Ο «Δε Θα Τα Καταφέρεις»
21 Απριλίου 2020
Το κλάμα είναι λυτρωτικό
24 Απριλίου 2020

Κάνουμε μια άσκηση κατανόησης;

– Πως ένιωθες ως παιδί στη σχέση σου με τους γονείς σου;

  • Απογοήτευση, αγάπη, αδιαφορία στις ανάγκες μου, θαυμασμό, σεβασμό αλλά και παραβίαση ορίων, θυμό και πικρία γιατί δεν με έβλεπαν όλες τις φορές, ενθάρρυνση αλλά και αποθάρρυνση εξαιτίας της αδυναμίας τους, ένιωθα μόνος κάτω από το βάρος των προσδοκιών τους γιατί έβλεπαν σε μένα κάτι ιδιαίτερο που δεν ήθελα να το διαψεύσω, φροντίδα, έγνοια, λύπηση, λύπη, αποδοχή αλλά και απόρριψη, δύναμη όπως και αδυναμία κ.α.

– Ο τρόπος που αναλαμβάνεις τον εαυτό σου σε προσωπικό, διαπροσωπικό, δημιουργικό επίπεδο, ο τρόπος που σχετίζεσαι με τους ανθρώπους σήμερα, ο τρόπος που επιτρέπεις να σου φέρονται οι άνθρωποι με τους οποίους σχετίζεσαι, ο τρόπος που αντιδράς, συντηρούν τα επώδυνα συναισθήματα, τα αισθήματα, την εικόνα που είχες ως παιδί νιώθοντας έτσι για τον εαυτό σου;

Αν, για παράδειγμα, ένιωθες πικρία ή θυμό, εξαρτάσαι από συνθήκες που σε κάνουν να νιώθεις έτσι, παρόλο που αυτό που επιθυμείς είναι η γαλήνη κι η διαύγεια; Αν αισθανόσουν μόνος, καταφεύγεις σε μια μη δημιουργική μοναξιά, παρόλο που μπορεί να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε εκτιμούν;

Γιατί το κάνεις αυτό;

Εξαρτάσαι από την αρνητική εικόνα που σχημάτισες για σένα, από μια άρνησή σου να αναλάβεις να αναγνωρίσεις την ολότητά σου. Αφενός δεν εκφράζεις τα επώδυνά σου συναισθήματα ώστε να θεραπευτείς αφετέρου  δεν αναγνωρίζεις τα θετικά συναισθήματα, δεν εκτιμάς τις θετικές εικόνες, δεν νιώθεις ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που βίωσες ένα μαζί που αγκάλιασε την ύπαρξή σου.

Δεν βλέπεις τα θετικά που υπήρχαν ώστε να τα αγκαλιάσεις και να τα αποδεκτείς, γιατί νομίζεις ότι είσαι ένα ανώριμο παιδί που μπορείς να νιώθεις μόνο θυμό, λύπη, λύπηση, φόβο, περιμένοντας από τους γονείς σου στο παρελθόν ή από εκείνους που ορίζεις ως γονείς σου στο σήμερα να σου αλλάξουν με μαγικό τρόπο αυτά τα συναισθήματα.

Ζητάς από ανθρώπους που τους αντιμετωπίζεις ως γονείς να παραμείνεις παιδί, ανθρώπους που “κατανοούν” την έλλειψη ανταπόκρισης σου στη δέσμευση με τον εαυτό σου και με εκείνους (μια που είσαι παιδί) αλλά παράλληλα δεν δεσμεύονται με πραγματική έγνοια στις ανάγκες σου, με σεβασμό σε αυτό που είσαι πραγματικά και σε αυτό που χρειάζεσαι, με επιθυμία για αυτό που είσαι πραγματικά και όχι για αυτό που θα ήθελαν εκείνοι για τον εαυτό τους από σένα.

