Η προσωπικότητά σας είναι οργανωμένη σε ένα επίπεδο, διαφορετικό για τον καθένα, αλλά εξαρτάται από σας το πως θα τη διαχειριστείτε, ώστε το κάθε χαρακτηριστικό σας να αποτελέσει δώρο για σας
27 Νοεμβρίου 2019
Το μυστικό της ευτυχίας που μας διδάσκουν τα σκυλιά
29 Νοεμβρίου 2019

Όταν προσεγγίζουμε με σεβασμό την ελευθερία της αλήθειας μας, νιώθουμε χαρά, δικαίωση, γαλήνη

Το τραύμα έχει οδύνη αλλά έχει και εξουσία. Τείνει να επαναλαμβάνεται. Κάνει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας να επαναλαμβάνονται με ένα αδιέξοδο τρόπο.

Ένας φαύλος κύκλος είναι, όπου χρειάζεται θέληση για να βγεις από εκεί. Γνώση και τέχνη. Διάθεση για ζωή, για δημιουργία, για αγάπη.

Το τραύμα αναζητά την επανάληψή του. Σου ασκεί έλξη, σε γοητεύει. Σαν ένα έργο που παίζεις ξανά και ξανά, με ένα συγκεκριμένο σενάριο, που το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.

Σε φυλακίζει σε ένα παρατεταμένο πένθος, όπου αδυνατείς να βγεις από εκεί.

Αν έχεις γίνει ένα με αυτό, πως να ξεφύγεις;

Αν όμως δυσανασχετείς όταν συμβαίνει, αν νιώθεις πως δεν λειτουργείς όπως θα ήθελες πραγματικά για σένα, έχεις ελπίδες να αναλάβεις την αλήθεια σου.

Αν ένιωσες απόρριψη, απορρίπτεις τον εαυτό σου, νομίζοντας ότι  είναι αυτό που σου αξίζει. Προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι αξίζεις, σε ένα αγώνα όπου δεν δικαιώνεσαι γιατί αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις την πολυπόθητη γαλήνη είναι να σε αποδεχτείς, όπως είσαι. Όταν σε αποδεχτείς, σε βελτιώνεις με τρόπους αρμονικούς σε σένα και βέβαια ό,τι κάνεις δεν το κάνεις για να αποδείξεις κάτι αλλά γιατί το χαίρεσαι.

Αν ένιωσες απόρριψη και δεν έχεις κάνει ειρήνη με τον εαυτό σου, όταν σε εκτιμάς, νιώθεις άβολα, ανοίκεια, κατασκευάζεις σενάρια, απορρίπτεις, απαξιώνεις, μηδενίζεις. Όταν επιτυγχάνεις, όταν ολοκληρώνεται αυτό που θέλεις, νιώθεις άβολα και αμήχανα, προσπαθείς να βρεις τη θέση σου, νιώθεις ένα κενό γιατί ο ρόλος σου υποχωρεί. Το σώμα σου αντιδρά, νομίζοντας ότι νοσείς ενώ στην πραγματικότητα βιώνεις θεραπευτική κρίση.

 Αν δεν έχεις συμφιλιωθεί με την εικόνα του εαυτού σου, θυσιάζεις την επιθυμία σου, τις ανάγκες σου, δεν σε σέβεσαι, όσο σου αξίζει. Παίρνεις το ρόλο του θύματος, νιώθεις ασφάλεια σε αυτόν. Άλλες φορές πάλι γίνεσαι άδικος, κατασκευάζεις σενάρια, ίσως και να ζηλεύεις, νομίζοντας πως οι άλλοι είναι καλύτεροι από σένα.

