Δεν θα έρθει αυτό που περιμένεις με τη μορφή που το περιμένεις, έχεις εσένα όμως
29 Απριλίου 2024
Ευελιξία και δεκτικότητα
7 Μαΐου 2024

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού» όπως και «ουδέν καλόν αμιγές κακού»

Θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζεται να νιώθουμε εμπιστοσύνη στη ζωή ότι θα κυλήσει όπως είναι καλό για εμάς.

Όσο και να προσπαθούμε να ελέγξουμε μια κατασταση, είναι μάταιο, δεν μπορούμε. Μπορούμε να παρατηρούμε τα συναισθήματά μας, να αξιοποιούμε τις σκέψεις μας για αυτήν, δεν μπορούμε να την ελέγξουμε όμως.

Παρατηρώντας τον συντονισμό μας με αυτήν παραδινόμαστε. Παρατηρώντας τον μη συντονισμό μας, μαθαίνουμε κάτι για εμάς που πρέπει να αλλάξουμε. Να αλλάξουμε εμείς και όχι να ελέγξουμε την κατάσταση.

Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να δούμε το μάθημα που μας δίνει ένα γεγονός που δεν είναι ευχάριστο, όμως όταν το βλέπουμε όπως είναι, χωρίς να το αρνούμαστε, χωρίς να το υποτιμάμε, χωρίς να βλέπουμε μόνο την κακή του πλευρά, μαθαίνουμε, ωριμάζουμε, παραδινόμαστε στη ζωή και σε ό,τι μας δίνει.

Όταν αποδεσμευόμαστε από το πώς θα πρέπει να είναι τα πράγματα, τα ζούμε για αυτό που είναι. Αν έχω μια τέλεια εικόνα για μένα, δεν παρατηρώ τις ατέλειές μου, δεν δέχομαι τις αδυναμίες μου. Όταν σέβομαι τις αδυναμίες μου, δεν πάω κόντρα σε μένα αλλά με δέχομαι, δέχομαι τα όρια μου, αυτά που μπορώ να καταφέρω όπως κι αυτά που δεν μπορώ.

Όσο προσπαθούμε να ελέγχουμε, νομίζουμε ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Δεν χαιρόμαστε τον συντονισμό, δεν παρατηρούμε την έλλειψη συντονισμού. Κάθε φορά που κάτι συντονίζεται μαζί μας, προσπαθούμε να το ελέγξουμε, ενώ όταν κάτι δεν συντονίζεται, αντί για να το αφήσουμε στη δική του ροή, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να του αλλάξουμε την πορεία για να είναι μαζί μας.

Τα σχέδια μας είναι προσχέδια, τα πράγματα αλλάζουν, η ζωή μας είναι γεμάτη αλλαγές, το αύριο δεν το γνωρίζει κανείς. Μόνο να πιστεύουμε μπορούμε ότι η ζωή είναι γενναιόδωρη μαζί μας και ότι το καθετί θα μας οδηγήσει στον προορισμό μας.

Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, αν όμως η ζωή μας μας πάει αλλού, το σεβόμαστε.

Να γίνουμε πιο δεκτικοί σε μας, πιο συμφιλιωμένοι με τα δώρα της ζωής, αυτά που μας δίνει καθημερινά, χαρούμενα και επώδυνα.  Φοβόμαστε πως αν μας  δεχτούμε, θα δεχτούμε και τις πληγές μας, θα δεχτούμε τις αδυναμίες μας, τις ατέλειες μας, τον πόνο μας, την ευαλωτότητά μας, τους περιορισμούς μας.  Αν όμως δεν το κάνουμε, η αγάπη για μας και για τους άλλους δεν θα βρει το χώρο της για να υπάρξει. .

Λέμε στον εαυτό μας, αν έχουμε αυτό ή το άλλο θα είμαστε ευτυχισμένοι κι έτσι δεν ανακαλύπτουμε στο σήμερα μικρές ή μεγάλες χαρές που μας καλούν να τις νιώσουμε. Μια παροιμία λέει «περιμένοντας το χρυσάφι, χάνουμε το ασήμι », αυτό που παρατηρούμε στην κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας αν αφεθούμε σε αυτήν.

Αν έχουμε τραύματα, δεν θα φύγουν, μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά, απολαμβάνοντας στιγμές στην καθημερινότητά μας. Αν ένας άνθρωπος δεν σας αγαπάει, δεν θα μπορέσετε, όσο κι αν προσπαθείτε,  να τον κάνετε να σας αγαπήσει, το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να δώσετε την ενέργειά σας σε εσάς.

Δεν σημαίνει πως εάν σκεφτόμαστε θετικά, θα πάνε όλα θετικά στη ζωή μας. Σημαίνει πως όταν δεχόμαστε εκείνα που μας συμβαίνουν και δίνουμε νόημα σε αυτά, ζούμε τη ζωή μας για αυτό που είναι. Αν σκεφτόμαστε μόνο το αρνητικό, προσπαθώντας να ελέγξουμε την κάθε έκβαση, δεν ζούμε, δεν βιώνουμε κάθε συναίσθημα που μας διακινει το κάθε γεγονός ώστε να δούμε που θα μας πάει.

Υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή μας που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές.

Όταν η ζωή σας φέρνει γεγονότα στα οποία δεν μπορείτε να έχετε καμία επίδραση, σκεφτείτε μήπως είναι η ώρα να δεχτείτε αυτό που είστε, αυτό που μπορείτε να κάνετε. Όταν αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν χωρίς να τα πιέζουμε ή να τα σπρώχνουμε, μας δείχνουν το δρόμο. Κι όταν δεν ελέγχουμε, παρατηρούμε, αξιολογούμε, συμμετέχουμε στη διαδικασία της ζωής, αλλάζουμε ό,τι είναι καλό να αλλάξουμε σε εμάς, ωριμάζουμε.

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού» όπως και «ουδέν καλόν αμιγές κακού». Σκοτάδι και φως αλληλοσυμπληρώνονται και βαδίζουν χέρι – χέρι στη ζωή μας και εκείνο που μας κάνει να επιλέγουμε το ένα ή το άλλο είναι να τα βλέπουμε όπως είναι, χωρίς να τα εξιδανικεύουμε, χωρίς να τα έχουμε ανάγκη για κάποιο λόγο. Όταν τα βλέπουμε όπως είναι, κάθε νόημά τους είναι καλοδεχούμενο γιατί μας ωριμάζει και μας δείχνει ποια πλευρά του εαυτού μας πρέπει να περιορίσουμε και ποια να καλλιεργήσουμε.

Αγγελική Μπολουδάκη