Να σε σέβεσαι, να σε εκτιμάς, να σε βάζεις σε προτεραιότητα
23 Απριλίου 2024
«Ουδέν κακόν αμιγές καλού» όπως και «ουδέν καλόν αμιγές κακού»
30 Απριλίου 2024

Δεν θα έρθει αυτό που περιμένεις με τη μορφή που το περιμένεις, έχεις εσένα όμως

Abstract heart from human hands flat template. Creative care, hug, help vector sign icon type

Εσύ που τα δίνεις όλα στους άλλους και δεν κρατάς κάτι και για σένα, όπως και εσύ που θεωρείς ότι οι άλλοι σου χρωστάνε και είναι υποχρεωμένοι να σου δώσουν…

Εσύ που δίνεις προτεραιότητα σε όλους και τον εαυτό σου τον αφήνεις στην άκρη, όπως και εσύ που δεν βάζεις προτεραιότητες και δεν επικεντρώνεσαι κάπου συγκεκριμένα, αλλά και εσύ που δείχνεις στους άλλους πως ο εαυτός σου είναι το κέντρο του σύμπαντος…

Εσύ που νομίζεις πως ο κόσμος είναι εξιδανικευμένα καλός και δεν μπορείς να δεις τον πόνο που γίνεται οργή και μίσος, όπως κι εσύ που βλέπεις με τα μάτια της εγκατάλειψης και της απόρριψης και κάθε πράξη την ερμηνεύει ο πόνος σου, οπότε κάθε πράξη καταδικάζεται…

Εσύ που έμαθες να είσαι μόνος, προσπαθώντας να ελέγξεις τη μοναξιά που ένιωθες από παιδί, όπως κι εσύ που χωρίς τον άλλον δεν υπάρχεις…

Εσύ που θέλεις να είσαι μαζί με τον άλλον, όμως επιλέγεις την απουσία και την έλλειψη προτεραιότητας γιατί έμαθες να ζεις με αυτές, όπως κι εσύ που φοβάσαι να συνδεθείς και να δεσμευτείς επιλέγοντας…

Εσύ που βίωσες την αμφιβολία και αμφιβάλλεις για σένα όταν πρέπει να σε εμπιστευτείς, όπως και εσύ που αμφιβάλεις για τις προθέσεις των άλλων όταν δίνονται και δεσμεύονται, όταν κάνουν τα λόγια τους πράξεις…

Εσύ που η θλίψη δεν σε αφήνει να εκφράσεις την αλήθεια σου, όπως κι εσύ που η θλίψη σου γίνεται ένας χαρακτήρας που δεν σε εκφράζει…

Εσύ που έχεις την ευθύνη για τα συναισθήματα και τις πράξεις των άλλων, όπως κι εσύ που νομίζεις πως για όλα φταίνε οι άλλοι…

Δεν θα έρθει εκείνο που δεν ένιωσες όταν ήσουν παιδί, εκείνο που σου δόθηκε υπερβολικά και τώρα το αναζητάς. Δεν θα έρθει για να σου δοθεί, όπως το περίμενες τότε, για να ελευθερωθείς. Ό,τι έγινε δεν είχε να κάνει με σένα, δεν ευθυνόσουν εσύ. Δεν έγινε από πρόθεση, αλλά από δικό τους πόνο, από το δικό τους τραύμα.

Η θλίψη όταν γίνεται οργή παίρνει μια μορφή που δεν σε βοηθά να βλέπεις τον εαυτό σου όπως είναι, την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου, την αγάπη που μπορείς να μοιραστείς.

Θυμάμαι ένα παιδάκι που όταν έλειπε η μαμά και ο μπαμπάς έπαιζε με ένα κουβάρι. Το έφερνε κοντά του και μετά το απομάκρυνε. Μάθαινε να ελέγχει την απουσία έτσι.

Χωρίς την αίσθηση της απουσίας, θα είμαστε το ίδιο δημιουργικοί, άραγε; Χωρίς τη λύπη, θα συμπονούσαμε ανθρώπους και κάθε ζωντανή ψυχή με τον ίδιο τρόπο; Χωρίς το θυμό θα μαθαίναμε να είμαστε διεκδικητικοί κάθε φορά που χρειάζεται; Χωρίς τον πόνο θα κάναμε τις υπερβάσεις μας;

Κάποιες φορές το τραύμα είναι βαθύ, ο πόνος μεγάλος, η λύπη ξεπερνά τον άνθρωπο που τη βιώνει. Να είσαι μαζί σου εκείνες τις στιγμές κι αν είσαι και με ένα φιλαράκι που σε καταλαβαίνει, ακόμα καλύτερα θα είναι. Αλλά ακόμα κι αν δε σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, εσύ να σε υποστηρίζεις, να σου κάνεις παρέα, μην σε αφήνεις, μη σε εγκαταλείπεις.

Δεν θα έρθει αυτό που περιμένουμε, με τη μορφή που το περιμένουμε. Έχουμε εμάς όμως. Την αλήθεια μας, τη δημιουργικότητά μας. Και τα συναισθήματα μας; Και αυτά καλοδεχούμενα είναι. Αρκεί να τα κατανοούμε, να τ’ αποδεχόμαστε, να τα συντροφεύουμε, να μας αγαπάμε με αυτά.

Αγγελική Μπολουδάκη