Ευγνωμοσύνη
13 Μαΐου 2018
Ενεργητικότητα ή παθητικότητα;
16 Μαΐου 2018

Όταν τα στερεότυπα αλλάζουν, η πραγματικότητα γίνεται ελκυστική

Ένα παιδί ενώνεται αδιαιρετα με τη μητέρα του και εξιδανικεύει αυτή τη σχέση επειδή του προσφέρει απλόχερα τα πάντα. Ο πατέρας μπαίνει δυναμικά σε αυτή τη σχέση και «παίρνει» το παιδί από μια κατάσταση συγχώνευσης που δεν το βοηθά να ωριμάσει και ως ενήλικας να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του, της σχέσης του, της δημιουργικότητάς του. Του αποκαλύπτει την πραγματικότητα όπως είναι, με όρους κατανοητούς για εκείνο, ενώ του δηλώνει πως θα είναι δίπλα του να διαχειριστεί τα συναισθήματά του σε αυτή.

Αν από αυτόν τον δεσμό ο πατέρας απουσιάσει, το παιδί μαθαίνει ότι σχέση σημαίνει συγχώνευση, εξάρτηση, εξιδανίκευση. Καταφεύγει στη φαντασίωση όπου εκεί φαντάζεται μια ιδανική σχέση, η οποία απέχει από την πραγματικότητα. Και όταν οι δυσκολίες παρουσιάζονται στη σχέση, εκείνος-η αντί για να ασχοληθεί με αυτές, είτε αποσύρεται έντρομος-η, είτε επιτίθεται, είτε φαντασιώνεται κάτι που δεν υπάρχει και συμβιβάζεται σε αυτό που έχει, ακόμα κι αν τον δυσαρεστεί.

Αν το παιδί, όπως πλησιάζει τον πατέρα, εκείνος τον κάνει να υποφέρει εξαιτίας των ελλειμμάτων του, το παιδί μαθαίνει πως σύντροφος σημαίνει πόνος. Είτε επιλέγει ανθρώπους που τον απορρίπτουν ή τον κάνουν να υποφέρει είτε όταν επιλέγει ανθρώπους που είναι σταθερά δίπλα του με αγάπη, τους αποδίδει διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που έχουν και είτε τους απαξιώνει είτε τους κάνει να φύγουν, προσπαθώντας να «πείσει» τον εαυτό του ότι αυτό που του αξίζει είναι η εγκατάλειψη που βίωσε. Αδυνατεί να δεσμευτεί, γιατί δέσμευση σημαίνει πόνος, απόρριψη, εγκατάλειψη, οπότε κάθε φορά που ενώνεται με έναν άνθρωπο, ακυρώνει την αξία αυτού που νιώθει και βιώνει για να να μην έρθει στην επιφάνεια ο παλιός πόνος. Καταφεύγει λοιπόν στη φαντασίωση και φαντάζεται μια ιδανική σχέση όπως αυτή που βίωσε με τη μητέρα του, η οποία όμως δεν είναι πραγματική.

Αν νιώσατε συναισθηματική απουσία από την πλευρά του πατέρα σας ή αν κάθε φορά που τον πλησιάζατε βιώνατε την προσέγγιση επιθετικά , είτε γυναίκα είστε είτε άντρας, κάθε φορά που δημιουργείτε σχέσεις όπου υπάρχει ανταπόκριση, δυσκολεύεστε, νιώθετε άγχος, φόβο, ανασφάλεια και τείνετε να τον, την βλέπετε με τρόπο όπου αλλοιώνεται αυτό που είναι ο ίδιος, η ίδια στην πραγματικότητα. Σαν να προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας ότι δεν αξίζετε να έχετε μια καλή σχέση, επειδή το μοντέλο της σχέσης που βιώσατε ήταν τραυματικό. Υπάρχουν φορές που νιώθετε έντονο θυμό που δεν μπορείτε να διαχειριστείτε, γιατί αυτή η σχέση καταρρίπτει το μοντέλο μοναξιάς που έχει φτιαχτεί στο μυαλό σας. Άλλες φορές του,της αποδίδετε τον εγκλωβισμό που νιώθετε από το μοτίβο σχέσης που έχει δημιουργηθεί στο μυαλό σας, ένα μοτίβο ανελευθερίας και περιορισμού. Προσπαθώντας να απαλλαγείτε από τον φόβο σας, λέτε ότι θέλετε την ελευθερία σας και αποφασίζετε να φύγετε από τη σχέση, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που επιθυμείτε είναι να καταφύγετε στη μοναξιά, ένα τρόπο ζωής που έχετε συνηθίσει να ζείτε.

Αυτό που θα μπορούσε να σας βοηθήσει είναι να ενισχύσετε την ευθύνη προς τον εαυτό σας, να δεσμευτείτε με την αξία σας, και στη συνέχεια θα σας είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσετε τους ανθρώπους που δεσμεύονται με την αξία τους,  ώστε να επιμείνετε σε σχέσεις που τις χαρακτηρίζει σταθερότητα, παρουσία, ειλικρίνεια στην επικοινωνία, επιθυμία, δεκτικότητα στις αλλαγές που ανοίγουν και τους δυο σας στην αγάπη, .

Αγγελική Μπολουδάκη –