Υγιής δημιουργικότητα
13 Μαρτίου 2018
Έγνοια
14 Μαρτίου 2018

Η μοναξιά δεν προέρχεται από την απουσία ανθρώπων γύρω μας, αλλά από την αδυναμία να επικοινωνήσουμε τα πράγματα που θεωρούμε σημαντικά. (Carl Jung)

Τι σημαίνει «είμαι στο είναι μου»; Τι σημαίνει προχωρώ στο δικό μου δρόμο ζωής;

«Είμαι στο είναι μου» σημαίνει ότι δεσμεύομαι με την αλήθεια μου, συνδέομαι με τα συναισθήματά μου, επιλέγω τις σκέψεις και τις πράξεις μου ώστε να ανταποκρίνονται σε αυτό που είμαι.

Ζούμε μακριά από τον εαυτό μας όταν υποσυνείδητα επαναλαμβάνουμε τα μοτίβα της παιδικής μας ηλικίας όπως τα επεξεργαστήκαμε τότε. Όταν οι πράξεις μας προσδιορίζονται από την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας σύμφωνα με αυτά. Όταν οι σκέψεις που «επιλέγουμε», ανταποκρίνονται στις πεποιθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας σύμφωνα με αυτά τα μοτίβα, προσδιορίζοντας την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας, αντίληψη που επαναλαμβάνεται από συνήθεια.

Μπορεί, για παράδειγμα, να μην σέβεστε τις ανάγκες σας. Η πεποίθηση που έχετε είναι ότι οι ανάγκες των άλλων προηγούνται. Από συνήθεια λειτουργείτε θυσιάζοντας τις ανάγκες σας, προκειμένου να ικανοποιήσετε πρώτα τις ανάγκες των άλλων. Νιώθετε ενοχές στην ιδέα να φροντίσετε τον εαυτό σας όπως σας αξίζει και κάθε φορά που θυμώνετε στην σκέψη ότι δεν σας φροντίζετε αρκετά, ο θυμός γίνεται ενοχή, οπότε πολλαπλασιάζεται τις προσπάθειες που κάνετε, προκειμένου να φροντίσετε τους άλλους. Και ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται.

Μπορεί να φοβάστε ότι θα εγκαταλειφθείτε, οπότε προσκολλάστε. Μπορεί να είστε δύσπιστοι και αμφιβάλλετε, οπότε δημιουργείτε επιφανειακές σχέσεις, δικαιολογώντας το μοτίβο. Μπορεί να φοβάστε πως κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για σας, πως κανείς δεν θα σας καταλάβει και ο τρόπος που επικοινωνείτε ή οι άνθρωποι που επιλέγετε να επικοινωνήσετε δικαιολογούν τους φόβους σας. Μπορεί να νιώθετε μειονεκτικά ή αποτυχημένοι και επικρίνετε τον εαυτό σας ή προσπαθείτε υπερβολικά να αποδείξετε την αξία σας εκεί που δεν υπάρχει προοπτική. Μπορεί να έχετε ανελαστικά στάνταρ και όσο χρειάζεται να παλέψετε για κάτι ή όσο δυσκολεύεστε σε αντίξοες συνθήκες , όσο το καθετί γίνεται αγώνας δρόμου για να το φτάσετε, προκειμένου να έχετε το σεβασμό που σας αξίζει, τόσο αυτό αποτελεί μη εφικτό στόχο σας.

Οι συνήθειες δεν αλλάζουν εύκολα. Χρειάζεται προσπάθεια, επιμονή και υπομονή. Κάθε φορά που τείνετε να επαναλάβετε το μοτίβο, δεν νιώθετε ο εαυτός σας. Αισθάνεστε δυσφορία, κόπωση, άγχος, κ.α, συναισθήματα που δεν σας βοηθούν να είστε εσείς. Δεν παύει όμως η συνήθεια να αποτελεί κάτι γνώριμο, άρα έχει εξουσία στον ψυχισμό.

Κάθε φορά που προσπαθείτε να καλύψετε τις ανάγκες σας, να ικανοποιείτε τις επιθυμίες σας χωρίς το φόβο της εγκατάλειψης, να πιστεύετε στην αξία σας, να φροντίζετε τον εαυτό σας, να κινήστε σύμφωνα με την ροή χωρίς να προσπαθείτε να αποδείξετε την αξία σας αλλά και χωρίς να αντιδράτε σε αυτήν, να σέβεστε τα όρια σας και να παρατηρείτε που κατανοούνται, ένα διάχυτο άγχος σας κατακλύζει και νομίζοντας πως δεν πρέπει να συνεχίσετε να προσπαθείτε, αποσύρεστε.

