«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους περισσότερους από εμάς δεν είναι να θέσουμε τον στόχο μας πολύ ψηλά και να αποτύχουμε, αλλά να τον θέσουμε πολύ χαμηλά και να τον πετύχουμε.»

Πολλές φορές, αποφεύγουμε να θέτουμε υψηλούς στόχους γιατί φοβόμαστε την αποτυχία. Προτιμούμε να βάζουμε εύκολα επιτεύξιμους στόχους, τους οποίους μπορούμε να φτάσουμε χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση μπορεί να μας εγκλωβίσει σε μια μετριότητα, όπου δεν εξελισσόμαστε και δεν αξιοποιούμε πλήρως τις δυνατότητές μας.

Οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας μπορεί να αφορούν είτε την επαγγελματική μας πορεία είτε την προσωπική μας εξέλιξη. Στην επαγγελματική σφαίρα, μπορεί να επιδιώκουμε μια προαγωγή, τη δημιουργία μιας δικής μας επιχείρησης, ή την απόκτηση νέων δεξιοτήτων που θα μας κάνουν πιο αποτελεσματικούς και δημιουργικούς. Αν οι στόχοι μας είναι χαμηλοί – αν, για παράδειγμα, αρκούμαστε στο να «παραμένουμε ασφαλείς» στη δουλειά μας χωρίς να εξελισσόμαστε – τότε περιορίζουμε τις δυνατότητές μας και χάνουμε ευκαιρίες για ανάπτυξη και ικανοποίηση.

Στον προσωπικό τομέα, οι στόχοι μας δεν αφορούν απλώς το να έχουμε μια σταθερή και χωρίς συγκρούσεις καθημερινότητα, αλλά να καλλιεργούμε σχέσεις και εμπειρίες που μας γεμίζουν ουσιαστικά. Μια σχέση – είτε φιλική, οικογενειακή, ερωτική ή επαγγελματική – δεν είναι πραγματικά ολοκληρωμένη αν βασίζεται μόνο στη συνήθεια ή στην ανάγκη για κοινωνική αποδοχή. Για να είναι βαθιά και ουσιαστική, χρειάζεται να πληροί ορισμένα βασικά κριτήρια, όπως σεβασμός, αναγνώριση της αξίας του κάθε μέλους, των συναισθημάτων, των ορίων και των επιλογών του, αυθεντική επικοινωνία, εκτίμηση, και αμοιβαία εξέλιξη.

Η πραγματική αποτυχία δεν είναι να ονειρευόμαστε μεγάλα πράγματα και να μην τα καταφέρνουμε, αλλά να βάζουμε τον πήχη τόσο χαμηλά ώστε να μην προκαλούμε τον εαυτό μας να γίνει καλύτερος.

Οι μεγάλοι στόχοι μας ωθούν να αναπτύξουμε τις δεξιότητες, τη γνώση και την ανθεκτικότητα που απαιτείται για την πραγματική πρόοδο.

Η πρόκληση, λοιπόν, είναι να τολμήσουμε να θέσουμε υψηλούς στόχους, γνωρίζοντας ότι ακόμα και αν δεν τους φτάσουμε απόλυτα, η πορεία μας προς αυτούς θα μας έχει μεταμορφώσει και βελτιώσει σημαντικά.

Βέβαια δεν πρέπει να βλέπουμε τους υψηλούς στόχους ως κάτι που «πρέπει» να πετύχουμε για να καλύψουμε μια έλλειψη, αλλά ως μια φυσική έκφραση του δυναμικού μας. Δεν κυνηγάμε την επιτυχία από φόβο μήπως μείνουμε πίσω, αλλά επειδή η εξέλιξη είναι μέρος της φύσης μας.

Δεν θέτουμε υψηλούς στόχους επειδή «χρειαζόμαστε» κάτι, αλλά επειδή μπορούμε. Η δημιουργικότητα, η γνώση, η ανάπτυξη είναι ανεξάντλητες και η προσπάθεια προς το καλύτερο δεν γίνεται για να γεμίσει κάποιο κενό, αλλά για να εκφράσουμε το μέγιστο των δυνατοτήτων μας.

Αντί να σκεφτόμαστε «πρέπει να βάλω μεγάλους στόχους γιατί αλλιώς δεν θα τα καταφέρω», μπορούμε να πούμε:
«Βάζω μεγάλους στόχους επειδή αγαπώ την εξέλιξη και τον εαυτό μου».
Δεν πιέζουμε τον εαυτό μας από ανάγκη, αλλά τον εμπνέουμε από επιλογή.

Δεν χρειαζόμαστε να συγκρινόμαστε ή να αποδεικνύουμε την αξία μας μέσω των επιτευγμάτων μας. Αντίθετα, η πορεία προς τους υψηλούς στόχους γίνεται ένα παιχνίδι δημιουργίας, όπου το αποτέλεσμα είναι λιγότερο σημαντικό από την ίδια τη διαδικασία. Η επιτυχία δεν είναι ένα σημείο προορισμού, αλλά ένα φυσικό επακόλουθο της διαρκούς ανάπτυξης.

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα – ούτε την αποτυχία ούτε την επιτυχία. Απλώς βαδίζουμε μπροστά, με εμπιστοσύνη ότι όποιο ύψος και αν επιλέξουμε να στοχεύσουμε, η ίδια η διαδρομή θα είναι πλούσια και γεμάτη αξία.

Αγγελική Μπολουδάκη