Το καλωσόρισμα της αλλαγής
8 Μαρτίου 2018
Σύνθεση και σύνδεση
9 Μαρτίου 2018

Κάθε φόβος έχει το νόημά του

Κάθε φόβος έχει το νόημα του στη ζωή μας.

Ο φόβος για τα ύψη που έγινε φοβία, ο φόβος εγκλωβισμού, ο φόβος για την αυτονομία κι άλλοι φόβοι, είχαν το νόημα της προφύλαξης μας από την έκθεση μας σε έναν κίνδυνο, πραγματικό ή μη, όπου δεν είχαμε αναπτύξει τις δεξιότητες να τον αντιμετωπίσουμε.

Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε άσχημα με τον εαυτό μας δεν είναι ο φόβος αλλά το ότι δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας με όλα μας τα συναισθήματα. Όταν συνειδητοποιούμε πόσο βοηθητικό είναι το κάθε συναίσθημά μας, συνδεόμαστε μαζί του και του δίνουμε την αξία που έχει.

Κάθε φόβος κατανοείται όταν τον δεχτούμε με σεβασμό στο συναίσθημά μας και στον εαυτό μας.

Ο φόβος της εγκατάλειψης, όταν εμείς είμαστε δίπλα στον εαυτό μας, δεν υφίσταται. Ο φόβος της εγκατάλειψης δημιουργήθηκε επειδή ως παιδιά αισθανθήκαμε έτσι, ερμηνεύοντας μια συμπεριφορά ως κάτι που προκαλούμε εμείς. Νομίζουμε λοιπόν ότι αυτό θα συμβεί και πάλι στις σχέσεις μας με τους άλλους, λειτουργώντας όμως με τρόπο που τον προκαλούμε, είτε με απόσυρση είτε με αντίδραση. Ο φόβος, στην προκειμένη περίπτωση, μας προστατεύει ώστε να σκεπτούμε ρεαλιστικά, να δούμε μήπως εγκαταλείπουμε εμείς τον εαυτό μας κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση ή μήπως δεν δεσμευόμαστε ή μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο που δεσμευόμαστε με το καθετί, ώστε η δέσμευση και η ελευθερία να είναι σε ισορροπία μέσα μας.

Ο φόβος της απόρριψης, όταν εμείς αποδεχόμαστε και εκτιμάμε τον εαυτό μας, δεν υπάρχει.  Ο φόβος της απόρριψης δημιουργήθηκε, γιατί ένα παιδί δεν μπορεί να κατανοήσει ότι μια συμπεριφορά έχει να κάνει με αδυναμίες και όχι με πρόθεση, θυμώνει και αισθάνεται ένοχο, οπότε τείνει μεταλώνοντας να πιστεύει ότι αξίζει την απόρριψη. Ο φόβος ότι θα μας απορρίψουν οι άλλοι είναι στην πραγματικότητα ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας, με την έννοια ότι τείνουμε να απορρίπτουμε ώστε να απορριφθούμε, επειδή φανταζόμαστε ότι δεν αξίζουμε. Στην παραμικρή αντίδραση του άλλου διαβάζουμε αυτό που ερμηνεύσαμε στο παρελθόν, νομίζοντας ότι θα επαναληφθεί. Ο φόβος είναι το όριο που μας κάνει να σκεφτούμε, ώστε να δούμε ότι δεν πρέπει να περιμένουμε την απόλυτη αποδοχή, σαν το παιδί που περιμένει το  γονιό του, αλλά λειτουργούμε με εκτίμηση στον εαυτό μας, προσπαθώντας οι πράξεις μας να είναι σε αρμονία με το είναι μας και μαθαίνοντας να ερμηνεύουμε τις αλήθειες σε αυτό που αισθανόμαστε στις συμπεριφορές του ατελούς άλλου.

Ο φόβος της επιθετικότητας, δημιουργήθηκε γιατί για κάποιο λόγο νιώσαμε ενοχές για το δημιουργικό κομμάτι του εαυτού μας, με αποτέλεσμα να μας απειλεί η να μας διχάζει η διαφορετικότητά μας. Όταν συνθέτουμε κάθε κομμάτι μας, εκτιμώντας μας στο σύνολό μας, νιώθουμε ενωμένοι, η κατανόηση και η αποδοχή κυλάει μέσα μας. Νιώθοντας ευγνωμοσύνη και γενναιοδωρία, δεν κάνουμε αντιδραστικές κινήσεις αλλά σεβόμαστε τις ικανότητές μας και τις καλλιεργούμε. Ο κάθε στόχος δεν γίνεται αυτοσκοπός, αλλά καταφέρνοντας την αρμονία μέσα μας με υπευθυνότητα, συνέπεια και συνέχεια, το καθετί έρχεται από μόνο του σαν αποτέλεσμα χαράς και αρμονίας. Ο θυμός είναι κινητήριος δύναμη όταν αξιοποιείται δημιουργικά. Μας κάνει να προστατεύουμε και να αγαπάμε δημιουργικά. Να μην προσπαθούμε να αλλάζουμε τη φύση των άλλων αλλά να τους αγαπάμε για αυτό που είναι, για αυτό που αισθανόμαστε μαζί τους. Όταν δεν έχουμε προσδοκίες ότι κάτι εξωτερικό θα μας φέρει την ηρεμία που χρειαζόμαστε, την επιτρέπουμε στον εαυτό μας, την αισθανόμαστε σε καθετί με το οποίο αλληλεπιδράμε, επιθυμώντας το στη ζωή μας.

Ο  θυμός, η λύπη απορρέουν από τον φόβο. Ο φόβος είναι πόνος που δεν έχει εκφραστεί, κυρίως γιατί δεν έχει κατανοηθεί από μας. Και ο πόνος που δεν έχει αγκαλιαστεί μας διχάζει, δεν νιώθουμε ενωμένοι μέσα μας, δεν αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας όπως μας αξίζει, δεν εκτιμάμε σωστά την πραγματικότητα ώστε να την αντιμετωπίσουμε όπως είναι με την ευθύνη που της αξίζει. Όταν κατανοούμε τα συναισθήματά μας, τα σεβόμαστε. Αφουγκραζόμαστε τις αισθήσεις μας, τις εμπιστευόμαστε. Κάθε σκέψη μας, κάθε συναίσθημά μας, κάθε πράξη μας μας ανοίγει ανθρώπινα και συνανθρώπινα, μας συνδέει με τον εαυτό μας και με τους άλλους, μας ελευθερώνει ώστε η κάθε ευθύνη να σημαίνει αρμονία με αυτό που είναι ο καθένας μας.

Αγγελική Μπολουδάκη