναι κάποιος, πόσο εξαρτημένος είναι από σας για να νιώσετε ασφάλεια από την προσκόλλησή του, νομίζοντας πως έτσι είστε σημαντικός -η και αναγκαίος -α, αλλά επιλέγετε σύμφωνα με το πόσο καλά νιώθει με τον εαυτό του, πως αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του με ωριμότητα, πως εκτιμά τον εαυτό του, πως κάνει πράγματα που τον τιμούν, πως δεσμεύεται με τον εαυτό του, με τις αποφάσεις του, πόσο ώριμα νιώθει και φέρεται, με την υπευθυνότητα και σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τον εαυτό του.

Το παρελθόν σας δεν αλλάζει, στο παρόν όμως έχετε την ικανότητα και τη γνώση αν το επιθυμείτε, να επιλέξετε πως θα νιώσετε.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας