Όταν δεν αναζητάμε την προσοχή, ανακαλύπτουμε ότι δίνουμε την προσοχή μας σε ό,τι κάνει την αλήθεια μας πιο καθαρή, σε ό,τι κάνει πιο ποιοτική τη σύνδεσή μας με τους άλλους
14 Μαρτίου 2024
Επαρκής
28 Μαρτίου 2024

Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου

Μια κρύα μέρα του χειμώνα στο δάσος, μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, μια ομάδα σκαντζόχοιρων αφού είχαν εξαντλήσει όλους τους πιθανούς τρόπους προκειμένου να ζεσταθούν ο καθένας μόνος του, αποφάσισαν να έρθουν πιο κοντά. Το προηγούμενο βράδυ, ένας σκαντζόχοιρος είχε πεθάνει από το πολύ κρύο. Η δυσάρεστη αυτή είδηση τους τρόμαξε τόσο, που γρήγορα έσπευσαν να σμίξουν όλοι μαζί για να ζεσταθούν. Ωστόσο, με αυτή τους την

προσπάθεια, τραυμάτιζε ο ένας τον άλλο με τα αιχμηρά του αγκάθια και αμέσως απομακρύνθηκαν πριν τραυματιστούν περισσότερο. Όποτε η ανάγκη για ζεστασιά τους ξαναέφερνε κοντά, το πρόβλημα

με τ’ αγκάθια τους επαναλαμβανόταν. Παρέπαιαν λοιπόν ανάμεσα σε δύο κακά, ώσπου ανακάλυψαν τη σωστή απόσταση, από την οποία μπορούσαν ν’ ανεχτούν ο ένας τον άλλον

Αρθούρος Σοπενχάουερ

Πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον με την επιθυμία μας, με τις μνήμες μας, με τις ακάλυπτες ανάγκες μας, με τις  προσδοκίες μας.

Κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος, που έρχεται στον κόσμο για να δώσει, να μοιραστεί, να δεχτεί. Όσο πιο ακέραιοι νιώθουμε μέσα μας, τα αγκάθια των άλλων δεν μπορούν να μας πληγώσουν. Όσο δεν μας πληγώνουν τα δικά μας, δημιουργούμε την οικειότητα που θέλουμε.

Ακέραιοι νιώθουμε όταν δεν μας απορρίπτουμε. Όταν δεν μας επικρίνουμε για αυτό που είμαστε, για ό,τι ζήσαμε. Όταν νιώθουμε ότι αξίζουμε για αυτό που είμαστε. Ακέραιοι νιώθουμε όταν μας αποδεχόμαστε. Όταν δεν εστιάζουμε στο λάθος, αλλά εστιάζουμε στην προσπάθεια που κάναμε. Όταν συνειδητοποιούμε πως όταν προσπαθούμε να μας διορθώσουμε με επικριτικό τρόπο ή όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε τους  άλλους με επικριτικό τρόπο, η συμπεριφορά μας αντανακλά κομμάτια του εαυτού μας που έχουν απορριφθεί από εμάς.

Όταν μας αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να πλησιάσουμε τους άλλους όπως νιώθει οικεία ο καθένας μας. Καθένας μας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο την οικειότητα και πρέπει να το σεβαστούμε με ευλάβεια, γιατί καθένας είναι διαφορετικός και θέλουμε διαφορετικά πράγματα για να νιώθουμε καλά μέσα μας.

Οι φόβοι μήπως επικριθούμε ή απορριφθούμε, ο φόβος της εγκατάλειψης,  ο φόβος μην πληγωθούμε, ο φόβος της δέσμευσης και της οικειότητας, επηρεάζουν το αίσθημα ακεραιότητάς μας. Όταν μας αποδεχόμαστε, δεσμευόμαστε με το είναι μας. Με ολάκερη την ύπαρξή μας. Επιδιώκουμε τη συστηματικότητα, την αφοσίωση, την προτεραιότητα, τη δέσμευση, γιατί τα δίνουμε σε εμάς. Αν όμως δεν σε αποδέχεσαι, βάζεις σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες σου, οπότε επιλέγεις ανθρώπους που βάζουν σε δεύτερη μοίρα τις δικές τους ανάγκες, που σε φροντίζουν σα μικρό παιδί, που σε έχουν ανάγκη, που σε επιβεβαιώνουν για να σε κρατήσουν, που υποχωρούν για να σου κάνουν τα χατίρια, ανθρώπους που  όμως δεν δεσμεύονται, δεν αλλάζουν υπεύθυνα, δεν αφοσιώνονται, δεν έχουν σχέσεις σεβασμού στη ζωή τους, ανθρώπους που σας ενώνουν οι φόβοι σας μήπως μείνετε μόνοι σας. Και τότε χρειάζεσαι τα αγκάθια σου, τη δική σου προστασία, για να μάθεις ότι μπορείς και μόνος/η σου.

Όλοι μας έχουμε τις πληγές μας, έχουμε τους φόβους μας, έχουμε ζήσει εμπειρίες που μας επηρέασαν και  μας διαμόρφωσαν.

Δεν είναι εύκολο να ανατρέξουμε σε σχέσεις χρόνων και να δούμε ότι αυτό που μας κράτησε ήταν τα ελλείμματά μας. Είναι πολύ επώδυνο να δούμε πως ό,τι κρίνουμε σε εκείνους  ήταν και μια δική μας πλευρά, που από φόβο μήπως τη χάσουμε και τους χάσουμε, αρνιόμασταν  να την αναλάβουμε. Είναι οδυνηρό  να ισχυροποιήσουμε τη δέσμευση, την αφοσίωση, την ευθύνη,  γιατί αφήνουμε τη φροντίδα που απολαμβάναμε σαν  μικρά παιδιά, τα οποία πάντα αποζητούν από τον άλλον αυτό που δεν μπορούν να δώσουν στον εαυτό τους. Δεν είναι εύκολο να βάλουμε όρια και να μετρήσουμε απώλειες.

Κι όμως μόνο όταν βάζουμε όρια, τα αγκάθια μας δεν μας πληγώνουν, ούτε επηρεάζουν αρνητικά τους άλλους αλλά μας περιβάλουν.  Όταν βάζουμε όρια, πάνω από όλα στον εαυτό μας, σε κάθε ανώριμη πλευρά μας που προσπαθεί να προσαρμοστεί με τρόπο που αφομοιώνεται, σε κάθε ρηχή μας συμπεριφορά που φανερώνουμε μια υποχωρητικότητα σε σημείο που δεν είμαστε ειλικρινείς , σε κάθε προσπάθεια επίδειξης μιας εικόνας που δεν μας εκφράζει από φόβο ότι δεν θα γίνει αποδεκτός  ο πραγματικός μας εαυτός. Όταν είμαστε αυθεντικοί, νιώθει ασφαλής και ο άλλος άνθρωπος να επικοινωνήσει και να συνδεθεί. Να δεσμευτεί και να βάλει προτεραιότητες. Όταν σεβόμαστε τον εαυτό μας, είναι πιο εύκολο και για τον άλλον να σεβαστεί τον εαυτό του. Όταν εκτιμάμε την αξία μας, δίνουμε το παράδειγμα και στον άλλον να κάνει το ίδιο.

Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, όχι όμως να τραφούμε παρασιτικά από αυτό που είναι ο καθένας μας ούτε από τον φόβο μήπως μείνουμε μόνοι μας. Έχουμε ανάγκη να αναδείξουμε τις πιο φωτεινές, ανθρώπινες και αληθινές πλευρές του εαυτού μας και κάθε άνθρωπος που προσπαθεί από την δική του πλευρά για αυτό μας εμπνέει με ευγνωμοσύνη και δημιουργεί ρίζες στο αίσθημα οικειότητας που μας συνδέει με τους άλλους.

Αγγελική Μπολουδάκη