Η φύση της επιθετικότητας και της αγάπης είναι αδιαχώριστες. Στη σύνθεση και στη συνένωση είναι η απάντηση
2 Μαρτίου 2022
Μια μάνα που πιστεύει πως ανήκει στον κόσμο, μια μάνα που γιορτάζει την ίδια της την ύπαρξη
7 Μαΐου 2022

Να στεκόμαστε μπροστά στην άβυσσο, δημιουργώντας μέσα μας τον Οδυσσέα να παρατηρεί από απέναντι την άβυσσο, γαληνεμένοι

«Όλο αγωνίες, εφιάλτες και ρωτήματα η νιότη μου, όλο μισερές απόκρισες η αντρίκεια μου ηλικία· κοίταζα τ’ άστρα, κοίταζα τους ανθρώπους, κοίταζα τις ιδέες, τι χάος! Κι ανάμεσά τους, τι αγωνία να κυνηγάς το Θεό, το γαλάζιο πουλί με τα κόκκινα νύχια! Έπαιρνα ένα δρόμο, έφτανα στην άκρα, άβυσσος· γύριζα τρομαγμένος πίσω, έπαιρνα άλλο δρόμο, στην άκρα του πάλι άβυσσος· ξανάρχιζε η φυγή κ’ η καινούρια πορεία, κι άξαφνα ξεχάσκιζε πάλι μπροστά μου η ίδια άβυσσο. Όλοι οι δρόμοι του νου έφερναν στην άβυσσο· πανικός κ’ ελπίδα, οι δυο πόλοι όπου περιστρέφουνταν μέσα στον αέρα η νιότη μου κ’ η αντρίκεια ζωή μου. Μα τώρα, στα γεράματα, στέκουμαι ομπρός στην άβυσσο ήσυχα, άφοβα, δε φεύγω πια. Όχι εγώ, ο Οδυσσέας που πλάθω· τον δημιουργώ ν’ αναντιάζει με γαλήνη την άβυσσο, και δημιουργώντας τον, μάχουμαι να του μοιάσω. Δημιουργούμαι κ’ εγώ».

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο