Η Φροντίδα δεν είναι έλεγχος

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς να έχει νιώσει βαθιά, σταθερά και με συνέπεια την αναγνώριση, τη στήριξη, την ελευθερία να είναι ο εαυτός του, τότε αυτή η ανάγκη δε σβήνει. Δεν χάνεται με τον χρόνο. Φωλιάζει σιωπηλά μέσα μας και μεγαλώνει μαζί μας. Μεταφέρεται στην ενήλικη ζωή και, χωρίς να το ξέρουμε πάντα, ζητά. Ζητά να μας δει κάποιος. Να μας κρατήσει. Να μας καταλάβει τόσο βαθιά, ώστε να γεμίσουν όλα εκείνα τα κενά που άφησε η στέρηση.

Αυτή η προσδοκία δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινη.
Είναι η επιθυμία για σύνδεση, για ολοκλήρωση, για αγάπη.

Όμως… γίνεται επικίνδυνη όταν μετατρέπεται σε αυταπάτη:

“Ο άλλος θα με θεραπεύσει, θα μου δείξει ποιος είμαι, θα με κάνει να νιώσω αρκετός”.

Γιατί τότε δεν σχετιζόμαστε ως αυτόνομοι άνθρωποι σε σύνδεση με την αξία και τον αυτοσεβασμό μας.

Η συναισθηματική ωρίμανση δεν έρχεται μέσα από την εξάρτηση.
Έρχεται τη στιγμή που σταματάμε να ψάχνουμε “σωτήρες” και αρχίζουμε να κρατάμε το χέρι του παιδιού μέσα μας. Να του μιλάμε. Να το βλέπουμε. Όχι σαν ντροπή ή εμπόδιο. Αλλά σαν πυρήνα.

Αυτό το παιδί — ευάλωτο, εύθραυστο, αληθινό — είναι η ψυχή μας.
Αν δεν το αγκαλιάσουμε εμείς, θα συνεχίσει να ζητά από τους άλλους να το κάνουν. Και τότε μπαίνουμε σε φαύλο κύκλο:

• Ζητάμε ζεστασιά → ελκύουμε την εξάρτηση

• Η εξάρτηση φέρνει τον έλεγχο

• Κι όταν  υπάρχει έλεγχος η ζεστασιά απομακρύνεται. Είναι ειρωνικό. Είναι τραγικά ανθρώπινο. Και είναι αναστρέψιμο.

Η οικειότητα δεν είναι να ξέρει ο ένας τις σκέψεις του άλλου, να τις εγκρίνει, να τις πλαισιώνει.
Δεν είναι να προσαρμόζεται ο ένας στις ανασφάλειες του άλλου.

Δεν είναι μια “συγκατάβαση” για να μη χαλάσουμε τη σχέση.
Δεν είναι “ζεστασιά” το να κρατάμε ο ένας τον άλλον σε ένα καλούπι που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς — αλλά κλειδωμένοι.

Αυτό δεν είναι σύνδεση. Είναι συμβιβασμός από φόβο.
Και ο φόβος, όσο ευγενικά κι αν σερβίρεται, ποτέ δεν γεννά ελευθερία.

Η αληθινή οικειότητα απαιτεί κάτι πολύ πιο γενναίο:

Αυθεντικότητα.
Παρουσία.
Ευαλωτότητα.
Συνειδητή επιλογή.

Δύο άνθρωποι που τολμούν να φανούν.  Που δεν χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον για να νιώσουν επαρκείς. Που αφήνουν χώρο να είναι και μαζί, και εαυτοί.

Ο κατάλληλος χώρος για σένα δεν είναι εκεί που σου λένε τι να είσαι.
Δεν είναι εκεί που πρέπει να αποδείξεις την αξία σου.
Ο κατάλληλος χώρος είναι αυτός όπου:

• Σε βλέπουν.

• Σε ακούν.

• Σε υπολογίζουν.

• Μπορείς να συνδιαμορφώσεις, να προτείνεις, να αμφισβητήσεις.

• Μπορείς να μεγαλώσεις — με ρίζες και φτερά.

Αυτός ο χώρος δεν είναι πάντα δεδομένος.
Πρέπει να τον ζητήσεις.
Να τον προστατεύσεις.
Να τον δημιουργήσεις πρώτα μέσα σου.

Είναι ο χώρος όπου:

• Μπορείς να είσαι χωρίς να απολογείσαι

• Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι αξίζεις

• Η φροντίδα δεν είναι εξουσία, αλλά πράξη ελευθερίας

• Η σχέση είναι ζωντανός οργανισμός: εξελίσσεται και εξελίσσει

• Δεν ελέγχεσαι ούτε χρειάζεται να ελέγχεις,  γιατί υπάρχει εμπιστοσύνη – πρώτα σε σένα, έπειτα στον άλλον

Να θυμάσαι:

Η φροντίδα δεν είναι έλεγχος.
Η συναισθηματική ανάγκη δεν είναι αδυναμία.
Η ωρίμανση δεν έρχεται από εξωτερικούς σωτήρες.
Η οικειότητα δεν χρειάζεται εξουσία.
Η αγάπη δεν πνίγει. Αναπνέει. Μαζί.

Με σύνδεση.
Με αυτοπεποίθηση.
Με αλήθεια.

Αγγελική Μπολουδάκη