Προστατευόμενο είδος
6 Νοεμβρίου 2019
Κάθε άνθρωπος που συναντάς, όλοι μας…
7 Νοεμβρίου 2019

Εμπιστοσύνη, Ελευθερία, Αγάπη

Τι είναι αυτό που μας κάνει, άραγε, να εξαρτιόμαστε κάθε φορά που προσπαθούμε για τον εαυτό μας; Να εξαρτιόμαστε από κάτι άλλο και να μην εστιάζουμε στην ευθύνη μας σε αυτό που είμαστε, σε αυτό που θέλουμε να κάνουμε, ώστε να αφοσιωθούμε σε ό,τι μας ενδιαφέρει;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να μη συνδεόμαστε αλλά να προσκολλόμαστε, προσδοκώντας σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά θέλουμε;

Ένα μικρό παιδί μέσα μας φοβάται. Πως δεν θα τα καταφέρει, πως θα χαθεί στην προσπάθειά του να βρει το δρόμο του. Ένα μικρό παιδί μέσα μας δεν μας εμπιστεύεται.

Ένας επικριτικός ενήλικας μέσα μας, παράλληλα, δεν μας υποστηρίζει αλλά μας κατακρίνει κάθε φορά που μαθαίνουμε. Κάθε φορά που τολμάμε, κάθε φορά που πράττουμε, κάθε φορά που ερχόμαστε ολοένα και περισσότερο σε επαφή με την αλήθεια μας, με την ουσία της ύπαρξής μας, αυτό το επικριτικό κομμάτι του εαυτού μας μας επικρίνει, γιατί το αποτέλεσμα δεν είναι σύμφωνο με την κρίση του, μια στερεοτυπική κρίση γεμάτη προκαταλήψεις, στην οποία δεν χωράει η βαθύτερη μας φύση, η ουσία της αλήθειάς μας. Κρίνουμε τις πράξεις, τα συναισθήματα, τις σκέψεις μας. Και φυσικά νιώθουμε ενοχές ή ντροπή για μας. Κάθε φορά όμως που νιώθουμε ένοχοι, πιστεύουμε πως δεν αξίζουμε. Δεν είμαστε όπως θα θέλαμε για να μας αγαπάμε, για να μας αγαπάνε οι άλλοι. Αυτή η επίκριση γίνεται έλεγχος που μας δυναστεύει και δεν μας αφήνει να είμαστε ο εαυτός μας, η αλήθεια μας. Το παιγνίδι, το δικαίωμα στο όνειρο, η τόλμη μας να το πραγματοποιήσουμε ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές όπου σε όλες μαθαίνουμε, περνάνε από ένα φίλτρο τόσο περιορισμένο, όπου η αποδοχή και η κατανόηση για τον εαυτό μας μένουν απ΄ έξω. Όταν επικρίνουμε τον εαυτό μας γινόμαστε άδικοι και με τους άλλους, γιατί τους επικρίνουμε, θεωρώντας πως οι πράξεις τους χαλάνε την εικόνα τελειότητας που νομίζουμε πως αν την έχουμε θα μας αγαπήσουμε περισσότερο, θα μας αγαπήσουν περισσότερο κι οι άλλοι.

Όλα αυτά μας κάνουν να μη ζούμε τη στιγμή, να μη χαιρόμαστε σε αυτήν, τουλάχιστον όχι όσο θα θέλαμε. Αναζητάμε συνεχώς κάτι άλλο και φεύγουμε από τον εαυτό μας, από την αλήθεια τις στιγμής που βιώνουμε. Γυρεύουμε κάτι έξω από μας ενώ όλα αυτά που αναζητάμε βρίσκονται μέσα μας. Η αλήθεια του καθενός μας βρίσκεται μέσα μας, και όταν στρέψουμε τη ματιά μας σε μας με σεβασμό και εκτίμηση, την ανακαλύπτουμε. Κοιτάμε και το καθετί με την ίδια αξία και ανακαλύπτουμε την αλήθεια παντού, τη δική του αλήθεια,  τη δική του ομορφιά, τη δική του αυθεντικότητα. Όταν δεν μας επικρίνουμε, δεν έχουμε προσδοκίες για μας, δεν έχουμε προσδοκίες από τον κόσμο αλλά εκτιμάμε το καθετί σε αυτόν, γιατί από το καθετί μπορούμε να νιώσουμε ευεργετημένοι.

Νιώθουμε ελεύθεροι να χαρούμε την κάθε στιγμή ως δική μας, γιατί η κάθε στιγμή πλουτίζει την αλήθεια μας αν σεβαστούμε την αλήθεια της. Κι όταν νιώθουμε ελεύθεροι, δεν χρειαζόμαστε εξαρτήσεις, γιατί εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, εμπιστευόμαστε την αλήθεια μας, την αγάπη μέσα μας, την αγάπη παντού.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας