Συναισθηματικός εκβιασμός: μία αόρατη μορφή κακοποίησης
7 Φεβρουαρίου 2022
Ο γονέας που συνδέεται βοηθά το παιδί του να μεγαλώνει. Ενώ μεγαλώνει επίσης ο ίδιος πολύ περισσότερο ακόμα.
10 Φεβρουαρίου 2022

Αγαπητέ γονιέ, να είσαι περήφανος για το παιδί σου!

Αγαπητέ γονιέ, να είσαι περήφανος για το παιδί σου!

Να είσαι περήφανος για αυτό που είναι σαν άνθρωπος.

Να είσαι περήφανος είτε τα καταφέρνει στο σχολείο είτε όχι. Είτε του αρέσει να καταπιάνεται με χειρωνακτικές εργασίες, είτε είναι καλλιτέχνης, είτε του αρέσει ο αθλητισμός είναι το παιδί σου.

Να τον αγαπάς για αυτό που είναι.

Όποιος κι αν είναι ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Είτε είναι ετεροφυλόφιλος είτε είναι ομοφυλόφιλος είναι το παιδί σου.

Να τον σέβεσαι για αυτό που είναι.

Είτε νοσεί σωματικά, είτε ψυχικά, είτε είναι παιδί με ειδικές ανάγκες είναι το παιδί σου.

Να τον αγαπάς αν έχει διαφορετικά ενδιαφέροντα από τα δικά σου.

Αν δεν τον αγαπάς για αυτό που είναι, γιατί δεν ταιριάζει στις ναρκισσιστικές σου προσδοκίες, δεν αγαπά τον εαυτό του, γιατί δεν τον αγαπάς εσύ.

Να σε προβληματίζει αν χρησιμοποιεί βία. Αν εκμεταλλεύεται τους άλλους ανθρώπους. Αν δεν είναι ειλικρινής. Αν δεν σέβεται και δεν εκτιμά τους άλλους ανθρώπους. Αν προσπαθεί να προοδεύσει εις βάρος άλλων. Αν καταφεύγει σε φαντασιώσεις πλάθοντας ένα ονειρικό κόσμο, ενώ αυτό που ζει τον ματαιώνει και τον κάνει να πονά. Αν κάνει εκπτώσεις στην αξία του και δεν βάζει τα όριά του. Να σε προβληματίζει ώστε να κινητοποιείσαι να δεις τι μπορείς να κάνεις για αυτό.

Να είσαι περήφανος για το παιδί σου σημαίνει να το αγαπάς για αυτό που είναι. Με όλες τις πλευρές της προσωπικότητάς του μαζί. Χωρίς να απομονώνεις κάποια από αυτήν και να την εξιδανικεύεις, προβάλλοντάς την.

Εάν είσαι περήφανος μόνο γιατί φέρνει καλούς βαθμούς, μόνο γιατί είναι ένας καλός μάστορας, μόνο γιατί του αρέσει η γυμναστική, μόνο γιατί είναι ετεροφυλόφιλος, μόνο γιατί είναι ομοφυλόφιλος, μόνο γιατί νοσεί, εξιδανικεύοντας αυτό το μεμονωμένο χαρακτηριστικό, είναι γιατί δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς τις υπόλοιπες πλευρές της προσωπικότητάς του και να τον δεις σαν σύνολο. Είναι γιατί στην πραγματικότητα δεν τον εκτιμάς αλλά τον χρησιμοποιείς για την δική σου επιβεβαίωση. Είναι γιατί δεν είσαι συμφιλιωμένος με σένα, επειδή δεν έχεις νιώσει την επιβεβαίωση που χρειαζόσουν και μεταθέτεις αυτήν την ανάγκη στο παιδί σου. Το παιδί σου δεν χρειάζεται επίδειξη, σεβασμό στην προσωπικότητά του χρειάζεται, με τρόπους που θα τον κάνουν να νιώθει ήρεμα με αυτό που είναι, ώστε να συμφιλιωθεί με κάθε πτυχή της προσωπικότητάς του. Σε αυτήν την περίπτωση το παιδί σου δεν θα είναι περήφανο για σένα, γιατί καταλαβαίνει ότι το χρησιμοποιείς για να καλύψεις τον εύθραυστο ναρκισσισμό σου. Δεν θα είναι περήφανος ούτε για τον εαυτό του, οπότε είτε θα αποσιωπά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του είτε θα τα προβάλει επιδεικτικά, νομίζοντας ότι αξίζει μόνο για αυτό το ένα που φαίνεται πως είναι.

Όταν ήμουν παιδί άκουσα από έναν πατέρα μια φράση, την οποία κράτησα. «Ο ρόλος του γονιού σταματά, όταν κλείνει τα μάτια του για πάντα»

Γονείς δεν γεννιόμαστε, γινόμαστε. Με τα σωστά και τα λάθη. Κάνοντας τους απολογισμούς μας, κάθε πεποίθηση, που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το παιδί, την αποχωριζόμαστε. Γιατί κάθε εσφαλμένη οπτική επηρεάζει την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα του, τη σχέση μας μαζί του, την σχέση του με τους άλλους ανθρώπους.

Αγγελική Μπολουδάκη