Εάν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις
6 Φεβρουαρίου 2018
Σώσε τα όνειρα
7 Φεβρουαρίου 2018

Φροντίζω τα συναισθήματά μου

Φροντίζω τα συναισθήματά μου κάθε φορά που τα σέβομαι. Τα αφουγκράζομαι και τους δίνω χώρο. Νοιάζομαι για αυτά. Τα αναγνωρίζω ως δώρο και προσπαθώ να καταλάβω τι  θέλει να μου πει το καθένα από αυτά.

Φροντίζω τα συναισθήματά μου όταν συνδέομαι μαζί τους. Έρχομαι σε επαφή με την χαρά μου, της δίνω χώρο, αφήνομαι σε αυτήν, ανοίγω την πόρτα να την καλωσορίσω,  να με διαπεράσει. Έρχομαι σε επαφή με τη λύπη μου, τη καλοδέχομαι. Τη σέβομαι, αναγνωρίζω ότι χρειάζεται το χώρο και το χρόνο μου, ότι έχει ανάγκη την αποδοχή μου, ότι χρειάζεται να γίνει ένα με μένα για να την καταλάβω. Όταν την αποδέχομαι, κάνει τον κύκλο της. Έρχομαι σε επαφή με το θυμό μου,  προσπαθώ να καταλάβω μήπως πρέπει να βάλω όρια σε δικές μου συμπεριφορές, σε συμπεριφορές άλλων.

Σέβομαι τα συναισθήματά μου σημαίνει ότι κάποιες φορές μιλά το παιδί μέσα μου, που με χρειάζεται να του συμπαρασταθώ, πότε μιλούν οι πεποιθήσεις μου όπου προσπαθώ να τις φιλτράρω κρατώντας ό,τι με αφορά, πότε μιλά η επιθυμία μου για εκείνο που θέλω. Το παιδί έχει νιώσει συναισθήματα και θυμάται. Χαρά αλλά και λύπη. Πόνο και θυμό. Αυτά τα συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια κάθε φορά που κάτι παρόμοιο το πυροδοτεί. Όταν τα νιώθω, συνδέομαι μαζί τους και παρατηρώ που υπάρχει δυνατότητα δέσμευσης και άρα αλλαγής μέσα από μια ισότιμη επικοινωνία. Όταν τα νιώθω και εκεί που τα νιώθω υπάρχει αδιέξοδο, δεν υπάρχει δυνατότητα ζύμωσης και αλλαγής, εαν τα ανακυκλώνω, σημαίνει ότι κάτι μέσα μου με κάνει να παραμένω στην θέση του παιδιού που με χρειάζεται να το αναγνωρίσω. Από την άλλη, κάποιες από τις πεποιθήσεις μου με οδηγούν εκεί που θα ήθελαν οι άλλοι για μένα, προσπαθώντας να ικανοποιήσω προσδοκίες άλλων, νομίζοντας ότι το να υπηρετώ σημαίνει σύνδεση. Όταν επιτρέπω στη δυσφορία να γίνει ένα με μένα, χωρίς να την κρίνω, καταλαβαίνω που νιώθω η δική μου επιθυμία και πότε επηρεάζομαι από την επιθυμία και την αδυναμία του άλλου, η οποία με βγάζει από την δική μου επιθυμία να είμαι σε σύνδεση με το είναι μου.

Κάθε φορά που ενθαρρύνω το μικρό παιδί μέσα μου, που αποσπάται συνεχώς από την επιθυμία του άλλου, να δεσμευτεί με τη δική του επιθυμία, σαν να ανοίγεται πιο εύκολα ο δικός μου δρόμος. Κάθε φορά που σκέπτομαι αν αυτό που κάνω, το θέλω πραγματικά ή το κάνω για να ευχαριστήσω τους άλλους, οι ενοχές, που έχουν να κάνουν με το φόβο μου ότι αν αλλάξω τις πεποιθήσεις μου θα χάσω τους σημαντικούς άλλους, γίνονται έγνοια.

Κάθε συναίσθημά μας θέλει να μας πει κάτι. Χρειάζεται τη φροντίδα του, το ενδιαφέρον μας. Έχει ανάγκη να το καλοδεχτούμε, να το κατανοήσουμε. Να το σεβαστούμε για αυτό που είναι. Έχει ανάγκη να εκφραστεί ώστε να γίνει κατανοητό. Πάνω από όλα από μας. Όταν δεν τα διαχωρίζουμε σε θετικά και αρνητικά και δεν τα επικρίνουμε, τα σεβόμαστε.  Ακόμα και στις περιπτώσεις που μας παρασύρει ένα συναίσθημά μας, είναι γιατί κάτι πρέπει να εκφραστεί με έντονο τρόπο, το οποίο παρέμενε απωθημένο μέσα μας για αρκετό καιρό. Όταν αυτό συμβεί, τότε η ορμή του καταλαγιάζει. Όταν όμως επικρίνουμε τον εαυτό μας για τα συναισθήματά μας, τότε γεμίζουμε αρνητισμό. Νιώθουμε ενοχές, κάτι που μας κάνει να γινόμαστε άδικοι με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Φροντίζω τα συναισθήματά μου σημαίνει ότι νοιάζομαι για αυτά.  Συνδέομαι μαζί τους και τα οδηγώ εκεί που θέλω, εκεί που νιώθω ακεραιότητα και ένωση με τον εαυτό μου.

Αγγελική Μπολουδάκη