Φαντασίωση και πραγματικότητα
27 Αυγούστου 2018
Όταν αποκτάς κάτι όμορφο, κράτα το, φύλαξε το στην καρδιά σου
28 Αυγούστου 2018

Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου

Όταν ήμασταν παιδιά, υιοθετήσαμε ρόλους, όπου υπακούσαμε σε αυτούς, γιατί θέλαμε να ανήκουμε. Ό,τι ήταν αποδεκτό για τους άλλους, ήταν προσφιλές και για εμάς. Ταυτιστήκαμε με συνήθειες που δεν ήταν δικές μας, με συμπεριφορές που δεν μας ταίριαζαν,  γιατί έτσι νιώθαμε αποδεκτά.

Μπορεί τα χαρακτηριστικά σου να είναι η ανεξαρτησία, ο δυναμισμός, η πρωτοτυπία, όμως κάθε φορά που εξέφραζες την άποψη σου, δεν συναντούσες την αναγνώριση που είχες ανάγκη για να εδραιωθούν αυτά τα χαρακτηριστικά, μέσα από ένα καθρέφτισμα επιβεβαίωσης.

Αντίθετα, συναντούσες τον φόβο, την ανασφάλεια και μετά την επίκριση. Καθετί διαφορετικό τους έφερνε σε επαφή με τη δική τους διαφορετικότητα, η οποία είχε απορριφθεί και ο άνθρωπος σχετίζεται με τους άλλους, όπως έχει μάθει να σχετίζεται με τον εαυτό του. Δεν αρκεί μόνο η αγάπη, χρειάζεται και υπέρβαση για να μπορέσεις να αγκαλιάσεις τα διαφορετικά κομμάτια των ανθρώπων που αγαπάς, ακόμα κι αν δεν τα καταλαβαίνεις απόλυτα.

Υπάρχει ένας εαυτός αθέατος, κρυμμένος μήπως απορριφθεί ξανά, που φανερώνεται στα όνειρά μας, στις ελπίδες μας, στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας όταν είμαστε μόνοι μας.

Αυτός ο εαυτός που έχει επικριθεί, πονάει στην ιδέα ότι αγαπιέται μοναχά όταν συμβιβάζεται, όταν δεν καλλιεργεί αυτό που είναι, όταν παραμερίζει τη δυναμική του, όταν υπακούει, όταν έχει βιώσει την έλλειψη εκτίμησης για αυτό που είναι.

Λυπάται που άφησε τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να αναπτύξει κάθε πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του, όπως του άξιζε.

Ντρέπεται που αναγκάστηκε να κρυφτεί από την αλήθειά του. Γεμίζει ενοχές, θεωρώντας ότι κάθε έκφραση αλήθειας είναι λάθος και ότι μόνο όταν συμβιβάζεται θα ανήκει.

Ενας μαθημένος ρόλος δεν φεύγει εύκολα. Υπάρχει άρνηση να δούμε την αλήθεια, θυμός για τον χρόνο που πέρασε και δεν αξιοποιήθηκε επαρκώς η αλήθεια, ενοχές, διαπραγμάτευση όπου προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι αν είχαμε κάνει διαφορετικά θα είχαμε αποφύγει το ένα ή το άλλο, θλίψη, συμπόνια για τον εαυτό που δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Κάθε στάδιο είναι λυτρωτικό και απελευθερωτικό. Η άρνηση γιατί αυτή η άμυνα μας προστάτεψε από την αλήθεια που δεν αντέχαμε να δούμε, πόσο μάλλον να την αναλάβουμε. Ο θυμός γιατί έπρεπε να αποφορτιστεί η ένταση που συσσωρεύαμε τόσα χρόνια. Οι ενοχές που μας βοήθησαν να μην ταυτιστούμε απόλυτα αλλά να διατηρήσουμε την έγνοια για την αυθεντικότητά μας και για τους ανθρώπους που αγαπάμε, ώστε να μην αναπαράγουμε τα ίδια σε εκείνους. Η διαπραγμάτευση που μας βοήθησε να σκεπτόμαστε εναλλακτικές λύσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση ενσυνείδητα και ευσυνείδητα. Η θλίψη που δημιουργούσε τη συμπόνια μέσα μας για τον εαυτό μας και τους άλλους και μας βοήθησε στην προετοιμασία για τον αποχωρισμό όλων εκείνων που υιοθετήσαμε από την ανάγκη να ανήκουμε και να είμαστε αγαπητοί. Είναι μεγάλος ο δρόμος, η ιδέα όμως ότι στο βάθος μας περιμένει ένας εαυτός που ανυπομονεί να μας συναντήσει δημιουργεί τη διάθεση να ανοιχτούμε σε αυτόν με την απαραίτητη δεκτικότητα για να τον αποδεχτούμε.

Αγγελική Μπολουδάκη