Σε παρακαλώ, κατάλαβέ με
5 Ιανουαρίου 2018

Πως καταλαβαίνουμε ότι λειτουργούμε με υγιή τρόπο στις σχέσεις μας;

Πως καταλαβαίνουμε ότι λειτουργούμε με υγιή τρόπο στις σχέσεις μας;

Σέβεστε την προσωπικότητά σας;  Μπορεί, για παράδειγμα, να είστε δημιουργικός άνθρωπος. Σέβεστε την ικανότητά σας για δημιουργικότητα; Οι άνθρωποι με τους οποίους σχετίζεστε σέβονται την δημιουργικότητά σας ή λειτουργούν ανταγωνιστικά ή αμφιβάλλουν για σας; Σέβεστε την αυτονομία σας ώστε να δημιουργείτε, να χαίρεστε, να ζείτε τη ζωή σας με σεβασμό σε σας και στην επιθυμία σας και μοιράζεστε με αμοιβαιότητα, με ειλικρίνεια στην επικοινωνία και αυθεντικά συναισθήματα; Οτιδήποτε σας επηρεάζει στο ‘μαζί’ το συζητάτε με τρόπο που σέβεστε ο ένας τον άλλον;

Εκτιμάτε την αξία σας; Οι άνθρωποι που επιλέγετε σας εκτιμούν; Σας υπολογίζουν στις αποφάσεις τους; Υπάρχει κοινή προοπτική για τη σχέση και κοινή επιθυμία που εκφράζεται με έμπρακτο τρόπο;

Διαχωρίζετε την εκτίμηση από την επιβεβαίωση; Εκτιμώντας τον εαυτό σας, αφοσιώνεστε στους στόχους σας. Παίρνετε την επιβεβαίωση από την προσπάθειά σας. Συνειδητοποιείτε ότι η επιβεβαίωση των άλλων αφορά σε εκείνα που κάνετε, ενώ η εκτίμηση αφορά στην προσωπικότητά σας. Αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ αιτημάτων που εκφράζονται με επιχειρήματα από τις απαιτήσεις. Ακούτε τους άλλους, τα συναισθήματα, τις σκέψεις τους, τις επιθυμίες τους. Δεν απαντάτε για να απαντήσετε, αλλά με τις ερωτήσεις σας προσπαθείτε να καταλάβετε τον άλλον άνθρωπο πως νιώθεις, σκέπτεται, λειτουργεί.

Διακρίνετε τη σύνδεση από την εξάρτηση; Όταν συνδέεστε, νιώθετε ακεραιότητα. Συνδέεστε με κάθε πλευρά του εαυτού σας και επικοινωνείτε με τρόπο που υποστηρίζετε την αυθεντικότητά σας. Στις σχέσεις που υπάρχει σύνδεση και αρμονία, κάθε πλευρά σας αξιοποιείται και συναντά τις πλευρ΄ς του άλλου που αναλαμβάνει με ωριμότητα. Όταν εξαρτάστε αναβιώνετε τη σχέση γονιού-παιδιού. Όταν συνδέεστε, κάθε προσωπική αλλαγή σας φέρνει κοντά γιατί αναδεικνύονται όλα τα χαρακτηριστικά που υποστηρίζουν τη σχέση σας. Στην εξάρτηση δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, εκτίμηση, σεβασμός αλλά μια ένταση που κρατά δυο ανθρώπους στην ένταση που έζησαν κάποτε, νομίζοντας πως μόνο αυτή τους αξίζει. Στη συναισθηματική σύνδεση αυτό που θέλει ο ένας κουμπώνει με αυτό που θέλει ο άλλος σε ό,τι αφορά στην ανταπόκριση και ο κοινός τρόπος που βλέπουν τη σχέση γεφυρώνει όλες τις διαφορές.

Υιοθετήσαμε ρόλους που μας απομάκρυναν από την επικοινωνία που χρειάζεται μια σχέση για να λειτουργήσει αρμονικά. Όσο τους κρατάμε, ο τρόπος που σχετιζόμαστε, οι σχέσεις που επιλέγουμε, τους συντηρούν. Αποχαιρετώντας τους, αποδεχόμαστε την αλήθειά μας. Αυτή η αλήθεια μας βοηθάει να έρθουμε κοντά με την αλήθεια των άλλων.

 Καθένας μας έχει μάθει στο δικό του μοντέλο αγάπης, το οποίο δεν είναι απαραίτητα αυτό που χρειαζόμαστε. Αν, για παράδειγμα, βιώσαμε επίκριση, ονομάζουμε αγάπη την επίκριση. Επιλέγουμε την επίκριση σαν τρόπο επικοινωνίας, επιλέγουμε επικριτικούς ανθρώπους. Αποδεχόμενοι τον εαυτό μας, κάθε πλευρά του, αλλάζουμε ώστε να αναδυθεί η πραγματική μας επιθυμία για τον τρόπο που θέλουμε να σχετιζόμαστε.

Αγαπάμε όπως αγαπηθήκαμε από ανθρώπους με δυσκολίες, αδυναμίες και έλλειψη γνώσης.  Μπορεί να λέμε ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατό, στην πραγματικότητα όμως επαναλαμβάνουμε ό,τι μάθαμε, αναπαράγουμε ό,τι αισθανθήκαμε εξιδανικεύοντάς το, κάνουμε υποσυνείδητα τον άλλον να νιώσει όπως νιώσαμε, νομίζοντας ότι αν αισθανθεί όπως αισθανθήκαμε στο παρελθόν θα μας καταλάβει, ενώ ανεχόμαστε ό,τι μας επηρέασε αρνητικά.

Μόνο όταν εμπιστευόμαστε κάθε πτυχή της προσωπικότητάς μας και την υποστηρίζουμε,  αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και αυτά που θέλουμε στις σχέσεις μας. Αποδεχόμαστε και τους άλλους όπως είναι. Συνειδητοποιώντας ότι αυτά που θέλουμε είναι συγκεκριμένα μας είναι πιο εύκολο να τα δεχτούμε από εκείνους που μας ενώνει η κοινή επιθυμία για συμπόρευση με τρόπο που η πορεία του καθενός μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθειά μας και αυτή η πορεία μας ενώνει γιατί ό,τι αναδεικνύεται σε αυτήν είναι επιθυμία και των δυο. Σε κάθε σχέση που τα όρια εκτιμώνται κι οι αλήθειες εξελίσσουν, οι κοινές αξίες, το κοινό όραμα, ο κοινός τρόπος σύνδεσης κάνει κάθε διαφορετικότητα να συμπληρώνει και να γίνεται αρμονική.

Αγγελική Μπολουδάκη