Να είσαι ο εαυτός σου!
8 Ιανουαρίου 2018
Το πάθος σου χρειάζεται να περιλαμβάνει και σένα για να είναι ολοκληρωμένο
8 Ιανουαρίου 2018

Τα στάδια του πένθους

Η απώλεια είναι μέρος της ζωής μας. Προσπαθώντας να συμφιλιωθούμε με την αλλαγή, περνάμε από διάφορα στάδια που, σύμφωνα με την Elizabeth Kubler Ross, είναι τα στάδια επεξεργασίας του πένθους.

1. Άρνηση και απομόνωση: «Όχι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια», σκεφτόμαστε. Αρνιόμαστε το γεγονός, γιατί ο ψυχισμός μας δεν είναι έτοιμος να το δεχτεί. Ένας μηχανισμός άμυνας, η άρνηση, μας βοηθά ώστε να μην κατακλυστούμε από την οδύνη.

2. Οργή: «Γιατί να συμβεί αυτό;». Όσο ερχόμαστε σε επαφή με την πραγματικότητα, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν. Ο φόβος ότι δεν θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε τον πόνο προκαλεί θυμό, που στρέφεται στον εαυτό μας ή σε άλλους ανθρώπους. Κάθε απώλεια προκαλεί πόνο, γιατί αποσυνδεόμαστε από ό,τι είχαμε συνδεθεί, από ότι είχαμε ακουμπήσει κομμάτια του εαυτού μας εκεί.  Ο θυμός μας βοηθάει να συνδεθούμε με την πραγματικότητα και σιγά – σιγά να αποδεχτούμε την απώλεια ως κάτι οριστικό. Αν μοιραστεί με πρόσωπα με τα οποία νιώθουμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, μπορεί να κατανοηθεί. Δεν αισθανόμαστε μόνοι μας, δεν απειλείται η αξία μας, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι αυτό που ζήσαμε παραμένει στην καρδιά μας, στη μνήμη μας. Ο αποχωρισμός αποτελεί ένα στάδιο μετάβασης, μας βοηθά στην αναγέννησή μας.

3. Διαπραγμάτευση – Παζάρεμα: « Μήπως, αν είχα προσπαθήσει περισσότερο, θα ζούσε;» «Μήπως αν είχα κάνει αυτό ή εκείνο, θα είχε σωθεί αυτή η κατάσταση;». Κάθε απώλεια συνοδεύεται από απώλεια ελέγχου των συναισθημάτων. Πιστεύοντας ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα, προσπαθούμε να ανακτήσουμε αυτόν τον έλεγχο, ώστε να διατηρήσουμε το αίσθημα σταθερότητας μέσα μας. Όσο συνειδητοποιούμε ότι η απώλεια είναι αναπόφευκτη κι ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας σε αυτήν, τόσο αυτός ο έλεγχος χαλαρώνει και καταλαβαίνουμε ότι δεν περνάνε όλα από τα χέρια μας. Ότι είναι φορές που όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε ένα γεγονός.  Ο θάνατος, η απώλεια είναι γεγονότα που συμβαίνουν και εμείς καλούμαστε να τα δεχτούμε, συνειδητοποιώντας ότι στα γεγονότα της ζωής μας πότε μπορούμε να παρέμβουμε και να τα αλλάξουμε, πότε καλούμαστε να αλλάξουμε τον εαυτό μας για να τα δεχτούμε.

4. Κατάθλιψη: «Αρχίζω να δέχομαι αυτό που μου συμβαίνει και θλίβομαι για αυτό». Η επαφή με την πραγματικότητα φέρνει θλίψη. Είμαστε μόνοι μας, να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας. Αλλάζουμε, αποχωριζόμαστε ανθρώπους, εικόνες εαυτού που δεν μας ταιριάζουν, αλλάζουμε ώστε να έρθουμε πιο κοντά στην αλήθεια μας. Γινόμαστε όλο και πιο πολύ αυτό που πραγματικά είμαστε. Κάτι μένει άδειο και πρέπει να παραμείνει έτσι. Ό,τι έρχεται δεν έρχεται για να το καλύψει ως υποκατάστατο, αλλά για να το δούμε για αυτό που είναι, να το δεχτούμε γιατί το θέλουμε.

5. Αποδοχή: «Αποδέχομαι το γεγονός και αναλαμβάνω την ευθύνη των συναισθημάτων μου». Κάθε εμπειρία ζωής ήταν πολύτιμη. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα γεγονότα, μαθαίνουμε όμως να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας σε αυτά. Μαθαίνουμε να καλωσορίζουμε όπως και να αποχωριζόμαστε. Αυτό που μας κάνει χαρούμενους ή λυπημένους δεν είναι ο άλλος αλλά οι συνδέσεις που κάνουμε εμείς με ό,τι ζούμε. Μαθαίνουμε να χαιρόμαστε με τις στιγμές χωρίς να ζητάμε από αυτές, με μαγικό τρόπο, να μας δώσουν τα πάντα.  Συνειδητοποιούμε τη δύναμη που διαθέτουμε να παίρνουμε αποφάσεις και αυτή η αποφασιστικότητα μας κάνει πιο δημιουργικούς, πιο ευέλικτους στις αλλαγές. Κάθε πένθος στην πραγματικότητα εμπεριέχει και μια γέννηση, την οποία δεχόμαστε μόνο όταν περνάμε μέσα από αυτό, καλωσορίζοντας κάθε συναίσθημα που μας βοηθάει σε αυτήν την αλλαγή.

Αγγελική Μπολουδάκη