Πόσο ακριβή είναι η κάθε στιγμή που ζούμε…
13 Ιουλίου 2019
Πρώτα θα πρέπει να μάθουμε για τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας
15 Ιουλίου 2019

Θαυμασμός ή φθόνος

Το να θαυμάζεις  σημαίνει ότι εκτιμάς την αξία σου, την αξία των άλλων ανθρώπων. Ότι υπολογίζεις πόσο σημαντική -ός είσαι, πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι άνθρωποι. Ότι συνειδητοποιείς πόσο μοναδικά υπέροχος είναι ο καθένας μας.

Το να θαυμάζεις έναν άνθρωπο σημαίνει ότι τον αγαπάς. Ότι αγαπάς πτυχές της προσωπικότητάς του που εκτιμάς, που τις εκτιμάς και στον εαυτό σου.

Το να τον θαυμάζεις σημαίνει ότι χαίρεσαι με την ευημερία του άλλου ανθρώπου ακόμα και τις στιγμές που αφορούν μόνο εκείνον -η.

Ο φθόνος είναι κι αυτός θαυμασμός. Συντετριμμένος θαυμασμός για την ακρίβεια. Νιώθεις λύπη για τον εαυτό σου, για αυτά που δεν νομίζεις πως δεν έχεις πετύχει και στη θέα αυτού που έχει πετύχει ο άλλος άνθρωπος ένα κομμάτι σου νιώθει την ανάγκη να οικειοποιηθεί ότι διαθέτει εκείνη-ος που το “θαυμάζεις”. Η λύπη που εμφανίζεται στα μάτια σου μοιάζει πολύ με τον θαυμασμό. Ο θαυμασμός όμως έχει επιθυμία στο βλέμμα σου για τον άλλον άνθρωπο στην ολότητά του, ο φθόνος έχει ανάγκη για κάτι. Παγιδεύεσαι εσύ, παγιδεύεται κι ο άλλος άνθρωπος. Άλλο νομίζεις πως νιώθεις κι άλλο νιώθεις τελικά. Άλλο νομίζει ο άλλος άνθρωπος πως νιώθεις για εκείνον, άλλο νιώθεις εσύ. Νομίζεις πως αγαπάς, όμως στην πραγματικότητα αγαπάς ένα κομμάτι σε αυτόν, το οποίο το θέλεις για τον εαυτό σου. Για αυτό και οργίζεσαι ή απαιτείς ή επαιτείς  όταν δεν ικανοποιείται η ανάγκη σου, όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως σου υπαγορεύει ο προγραμματισμός σου. Για αυτό και τον βλέπεις σύμφωνα με την ανάγκη σου και όχι σύμφωνα με αυτό που είναι ο ίδιος. Για αυτό και πλανάσαι, κάτι που σε παίρνει από τον εαυτό σου, από την ικανότητά σου για σύνδεση και αγάπη.

Ο θαυμασμός με τον φθόνο μια λεπτή γραμμή ανάμεσά τους που τα διαχωρίζει και δεν τα ενώνει.

Ο θαυμασμός προϋποθέτει να καθαρίσουμε την αγάπη μέσα μας. Να αποδεχτούμε, να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως είμαστε. Να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας, να ασχοληθούμε με την αξία μας γόνιμα και επικοδομητικά.  Να σεβαστούμε την ελευθερία μας, την ελευθερία των άλλων ανθρώπων. Να κατανοήσουμε ότι μπορούμε μοναχά να αγαπάμε τους άλλους ανθρώπους και να τους επιτρέψουμε να είναι ο εαυτός τους αξιολογώντας αν αυτός ο εαυτός μας αρέσει. Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ταιριάζουμε με όλους τους ανθρώπους, αλλά με εκείνους που υπάρχουν μέσα μας ακόμα και πριν τους συναντήσουμε. Να αντιληφθούμε τη δύσκολη αλήθεια ότι μάθαμε να αγαπάμε μέσα από ρόλους, πεποιθήσεις, στερεοτυπικά σχήματα και ότι δεν αγαπάμε αληθινά. Να συνειδητοποιήσουμε ότι προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε ανάγκες και προσδοκίες για αυτό και δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν αισθανόμαστε αυτά που πρέπει να δούμε, να ακούσουμε, να αισθανθούμε σύμφωνα με αυτό που ζούμε, με αυτό που είμαστε, με αυτό που είναι ο άλλος. Να καταλάβουμε ότι όσο είμαστε μπερδεμένοι, θα μπερδεύουμε τους άλλους ανθρώπους, θα καταστρέφουμε όμορφες υγιείς σχέσεις και για αυτό χρειάζεται να καθαρίσουμε την αλήθεια μας ώστε να επικοινωνούμε με αυτήν, να επιλέγουμε με αυτήν. Να νιώσουμε Ευγνωμοσύνη που ζούμε, υπάρχουμε, αγαπάμε. Να αντιληφθούμε πως έχουμε έρθει για να προσφέρουμε, να μοιραζόμαστε, να λειτουργούμε κάνοντας καλό στον εαυτό μας και στους άλλους.

Ο φθόνος γίνεται αληθινός θαυμασμός όταν εκτιμήσουμε τον εαυτό μας με όλη τη δύναμη της ψυχής μας.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας