Η επικοινωνία είναι ένα ταξίδι
11 Οκτωβρίου 2021
Πως διαχειριζόμαστε τις ατέλειές μας
20 Οκτωβρίου 2021

Δώρα ζωής οι άνθρωποι

Τα τρία τελευταία χρόνια κάναμε ένα ταξίδι μαζί με έναν νέο άνθρωπο. 15 χρόνων ήταν όταν ξεκινήσαμε μαζί το ταξίδι μας, 18 τώρα.

Μάθαμε πολλά μαζί. Εγώ περισσότερα …

Η διαφορά της ηλικίας μας μεγάλη, η κοινή μας όμως επιθυμία για επικοινωνία και σύνδεση γεφύρωνε την απόσταση.

Ερχόταν σταθερά κάθε εβδομάδα και η ψυχική μας σύνδεση απαντούσε στα ερωτήματά μας, παρότι το ερώτημα όπως και η απάντηση δεν ήταν ευδιάκριτα πάντα.

Περίμενα τις συναντήσεις μας. Ήταν φορές που με διόρθωνε και εγώ τον άκουγα με θαυμασμό.

«Στενοχωρήθηκες», του έλεγα, για ένα περιστατικό που μου ανέφερε, όπου ένιωσε αδικημένος. Απογοητεύτηκα, μου απαντούσε…

Λίγους μήνες πριν γνώρισε την κοπέλα του. Κοινό σημείο τους η επικοινωνία και η σύνδεση.

Μπορεί να μοιραστεί τα πάντα μαζί της. Όπως και εκείνη το ίδιο.

Πάντα είχε φίλους που υποστήριζαν ο ένας τον άλλον.

Στη σχολή που πήγε γνώρισε νέους ανθρώπους. Τώρα θέλω να νιώθουμε μαζί με τους φίλους μου, μου λέει.

Την τελευταία φορά μου είπε συγκινημένος. “Νιώθω ευτυχισμένος… Και λυπημένος ταυτόχρονα… Ευτυχισμένος γιατί πέτυχα το στόχο μου, σπουδάζω το επάγγελμα που πάντα επιθυμούσα και γιατί νιώθω αγάπη. Λυπημένος γιατί… το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος του. Ίσως γυρίσω κάποια στιγμή για κάποιο άλλο θέμα, τώρα όμως θέλω να κάνω το δικό μου ταξίδι.”

Ήταν από τις λίγες φορές που κάποιος με αποχαιρέτησε και εγώ υποκλίθηκα στην απόφασή του. Η αυτονομία του μαλάκωσε τη δική μου αυτονομία. Ο τρόπος που το έκφρασε,  έδωσε αέρα στην ελευθερία μου. Η αποφασιστικότητά του με έκανε να νιώσω ότι και στον αποχωρισμό ενωμένοι νιώθουμε. Όσο μακριά κι αν είμαστε η έγνοια μου για εκείνον θα μας ενώνει.

Δώρα ζωής οι άνθρωποι που έχουμε την τύχη να συναντάμε! Δώρα που μένουν στην καρδιά μας, παντοτινά…

Αγγελική Μπολουδάκη