Ένα μικρό παιδί μέσα σου αρνείται να εγκαταλείψει ό,τι έμαθε από φόβο ότι θα μείνει μόνο του. Για αυτό πεισμώνεις και προσπαθείς να κάνεις όλους τους άλλους να αλλάξουν για να προχωρήσετε μαζί. Σαν το μικρό παιδί που χτυπά το πόδι του κάτω και λέει στο μπαμπά ή στη μαμά: “θα προχωρήσω μόνο μαζί με σένα, μόνο αν αλλάξεις και εσύ”. Όταν όμως προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους, όταν θυμώνεις μαζί τους, στην πραγματικότητα θυμώνεις με τον εαυτό σου. Θυμώνεις γιατί πιστεύεις ότι αν δεν ήταν οι σημαντικοί άνθρωποι της παιδικής σου ηλικίας έτσι όπως ήταν, εσύ δεν θα πληγωνόσουν. Προσπαθείς να τους αλλάξεις, επιμένοντας σε αυτό ακόμα κι αν έχουν φύγει από τη ζωή, παραμένοντας όμως ένα ανώριμο παιδί, ένα θυμωμένο παιδί που δεν συγχωρεί, δεν κατανοεί. Όταν σε κατανοείς, κατανοείς και τους άλλους ανθρώπους, σέβεσαι τις δικές τους δυσκολίες, τους βλέπεις όπως είναι: ανθρώπους με αδυναμίες όπως και εσύ. Προσεγγίζεις τους γονείς σου, την εικόνα των γονιών σου μέσα σου αν έχουν φύγει από τη ζωή, με συγχώρηση, με κατανόηση, με αγάπη.

Όσο αναπαράγουμε τα ίδια αρνητικά συναισθήματα, δεν συμφιλιωνόμαστε με τον εαυτό μας, με το βαθύτερο είναι μας. Το τραύμα επιδεινώνεται όχι μόνο από το γεγονός που συνέβη αλλά και από αυτό που νιώθουμε για αυτό, για τον εαυτό μας με αυτό. Όσο όμως σκεφτόμαστε αρνητικά για μας, η η ψυχική μας ενέργεια δαπανάται, η ψυχή μας δεν χαίρεται, η ζωή μας δεν φωτίζεται. Μας απορρίπτουμε, μας υποτιμάμε, δεν νιώθουμε χαρά.

Δεν είναι εύκολο να αποχωριστούμε ρόλους, εικόνες για τον εαυτό μας και τους άλλους, συναισθήματα και σκέψεις που βιώναμε επί χρόνια. Παρότι δεν ήταν η αλήθεια μας, η διαφοροποίηση από την εικόνα που είχαμε έχει οδύνη. Μοιάζει σαν να αλλάζουμε δέρμα. Θέλει πολύ μεγάλη τόλμη τον θυμό να τον κάνουμε συνειδητοποίηση και θέληση για αλλαγή, την παραίτηση να την μετατρέψουμε σε ενεργητικότητα και διάθεση για ζωή. Όσοι μπορούμε να το κάνουμε, ας το κάνουμε με σεβασμό στον εαυτό μας, κοιτώντας με αγάπη μέσα μας. Με σεβασμό στους άλλους, χωρίς να τους επικρίνουμε ούτε να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε από “αγάπη” για εκείνους. Ας δεχτούμε ότι μπορούμε να προχωρήσουμε και μόνοι μας και ότι καθένας είναι υποχρεωμένος να περπατήσει το δικό του δρόμο στη ζωή. Η δύναμή μας είναι η αγάπη για κάθε στιγμή που είμαστε ζωντανοί και τη χαιρόμαστε. Η δύναμή μας, η ευγνωμοσύνη για όλα τα υπέροχα πράγματα που ζήσαμε και ζούμε, τα συναισθήματα που νιώσαμε, τις σχέσεις αγάπης που έχουμε στη ζωή μας, τις τόσο πολύτιμες και ουσιαστικές, που μας χαρίζουν ζωή.

Μπορούμε να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας, με τα συναισθήματά μας, με τις σκέψεις για τον εαυτό μας. Όταν μας προσεγγίζουμε με σεβασμό, κατανόηση, και  εκτίμηση, μας αγαπάμε πραγματικά, αγαπάμε τους ανθρώπους μας αληθινά, αγαπάμε τη ζωή όπως είναι απολαμβάνοντάς την όπως κι αν είμαστε.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας