«Ποτέ δεν είναι υπερβολικό να ζητάς αυτό που θέλεις και χρειάζεσαι» Έιμι Πόλερ
19 Απριλίου 2024
Να σε σέβεσαι, να σε εκτιμάς, να σε βάζεις σε προτεραιότητα
23 Απριλίου 2024

Ο εαυτός μας, τόσο οικείος και ανοίκειος

Satir, 8/27/18, 9:44 AM, 8C, 3440x4796 (216+0), 62%, Default Settin, 1/30 s, R70.5, G51.5, B77.3

Όταν ήσουν παιδί, έβλεπαν σε εσένα μια εικόνα. Μια εξιδανικευμένη εικόνα που απείχε από την πραγματικότητα.

Σε βοήθησε από τη μια γιατί σε θαύμαζαν, από την άλλη όμως έπλασες έναν εαυτό σύμφωνα με αυτήν την εικόνα, όπου σε αυτόν δεν χωρούσαν οι αδυναμίες και οι ατέλειές σου.

Δεν είχαν κακή πρόθεση, όμως εξαιτίας της αδυναμίας τους δεν έμαθες να δέχεσαι όλες τις πλευρές σου, δεν έμαθες να υπάρχεις με ακεραιότητα.

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που σε κλονίζει, αμφιβάλλεις για σένα, φοβάσαι πως θα επικριθείς, πως δεν θ’ αντιμετωπιστείς με αποδοχή. Κάθε φορά που παρατηρείς την αδυναμία σου, την ευθραυστότητά σου, φοβάσαι, ντρέπεσαι, νιώθεις αμήχανα, μη γνωρίζοντας τι θα κάνεις με έναν εαυτό που όταν αποκαλύπτεται η ευαλωτότητά του φοβάται πως δεν θα έχει την αποδοχή.

Ερωτεύεσαι στους άλλους χαρακτηριστικά που βλέπεις σε εσένα, που ερωτεύτηκαν σε εσένα, μια εικόνα.

Αν είχες αγαπηθεί από ανθρώπους που αγαπήθηκαν για αυτό που ήταν, θα ερωτευόσουν την ανταπόκριση. Εκείνη την ανταπόκριση όπου δυο άνθρωποι αποφασίζουν να αντιμετωπίζουν μαζί λιακάδα και καταιγίδα, που κάνουν την υπέρβαση και ξεπερνούν τον ατομισμό τους, που δίνεστε από κοινού με προτεραιότητα και αφοσίωση.

Όταν ήσουν παιδί, η εικόνα σου απέκτησε περισσότερη αξία από εσένα. Όσο σε κοιτάς, στο νοητό και στον πραγματικό σου καθρέφτη, βλέπεις πλευρές πρωτόγνωρες. Αδύναμες, φοβισμένες, που στη θέα της αλήθειάς σου λυγίζεις. Θα έχω την αποδοχή ή μήπως χάσω ανθρώπους; Αν πω αυτό που θέλω, μήπως για να έχω την αποδοχή χρειάζεται να κάνω παραχωρήσεις που έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες μου ή μήπως να δικαιολογώ την έλλειψη ανταπόκρισης, γιατί αν άξιζα την προτεραιότητα θα την είχα όταν ήμουν παιδί;

Καθετί σε σένα είναι σημαντικό και πολύτιμο. Κάθε πλευρά σου είναι μοναδική. Όσο σου δίνεις χώρο, μαθαίνεις να σε αγαπάς για αυτό που είσαι, χωρίς να σε κρίνεις αλλά ούτε και να σε εξιδανικεύεις, πολύ περισσότερο να σε υποτιμάς όταν ξεφεύγεις από την πορεία σου. Δέχεσαι εκείνα τα σημεία που δεν σου άρεσαν και τόσο, εκτιμάς κάθε πλευρά σου που φανερώνει εσένα. Δεν είναι μια τέλεια εικόνα, είναι η αλήθεια σου όμως κι άρα είναι μοναδική. Όσο σε δέχεσαι, παρατηρείς πως δεν φοβάσαι τόσο την απόρριψη. Ο φόβος της απόρριψης σε έκανε να κάνεις παραχωρήσεις που δεν σε εξέφραζαν. Ο φόβος της εγκατάλειψης σε έκανε να μένεις από συνήθεια. Κατανοώντας σε πως χρειαζόσουν και αυτούς τους φόβους για να δυναμώσεις, συνειδητοποιείς πως αποτελείς την προτεραιότητά σου. Κι όταν αποτελείς την προτεραιότητά σου, καθετί που σε ενδιαφέρει γίνεται το πάθος σου, καθετί που σε εμπνέει γίνεσαι ένα μαζί του.

Το κυριότερο όμως είναι πως δίνεις ποιότητα σε ό,τι δεσμεύεσαι μαζί του, που το επιλέγεις για την ικανότητά του να δίνεται, να πλάθεται, να κάνει τις υπερβάσεις εκείνες όπου ωριμάζετε μαζί.

Έμαθες να εξιδανικεύεις μιαν εικόνα σε σένα. Αν όμως χωρέσεις κάθε κομμάτι του εαυτού σου, αυτή η εικόνα γίνεσαι εσύ. Μια εικόνα που δεν είναι εξιδανικευμένη, μια εικόνα ανθρώπινη, που χωρά τις ελλείψεις σου. Κι όσο δέχεσαι ότι είσαι ατελής, τόσο οι ελλείψεις σου δεν επηρεάζονται απο τα ελλείμματά σου. Μπορεί να μην έχεις τέλεια χαρακτηριστικά ή τέλειες αναλογίες, όμως μπορείς να νιώθεις όμορφα για αυτό που είσαι. Μην ξεχνάς πως όμορφος άνθρωπος είναι εκείνος που κάνει τους άλλους να νιώθουν όμορφα. Μπορεί να έχει περάσει η νεότητά σου, όμως όσο σέβεσαι τη δημιουργικότητά σου τη βοηθάς να καρποφορεί. Μπορεί ένα κομμάτι του εαυτού σου να είναι εγωκεντρικό και να νομίζεις ότι αν δεν ελέγχεις τα πράγματα, θα χαθούν, όμως όσο συνειδητοποιείς ότι έχουμε ανάγκη τους άλλους, γιατί καθένας διαθέτει κάτι μοναδικό, τόσο ο έλεγχος υποχωρεί και ανακαλύπτεις την αξία και την ποιότητα του «μαζί» Μπορεί να λειτουργείς πρωτότυπα, όμως όσο σέβεσαι τους άλλους, δίνεσαι, δίνεις και δέχεσαι.

Αυτή η εικόνα δεν χρειάζεται μια χρυσή τέλεια κορνίζα. Ανθρωπιά χρειάζεται, από σεβασμό και κατανόηση έχει ανάγκη, από συγχώρεση για κάθε φορά που στην προσπάθειά μας να τη διατηρήσουμε, χάσαμε κάτι από την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητά μας. Από αφοσίωση έχει ανάγκη, γιατί όσο σε έχεις σε προτεραιότητα, ιεραρχείς τις ανάγκες σου, εκτιμάς την ανταπόκριση, σέβεσαι τους στόχους σου, νιώθεις ευγνωμοσύνη, νιώθουμε ευλογημένοι για κάθε στιγμή που ζούμε απλά και μόνο γιατί υπάρχουμε, ανθρώπινα, συνανθρώπινα, αυθεντικά, νιώθοντας ότι τα πιο όμορφα πράγματα είναι μέσα μας και γύρω μας όταν μας αποδεχόμαστε για αυτό που είμαστε.

Αγγελική Μπολουδάκη