Δημιουργικότητα
24 Φεβρουαρίου 2018
Οι αντιλήψεις για την οικογένεια επηρεάζονται από τα βιώματά σας
26 Φεβρουαρίου 2018

Ένταση ή ηρεμία

Αν ως παιδί βιώνατε ένταση στην οικογένειά σας, είτε με άμεσο τρόπο (ανταγωνιστικές τάσεις, συγκρούσεις κ.α) είτε με έμμεσο τρόπο (αδυναμία συναισθηματικής σύνδεσης και κατανόησης, έλλειψη επικοινωνίας, απουσία αυθεντικότητας, κ.α), νιώθετε “οικεία” στην ασυνέχεια, στην ασυνέπεια, στην ένταση.

Καθετί που σας δίνει το ερέθισμα για ένωση με τον εαυτό σας, που η επαφή σας μαζί του σας δίνει τη δυνατότητα να πλάσετε τη συνέχεια του είναι σας, που η ενασχόληση σας με αυτό σας κάνει να χαίρεστε, πυροδοτεί μέσα σας συναισθήματα που δεν τα αναγνωρίζετε. Καθετί που σας περιλαμβάνει, καθετί που η ενασχόλησή  σας μαζί του οδηγεί το είναι σας σε μια ολοκλήρωση, το αντιμετωπίζετε με επιφυλακτικότητα, με φόβο, με άρνηση, με βαρεμάρα.

Στην προσπάθειά σας να αντιμετωπίσετε τα συναισθήματα που αισθανθήκατε στο παρελθόν, τα αναπαράγετε. Κι έπειτα εξαρτάστε από ανθρώπους που τα συντηρούν, όπως επίσης κι από καταστάσεις που δεν είναι δημιουργικές, γιατί η σκέψη σας αναλώνεται σε ερωτηματικά που δεν έχουν απαντήσεις. Έχετε μάθει μέσω της ασυνέχειας να νομίζετε πως εξασφαλίζετε τη συνέχεια του είναι σας. Διατηρείτε αυτήν την εικόνα γιατί έχει γίνει μέρος του είναι σας. Ακόμα κι αν δεν είναι η πραγματική σας, νομίζετε ότι είναι αυτή που σας αντιπροσωπεύει και σας εκφράζει.

Αν έχεις ζήσει στην ένταση, νιώθεις τραυματισμένος – η ψυχικά. Δυσκολεύεσαι να αποκρυπτογραφήσεις τι συμβαίνει γύρω σου όση εξυπνάδα κι αν διαθέτεις. Παίζεις και ξαναπαίζεις το ίδιο έργο, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Διαφέρουν τα πρόσωπα, η ταινία όμως παραμένει ίδια, χωρίς ελπίδα να ξεφύγεις. Ο τρόπος που επεξεργάζεσαι τα εξωτερικά ερεθίσματα έχει επηρεαστεί, όπως και ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα. Αναγνωρίζεις στην ένταση την οικειότητα, ενώ στην ηρεμία βαριέσαι. Στη μια περίπτωση παραμένεις, στην άλλη φεύγεις, δεν μπορείς να δημιουργήσεις χώρο για εκείνη. Δεν νιώθεις ότι είσαι κύριος του εαυτού σου, αλλά αναζητάς την ασφάλεια σε ό,τι σου είναι γνώριμο και άρα ανασφαλές, προσπαθώντας να ανακτήσεις τον έλεγχο μέσα σε μια επώδυνη κατάσταση, νομίζοντας ότι έτσι θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα αυτήν την φορά. Κι ο πόνος, ο θυμός, η θλίψη αναβιώνεται ξανά και ξανά. Κάθε φορά που προσπαθείς να ξεφύγεις όμως, κάτι σε γυρίζει πίσω. Αισθάνεσαι συμπτώματα στέρησης και εξαρτάσαι από ό,τι δεν σε ηρεμεί. Και όταν βιώνεις ηρεμία, όταν μπορείς να δημιουργήσεις ήρεμα εκεί που είσαι, αναζητάς λόγους για να δημιουργήσεις ένταση μέσα από σκέψεις και συναισθήματα, που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Βιώσατε την ένταση,  όταν η αδυναμία σας ήταν μέρος της πραγματικότητας σας και όχι μέρος της άρνησης σας να αναλάβετε την ευθύνη σας, γιατί τότε ήσασταν παιδί. Δεν είχατε την ευθύνη για αυτό. Επειδή όμως ήσασταν παιδί, η ένταση απέκτησε αξία, έγινε η αλήθεια σας.  

Αν για παράδειγμα, δεν σας καταλάβαιναν, κάθε φορά που δεν σας καταλαβαίνουν, νιώθετε οργή. Όταν επικοινωνείτε την επιθυμία σας και δεν την αντιλαμβάνονται, τα συναισθήματα που πυροδοτούνται είναι του παρελθόντος. Διαφορετικά, θα μιλούσατε με επιχειρήματα και με εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, οπότε θα αντιλαμβανόσασταν ποιοι μπορούν να κατανοήσουν. Όταν μιλάτε στο παιδί σας και δεν καταλαβαίνει, νιώθετε πόνο και δυσανάλογο θυμό, γιατί αναβιώνετε το παρελθόν, ενώ το παιδί σας εκείνο που χρειάζεται είναι να του εξηγήσετε καλύτερα τι εννοείτε.

Κάθε συναίσθημα είναι ιερό. Το αγκάλιασμα όλων των συναισθημάτων σας αφυπνίζει το αίσθημα ασφάλειας μέσα σας. Η ενοχή μετουσιώνεται σε έγνοια και ενδιαφέρον. Συνειδητοποιώντας ότι το παρελθόν δεν μπορεί να μας βλάψει, είναι πιο εύκολο να ζήσουμε το παρόν για αυτό που είναι. Να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να μας ακούσουμε όπως δεν μας άκουσαν ποτέ. Να νιώσουμε τους ανθρώπους που μπορούν να μας ακούσουν και να μας κατανοήσουν όταν επικοινωνούμε με συναισθηματικό τρόπο την ανάγκη μας για σύνδεση.

Η ένταση αποσυνδέει, σας κάνει να αμφιβάλλετε, να επιλέγετε περιβάλλοντα που δεν σας εμπιστεύονται. Στην ηρεμία ακούτε και ακούγεστε, αγκαλιάζετε τις ανάγκες σας, τις ανάγκες των άλλων, νιώθετε ευγνωμοσύνη που κάνουν και οι άλλοι το ίδιο μαζί με σας.

Αγγελική Μπολουδάκη