Κάτω από το μοτίβο υπάρχει ο  φόβος για την αλήθεια. Ο φόβος πως αν μιλήσετε για τα συναισθήματά σας, για τις επιθυμίες σας, δεν θα ακουστείτε ή θα απορριφθείτε.

Μόνο αντέχοντας την οδύνη που προκαλεί η αλλαγή, μπορείτε να βοηθηθείτε. Μόνο όταν προσπαθούμε να είμαστε αληθινοί, μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Μόνο όταν εκφράζουμε τις αλήθειες μας παρατηρούμε την ροή εκεί που υπάρχει.

Η Bell Hooks λέει: «Το πληγωμένο παιδί μέσα σε πολλούς άντρες είναι ένα αγόρι που, όταν πρωτομίλησε τις αλήθειες του, φιμώθηκε από τον πατρικό σαδισμό, από έναν πατριαρχικό κόσμο που δεν ήθελε να διεκδικήσει τα αληθινά του συναισθήματα. Το πληγωμένο παιδί μέσα σε πολλές γυναίκες είναι ένα κορίτσι που διδάχτηκε από την πρώιμη παιδική ηλικία ότι πρέπει να γίνει κάτι άλλο από τον εαυτό της, να αρνηθεί τα αληθινά της συναισθήματα, για να προσελκύσει και να ευχαριστήσει τους άλλους. Όταν άντρες και γυναίκες τιμωρούν ο ένας τον άλλον επειδή λένε την αλήθεια, ενισχύουμε την ιδέα ότι τα ψέματα είναι καλύτερα. Κι όμως, για να είμαστε αγαπητοί, οφείλουμε να ακούμε πρόθυμα την αλήθεια του άλλου, και το πιο σημαντικό, να επιβεβαιώνουμε την αξία της αλήθειας. Τα ψέματα μπορεί να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται επιφανειακά καλύτερα, αλλά δεν τους βοηθούν να γνωρίσουν την αγάπη».

Όσο πιο αληθινοί είμαστε, όσο πιο καθαρά εκφράζουμε τις αλήθειες μας, εκείνες τις αλήθειες που αφορούν εμάς, τα συναισθήματά μας στον άλλον άνθρωπο, τις ανάγκες που έχουμε, τα όρια μας, τους φόβους και τις αδυναμίες μας, τόσο περισσότερο είμαστε στο είναι μας, τόσο πιο ποιοτικά συνδεόμαστε με τους άλλους ανθρώπους.

Όσο τα μοτίβα αλλάζουν, βιώνουμε πολλά και διαφορετικά συναισθήματα. Είναι σημαντικό να παρατηρούμε τον εαυτό μας και να αναρωτιόμαστε κάθε φορά «αυτό που κάνω αντιστοιχεί στην αξία μου;» «με ελευθερώνει;» «με δεσμεύει με μένα:», «είμαι στο κέντρο μου;» «είμαι σε ισορροπία;», «συνδέομαι με τους άλλους ανθρώπους;» «επιλέγω αυτό που θέλω, όπου όμως αυτό που επιλέγω ισορροπεί το είναι μου;» «με βλάπτει ή με ωφελεί;, βλάπτει τους άλλους ή τους ωφελεί;» «εκφράζω την αλήθεια μου με σεβασμό σε μένα και στους άλλους ανθρώπους, χωρίς αντίδραση και υπερβολή;».

Πιστεύοντας, αφοσιωνόμαστε στην αλήθεια μας. Και ας φαίνεται λιτή, όμορφα λιτή όμως γιατί είναι δική μας. Αφοσιωνόμαστε σε ό,τι μας ενδιαφέρει, με τρόπο που αυτή η αλήθεια αποκαλύπτει το είναι μας. Γνωρίζοντας αυτό που είμαστε και εκτιμώντας το, συνειδητοποιούμε που νιώθουμε και  σκεπτόμαστε σε αρμονία με το είναι μας, κάτι που μας χαρίζει αρμονία και δύναμη. Νιώθουμε ασφαλείς ότι είμαστε στο δικό μας δρόμο. Οι αρχικοί φόβοι ότι θα μείνουμε μόνοι χωρίς τους άλλους όταν συμφιλιωνόμαστε με την αλήθεια μας υποχωρούν. Συνειδητοποιούμε ότι και άλλοι άνθρωποι προχωρούν στο δικό τους δρόμο και οι κινήσεις που κάνει ο καθένας μας προχωρώντας στο δικό του δρόμο μας φέρνουν κοντά, χωρίς προσπάθεια. Ανοίγοντας την καρδιά και τη σκέψη μας στην ένωση με το είναι μας, ανοιγόμαστε στο μαζί, σε ένα μαζί όπου το είναι μας γεμίζει ψυχική, πνευματική, κοινωνική καλλιέργεια.

 Αγγελική Μπολουδάκη