Με το να μη βλέπεις τον εαυτό σου σαν σύνολο, σαν μια ενότητα γεμάτος ευγνωμοσύνη, δεν δεσμεύεσαι με σένα, με τις επιθυμίες σου, με τις πραγματικές σου ανάγκες, με τη δημιουργικότητα σου, με έναν τρόπο που να σε εκφράζει πραγματικά, δεν φέρεσαι δηλαδή με την ωριμότητα, την υπευθυνότητα, την πειθαρχία, την δέσμευση, την σοβαρότητα που διαθέτεις, ώστε να ωριμάσει μέσα σου μια θετική εικόνα για σένα. Πως όμως να το κάνει αυτό το ανώριμο παιδί που νομίζεις ότι είσαι;

Ζητάς από ανθρώπους που σε ελκύουν τα θετικά χαρακτηριστικά τους, τα χαρακτηριστικά εκείνα που είχαν τα πρόσωπα που αγαπούσες, αλλά εσύ από θυμό προς εκείνους τα έχεις απορρίψει, να σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις τον εαυτό που είσαι. Δεν εξετάζεις αν αυτοί οι άνθρωποι δεσμεύονται, αν έχουν την ικανότητα να το κάνουν, αν γνωρίζουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες που θέλει μια σχέση με αμοιβαιότητα στη δέσμευση.

Όταν αποδέχεσαι την αγάπη σου για τους γονείς σου, όταν συγχωρείς χωρίς να ταυτίζεσαι με τις αρνητικές συμπεριφορές τους, όταν κατανοείς επιλέγοντας τα δικά σου πιστεύω, τότε βλέπεις ότι ο γονιός με τον οποίο είσαι θυμωμένος είχε μεν τις αδυναμίες του, παράλληλα όμως ήταν ευφυής, εργατικός, δοτικός, αλληλέγγυος, αξιόπιστος, πειθαρχημένος με απόλυτη αφοσίωση στον στόχο του, σταθερός και ακλόνητος σαν βράχος κάθε φορά που τον είχες ανάγκη και έβρισκες τον κατάλληλο τρόπο να το εκφράσεις. Βλέπεις χαρακτηριστικά τα οποία αγκαλιάζεις γιατί είναι και δικά σου.

Δεν χρειάζεται να ετεροφωτίζεσαι εξαρτημένος από χαρακτηριστικά άλλων, αλλά είσαι αυτόφωτος και επιλέγεις σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορές που κάνουν την σύνδεση με τον εαυτό σου πιο ολοκληρωμένη. Δεν αναζητάς την ασφάλεια στο πρόσωπο ενός ανθρώπου αλλά την ασφάλεια που αισθάνεστε από την γνησιότητα στην ανταπόκριση, δεν επιζητάς την εκτίμηση σε εκείνον που εκτιμά τον εαυτό του αλλά την εκτίμηση που νιώθετε και οι δυο σας από την αμοιβαιότητα στη δέσμευση, δεν σε ενδιαφέρει η δύναμη που παρατηρείς σε έναν άνθρωπο αλλά η δύναμη που αισθάνεστε από την ανταπόκριση στις πραγματικές σας ανάγκες, δεν σε ενδιαφέρει μια σεξουαλική εικόνα που θα τονώσει την ενόρμησή σου για ζωή αλλά η ένωση δυο ανθρώπων που αποδεχόμενοι τις ρωγμές τους αγκαλιάζουν αυτό που νιώθει ο ένας για τον άλλον και οι οποίοι αναγνωρίζοντας τις ελλείψεις τους τις αγαπούν όπως είναι.

Όταν αποδέχεσαι την αγάπη σου για τους γονείς σου, την αγάπη τους για εσένα και συγχωρείς κατανοώντας το ανθρώπινο ευάλωτο στοιχείο τους, δεν επιζητάς την απόρριψη αλλά την εκτίμηση, τη μοναξιά αλλά τη συντροφικότητα, την ανωριμότητα αλλά τη δέσμευση, το θυμό αλλά την αγάπη, την έλλειψη στόχου αλλά την πειθαρχία.

Δεν νιώθεις ενοχή στην ιδέα ότι πρέπει να ακολουθήσεις ένα μοιραίο πεπρωμένο μένοντας μόνος σου με όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που δημιουργεί η αρνητική εικόνα στο μυαλό και στην καρδιά ενός ανώριμου απαιτητικού παιδιού, αλλά επιλέγεις την αγάπη, το άνοιγμα, τη ζωή με τη ματιά του ώριμου ενήλικα που βλέπει με σοφία τη ζωή.

Βλέπεις το καλό μέσα σου, το εμπιστεύεσαι και συνδέεσαι με θετικά συναισθήματα, με ενσυναίσθηση και  συμπόνια.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας