Το πόσων ετών είμαι..
16 Νοεμβρίου 2019
Εμπόδια
19 Νοεμβρίου 2019

Το σύμπτωμα, η υποκειμενική εμπειρία

Δίνουμε νόημα στην ύπαρξή μας όταν είμαστε σε αρμονία με το είναι μας. Διαφορετικά το σύμπτωμα προσπαθεί να δώσει λύση εκεί που το εγώ μας αδυνατεί να δώσει νόημα.

Το κάθε σύμπτωμα είναι μοναδικό, όπως μοναδική είναι η προσωπική ιστορία του κάθε ανθρώπου.

Αν δεν μάθατε να ικανοποιείτε τις επιθυμίες σας αλλά αναγνωριζόσασταν μόνο όταν προσαρμοζόσασταν στις επιθυμίες των άλλων, σας είναι πιο εύκολο να συμβιβάζεστε. Το σύμπτωμά σας είναι ο συμβιβασμός, ο φόβος μήπως δεν έχετε την αποδοχή των άλλων όταν είσαστε ο αυθεντικός σας εαυτός. Εκείνο που σας βοηθάει είναι να τολμάτε στην αλήθειά σας, να πιστέψετε σε αυτό που εσείς επιθυμείτε, το οποίο σας εκφράζει και να το επικοινωνείτε. Οι άνθρωποι που μπορούν να σας καταλάβουν είναι οι συνοδοιπόροι σας. Εκείνοι που επικρίνουν, αμφισβητούν, υπηρετούν το σύμπτωμά σας, η εμπλοκή σας μαζί τους υπηρετεί το φόβο μήπως δεν γίνετε αποδεκτός χωρίς αυτό, την αγωνία να μετακινηθείτε στην αλήθειά σας. Ένα μικρό παιδί μέσα σας αγωνιά να τους αλλάξει μήπως αποδείξει την ύπαρξή τους σε εκείνους, μήπως τους θεραπεύσει και θεραπευτεί.

Αν ζήσατε σε ένα επικριτικό περιβάλλον, το σύμπτωμά σας είναι ότι δεν εμπιστεύεστε τον εαυτό σας. Δεν σας εκτιμάτε αρκετά ώστε να προχωρήσετε σύμφωνα με τη δική σας επιθυμία. Κάθε φορά που κάνετε λάθος, καταδικάζετε τον εαυτό σας. Εκείνοι που δεν σας εμπιστεύονται σας ελκύουν. Προσπαθείτε να κάνετε τον εαυτό σας ορατό σε εκείνους. Αν τους αλλάξετε, θα σας εμπιστευτούν, θα εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. Το μικρό παιδί ετεροκαθορίζεται, έχει ανάγκη το βλέμμα του άλλου για να υπάρξει. Εσείς έχετε ανάγκη το δικό σας βλέμμα, τη ματιά ανθρώπων που σας σέβονται, σας αποδέχονται και σας εκτιμούν.

Αν μεγαλώσατε με ένα γονιό που δεν είχε έλεγχο των παρορμήσεών του, σας φαίνεται οικεία η παρόρμηση. Η έλλειψη συντροφικότητάς, η αδυναμία σεβασμού των αναγκών σας, το έλλειμα στην επικοινωνία, περνούν απαρατήρητα. Το σύμπτωμά σας είναι να διαχειριστείτε την παρορμητικότητα του άλλου, μήπως νιώσετε την ασφάλεια που χρειάζεστε. Το μικρό παιδί μέσα σας νομίζει πως φταίει, ενοχοποιεί τον εαυτό του και προσπαθεί να επουλώσει τα τραύματα του άλλου, ενώ εκείνο που έχει ανάγκη είναι να δικαιωθεί, αναγνωρίζοντας πως στην ηρεμία νιώθει χαρά, στη συνέπεια αισθάνεται γαλήνη, στη ανταπόκριση με σεβασμό στις ανάγκες του νιώθει σιγουριά.

Όταν οι σκέψεις και οι πράξεις μας συντονίζονται με το είναι μας, βιώνουμε αρμονία. Το Εγώ μας συντονίζεται με το είναι μας. Όταν λειτουργούμε αντίθετα από ό,τι μας εκφράζει, το σύμπτωμα μας είναι Εγώ-δυστονικό. Το σύμπτωμά μας δεν συντονίζεται με το είναι μας και δρούμε αντίθετα από αυτό που πραγματικά μας εκφράζει. Οι σκέψεις, τα συναισθήματά, οι επιλογές, οι εμπειρίες υπηρετούν το σύμπτωμα και όχι την αυθεντικότητά μας.

Το σύμπτωμα τείνει στην επανάληψη. Η επανάληψη δημιουργεί ένα “οικείο” περιβάλλον στο οποίο κινείται. Αν έχετε ζήσει στην ένταση, για να επιλέξετε την ηρεμία χρειάζεται υπέρβαση. Αν η συντροφικότητα δεν ήταν προτεραιότητα σε ένα μέλος στην οικογένειά σας, για να λειτουργήσετε συντροφικά και να επιλέξετε τη συντροφικότητα, χρειάζεται να αποχωριστείτε το σύμπτωμά σας. Αν δεν σεβόντουσαν τις ανάγκες σας, έχετε ανάγκη να τις αφουγκραστείτε και να τις υποστηρίξετε, για να κάνετε το σύμπτωμα να χάσει την εξουσία του.

 Αν μάθατε να λειτουργείτε με μια συγκεκριμένη εικόνα, προσεγγίζετε τους στόχους σας, τη δημιουργικότητά σας, τους άλλους ανθρώπους, προσπαθώντας υποσυνείδητα να διατηρηθεί αυτή η εικόνα. Δεν τους προσεγγίζετε σύμφωνα με αυτό που είστε, με αυτό που πραγματικά θέλετε, αλλά με σκοπό να διατηρήσετε το σύμπτωμά σας. Οι επιλογές σας καθρεφτίζουν την διαιώνιση του συμπτώματος. “Αν σε αλλάξω, θα με δεις”, “Αν δεν με εκτιμήσω, δεν με εκτιμήσεις, δεν αναγνωρίσω τις ανάγκες μου, δεν τις σεβαστείς και εσύ, θα δικαιωθώ που πίστεψα πως έφταιγα για τα δικά σου λάθη”. “Όταν συνειδητοποιώ ότι δεν έφταιγα, δεν θυμώνω με το παρελθόν μου πια, δεν έχω ανάγκη το σύμπτωμά μου αλλά σέβομαι και εμπιστεύομαι την αξία μου. Συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι, σέβομαι αυτά που θέλω και έχω ανάγκη και νιώθω ευγνωμοσύνη για τους συνοδοιπόρους μου όπου υπάρχει σεβασμός στις ανάγκες μας γιατί η επικοινωνία μας φέρνει μαζί.”

Η σχέση του ανθρώπου με την απόλαυση όπως και με τη φαντασίωση, κάνει το σύμπτωμα να παραμένει ή να υποχωρεί. Η επιμονή σε ό,τι σας ωριμάζει, η υπομονή σε ό,τι σας υγιαίνει, η συνέπεια σε ό,τι σας κάνει να νιώθετε αυθεντικά συναισθήματα, το δόσιμο σε ό,τι σας κάνει να νιώθετε συντροφικά με τον εαυτό σας και με τους άλλους, η σύνδεση με ό,τι σας ανοίγει στα συναισθήματά σας και στη σύνδεση με τους άλλους, η ειλικρίνεια στις ανάγκες και στις επιθυμίες σας κάνουν το σύμπτωμα να υποχωρεί και την αλήθειά σας να αναδύεται.

 Αγγελική Μπολουδάκη