Ο δυνατός και ο πιο δυνατός
15 Φεβρουαρίου 2020
Εγκώμιο της λήθης
19 Φεβρουαρίου 2020

Ό,τι είναι δικό μας χρειάζεται τη ματιά μας, την εμπιστοσύνη μας, το σεβασμό σε μας

Μου αρέσουν τα έπιπλά μου. Καθένα έχει τη δική του ιστορία στο χρόνο. Τα τοποθέτησα στο χώρο μου, τα χαιρόμουν, κάτι όμως στη διάταξη δεν μου άρεσε, το οποίο δεν μπορούσα να το προσδιορίσω.

Κάλεσα κάποιους διακοσμητές, που είχα ακούσει καλές κριτικές για εκείνους, να με βοηθήσουν. Μου είπαν πως είναι αρκετά επιβλητικά και ογκώδη και πρέπει να έχουν μια απόσταση μεταξύ τους. Τα είχα τοποθετήσει σωστά απέναντι το ένα από το άλλο.

Όμως εγώ δεν ένιωθα καλά στο χώρο. Σαν κάτι να μην ήταν τοποθετημένο σωστά που έπρεπε να αλλάξει. Μια μέρα, λοιπόν, μια κοπέλα που εργαζόταν σε ένα κατάστημα που πουλούσε είδη σπιτιού, με οικογενειακή παράδοση στην διακόσμηση η ίδια, χωρίς να είναι διακοσμήτρια, τουλάχιστον μέχρι τώρα, μπαίνοντας μέσα για να μου παραδώσει κάτι που παρήγγειλα, με ρώτησε με πολύ ευγένεια αν θα με ενδιέφερε να κάνω μια αλλαγή στην τοποθέτηση των επίπλων.

Ένιωσα ότι βρήκα τον άνθρωπο που αναζητούσα. Της είπα με όλη τη θέρμη της ψυχής μου ότι αυτό θα είναι τιμή για μένα. Άλλαξε, λοιπόν, τη θέση τους και τα έβαλε το ένα δίπλα στο άλλο με ένα μικρό τραπεζάκι ανάμεσά τους να εξυπηρετεί το διάλογο.

Της είπα συγκινημένη ότι ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα. Είχα ακούσει γνώμες άλλων και είχα επηρεαστεί, όμως αυτή η κοπέλα ένιωσε αυτό που πραγματικά μου άρεσε, αυτό που επιθυμούσα για να είμαι καλά στο χώρο.

Στην αρχή σκέφτηκα πως αγάπη στην επικοινωνία είναι να είναι τα όμοια μαζί. Όμως τώρα συνειδητοποιώ πως αγάπη στην επικοινωνία είναι να περνάει κάποιος μέσα από τα στερεότυπα, τις γνώμες που προέρχονται από στερεότυπα και να διακρίνει το μαζί που τον κάνει να νιώθει τη γαλήνη που επιθυμεί.

Είχα μάθει σε ένα “απέναντι”. Έπρεπε πάντα να αποδεικνύω στον πατέρα μου ότι ήμουν το ίδιο ικανή με εκείνον ή ικανότερη. Προσπαθούσα πολλά χρόνια να αποδείξω στους άλλους ποια είμαι, με επιμονή στους ανθρώπους που αμφισβητούσαν τα συναισθήματα και την κρίση μου, που στην πραγματικότητα ήταν απέναντι στην αξία μου.

Αν δεν ήμουν αρκετά ώριμη, θα αμφισβητούσα τη γνώμη της κοπέλας. Ευτυχώς όμως την ασπάστηκα, την υιοθέτησα, γιατί ένιωσα πως ήταν και δική μου. Ένιωσα πως κάτι που δεν ήταν δικό μου έφυγε και ήρθε αυτό που πάντα πίστευα, μια αρχή που με εκφράζει και με προσδιορίζει.

Υπάρχουν στη ζωή μας άνθρωποι που έρχονται σαν ευλογία. Όταν έχομε την καρδιά μας ανοιχτή, ακούμε αυτό που έχουν να μας πουν, το οποίο είναι και δικό μας. Μιλάνε στην καρδιά μας, αλλά πρέπει αυτή να είναι ανοιχτή και υποψιασμένη για να ακούσει και να καταλάβει. Τους τοποθετούμε δίπλα μας, μαζί μας, και ο διάλογος είναι διάλογος καρδιάς.

Ανώνυμη∗

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας

∗ Οι ιστορίες είναι φανταστικές