Αλλάζω για μένα, για να κάνω καλύτερη την αγάπη μέσα μου και συναντώ ανθρώπους που αλλάζουν μαζί μου
24 Αυγούστου 2018
Συνεξάρτηση
25 Αυγούστου 2018

Είσαι το δοχείο, όχι το περιεχόμενο

Ο πόνος είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Κάθε φορά που τον κατανοούμε και τον περιέχουμε, τον αγκαλιάζουμε.

Είναι ανθρώπινο να αντιστεκόμαστε σε αυτόν, αρχικά. Όμως, όταν καταλαβαίνουμε ότι είναι μάταιη η προσδοκία μας να του ξεφύγουμε, τον αποδεχόμαστε. Είναι μέρος της ζωής μας, της ύπαρξής μας.

Όταν τον αποφεύγουμε, χωρίζουμε τον εαυτό μας σε καλά και κακά κομμάτια, κάτι που μας διαιρεί και μας γεμίζει ενοχές που νιώθουμε συναισθήματα, τα οποία θεωρούμε μη αποδεκτά. Όταν, όμως, δεν τον πολεμάμε, σεβόμαστε το μήνυμά του, ωριμάζουμε μαζί του.

Όταν συνδεόμαστε με ειλικρίνεια μαζί του, αντί να τον βλέπουμε ως τον εχθρό που πρέπει να αποφύγουμε, παρατηρούμε πως μας συνδέει με το είναι μας, με τους άλλους που μαζί τους βιώνουμε συναισθήματα που μας ενώνουν.

Τον κρατάμε, δεν μας κρατάει, τον περιέχουμε, γινόμαστε πιο ανθρώπινοι μαζί του, πιο όμορφα ατελείς.

Όταν αρνιόμαστε τον πόνο, εκείνος επιδιώκει να εκφραστεί, γιατί το απωθημένο συναίσθημα διψά για έκφραση. Μέσα από πράξεις που τις επιλέγουμε υποσυνείδητα για να έρθουμε σε επαφή με αυτόν. Αποφεύγουμε τη χαρά, γιατί εκείνος επιδιώκει να μας συναντήσει με κάθε τρόπο να μας χαρίσει το μήνυμά του.

Είναι φορές που θυμώνουμε μαζί του, άλλες που επιδιώκουμε να τον εξαφανίσουμε με μαγικό τρόπο, άλλες που συνδεόμαστε με τους άλλους μέσω των τραυμάτων μας για να τα δούμε, να τα νιώσουμε, να τα αναγνωρίσουμε, να τα εκφράσουμε, να αναγνωρίσουμε το τραύμα μας, να μας συμπονέσουμε.

Κάθε φορά που αποφεύγουμε να τον ελέγξουμε για να μην τον νιώσουμε, τον κατανοούμε, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν πληγές που μπορεί να μην θεραπευτούν ολότελα, άλλες που το σημάδι τους θα μένει για να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, άλλες που μας φανερώνουν ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για να μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε, άλλες που μας δείχνουν ότι είμαστε αποδεκτοί όπως είμαστε, ακόμα και με τις ευάλωτες πλευρές μας, εκείνες που είναι ποτισμένες στον πόνο.

Κάθε φορά που αποδεχόμαστε τον δικό μας πόνο, βαθαίνουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους. Χάρη σε αυτόν, ανοιγόμαστε, γινόμαστε πιο αυθεντικοί, συνδεόμαστε καρδιακά.

Αξίζουμε και με τον πόνο μας. Ο τρόπος που τον αντιμετωπίζουμε επηρεάζει την αξία μας, μας κάνει πιο αποδεκτούς, λιγότερο ενοχικούς. Η αποδοχή του μας ειρηνεύει, γιατί όταν είμαστε δίπλα του, μαζί του, μας αγαπάμε συνειδητά.

Αγγελική Μπολουδάκη